Zaterdag 08/05/2021

Gamereview

'Just Cause 3': het mooiste rommeltje dat je dit jaar zult spelen

null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix

De laatste 'grote' videogame van dit najaar speelt zich af in een bloedmooie mediterrane wereld, en laat je in opperste vrijheid het eenmansleger uithangen in de vrijheidsstrijd tegen een despotisch regime. Als de makers van 'Just Cause 3' nu ook nog wat meer aandacht hadden gehad voor hun verhalende queeste en het boeltje wat minder hadden overdesigned, hadden ze een klassieker in het winkelrek staan. Niet het prettige tussendoortje dat het uiteindelijk geworden is.

Moeten videogames noodzakelijk een auctorieel verteld verhaal hebben? Het is een discussie die sinds vorig jaar, met de bijzonder talrijke opkomst van games waarin de vrij exploreerbare gamewereld zelf vooraan staat, helemaal in gang is tussen gamemakers.

In 'Just Cause 3' doorkruis je als zwaarbewapende vrijheidsstrijder Rico Rogriguez het mooie, broeierige, woeste landschap van het fictieve mediterrane eiland Medici en zet je een persoonlijke guerrilla-oorlog in tegen de troepen van de militaire despoot Di Ravello. De makers bedachten een plot die als een raamvertelling loopt door de grote oorlogsspeeltuin die de gamewereld je biedt. Maar het wordt ook al snel duidelijk dat die laatste de bovenhand heeft in de game.

Vliegende Che Guevara

Je amuseert je dan ook rot in 'Just Cause 3', zonder dat je ook maar de aandrang voelt om met het uit 25 missies bestaande verhaal te beginnen. Ook voorganger 'Just Cause 2' uit 2010 was zo'n brok genietbare onnozelheid, en de makers hebben deze keer op een aantal gebieden een tandje bijgestoken. Het belangrijkste daarvan is de schoonheid van de wereld die ze bouwden: 'Just Cause 3' voelt bij momenten alsof je door een interactief kleurrijk aquarel loopt, met zonnebloemvelden, witte kliffen, dorstige maquislandschappen en architectuur van verschillende lagen beschaving.

null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix

Ook de manier waarop je dat decor doorkruist bevat een aantal vernieuwingen. Je kunt net als bij de vorige delen 'Grand Theft Auto'-gewijs een wagen pikken (het straatbeeld wordt gedomineerd door Italiaanse sportwagens en Fiat Panda-achtige bakjes) of je snel fysiek verplaatsen met je speciale werphaak en een intrekbare parachute. Die speciale besturingsmechaniek, die van Rodriguez in de eerste twee 'Just Cause'-delen al een mix tussen Spider-Man en een Che Guevara-achtige vrijheidsstrijder maakte, wordt nu uitgebreid met een Superman-achtige kracht: je hebt nu namelijk ook een wingsuit in je kostuum zitten, waardoor je bij een hoge sprong gewoon kunt vliegen.

Cartooneske plot

Dat Che Guevara-eske element wordt eveneens wat zwaarder uitgespeeld in 'Just Cause 3': de plot van de game doet Rodriguez deze keer ontslag nemen uit de CIA, waarvoor hij 'gesponsorde' revoluties opstartte in bananenrepublieken, en terugkeren naar het eiland waar hij een deel van zijn jeugd heeft doorgebracht. Maar een beklijvende persoonlijke queeste wordt het nu ook weer wanneer je dan toch de hoofdplot van 'Just Cause 3' aanvat: daarvoor zijn de personages in de game, met vooral de op een mix tussen Kadaffi en Mussolini lijkende Di Ravello, te karikaturaal.

De makers noemen de game zelf een komedie, en daar horen natuurlijk cartooneske personages bij. Maar de hyperbool en de simplificatie in de gamekarakters van 'Just Cause 3' voelt aan alsof ze eerder het product van een onhandige scenarist zijn dan dat ze zo puur uit opzet ontworpen zijn.

En dan is er de toonzetting van de vertelling, die alle windstreken opgaat: veel te serieus voor een komedie, en veel te komisch voor de ernstige machtstragedie die de game ook had kunnen zijn. Dat gebrek aan potentie in de hoofdplot doet het bovendien aanvoelen alsof hij gewoon op de gewelddadige speeltuin van de game is geplakt, zonder dat hij er een wezenlijk onderdeel van is, en dat wreekte zich na enkele uren al op ondergetekendes spelplezier: wat ik doe in de uitgestrekte wereld van Medici kan me veel te weinig schelen.

null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix
null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix
null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix

Om te lachen

Wat overblijft, wanneer je echt naar de kern van 'Just Cause 3' gaat kijken, is een game vol rode vaten. Wie al eens vaker een game ter hand neemt waarin er kan worden geschoten, weet dat die ontploffen wanneer je ze raakt, en voor 'collateral damage' zorgen. Wel, dat soort attributen staat overal in de wereld van 'Just Cause 3' opgesteld, en zeker in de militaire forten en raketbases die je met de grond gelijk maakt.

null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix

De crapuleuze speeltuin die 'Just Cause 3' is, garandeert tientallen uren speelplezier, maar er zit tegelijkertijd weinig nieuws in ten opzichte van de vijf jaar oude voorganger 'Just Cause 2'. En de elementen die wél nieuw zijn, zijn niet altijd een aanwinst: vaak zit het design van de game er gewoon compleet naast. Wanneer je een tankstation opblaast om het na enige tijd vooral weer te zien opduiken, is dat niet omdat de makers ervoor hebben gezorgd dat de game ad infinitum herspeelbaar blijft: ze prenten je gewoon in dat er enige consequenties vasthangen aan je acties.

Hetzelfde geldt voor de werphaak, die je nu aan vier verschillende decorstukken kunt vasthangen en ze - door het zo opgespannen mechanisme zichzelf te laten intrekken - kunt vernieuwen. Het is een gimmick die het resultaat is van overdesign, en dat je - ondanks de onwaarschijnlijke creatieve mogelijkheden die het biedt - snel achter je zult laten. Alleen de ongelimiteerde toegang tot C4-explosieven om dingen op te blazen met een druk op de knop: dat is dan weer wél het soort bevrijdende lulkoek waar een 'Just Cause'-game garant voor hoort te staan.

'Just Cause 3' verscheen voor PlayStation 4, Xbox One en Windows.

null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix
null Beeld Square Enix
Beeld Square Enix
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234