Dinsdag 10/12/2019

Junkieverdriet

Volgens zijn bewonderaars had de begaafde Jotie T'Hooft halfweg de jaren zeventig alles om uit te groeien tot een groot dichter. 'Als Hugo Claus de keizer is, is Jotie T'Hooft de prins', zei men toen hij met zijn dichtbundel Junkieverdriet de Reina Prinsen Geerling-prijs kreeg. Helaas kon Jotie T'Hooft het leven niet aan, en de heroïne evenmin, en al op zijn eenentwintigste was het afgelopen. Hij pleegde zelfmoord. Maar Jotie T'Hooft leeft voort: in zijn poëzie, en vandaag vooral in Frank Vandenbroucke.

Halfweg de jaren negentig had de begaafde Vandenbroucke alles om uit te groeien tot een groot renner. Toen hij in 1998 op magistrale wijze Parijs-Nice won, werd op deze redactie gediscussieerd over de vraag of Vandenbroucke met Merckx vergeleken mocht worden, of niet. Jan Wauters hakte de knoop door: met Merckx niet, maar misschien wel - een beetje - met Anquetil. Helaas kon Vandenbroucke het succes niet aan, en de lokroep van Mabuse en discutabele medicijnen evenmin. En nu, op zijn zevenentwintigste, is het al afgelopen. Sportieve zelfmoord.

En net zoals het voortijdige einde van Jotie T'Hooft in de sterren stond geschreven, was dat eigenlijk ook het geval met Frank Vandenbroucke. T'Hooft bezweek na zijn derde zelfmoordpoging. Vandenbroucke heeft iedere geloofwaardigheid verloren na minstens een derde blunder op rij. Hij reed bij vijf profploegen - Lotto, Mapei, Cofidis, Lampre en nu Domo - en telkens draaide dat uit op een bitter vertrek. Hij behaalde een paar prachtige successen, al kreeg hij zowel in Frankrijk als in België last met het gerecht.

Wat vandaag in de woning van Frank Vandenbroucke werd aangetroffen, lijkt een even dodelijke overdosis voor diens sportieve carrière als de overdosis cocaïne dat destijds voor T'Hooft was. Clenbuterol, dat is de doping van het verleden. Epo, dat was tot vorig jaar de doping van de toekomst. Morfine is geen echte doping maar een pijnstiller, sterk verslavend, en wordt onder meer in de palliatieve sector gebruikt. De combinatie van die drie producten is op het surrealistische af. Wie meent dat nodig te hebben, leeft met zijn hoofd niet meer in deze wereld. Er waren al langer voortekenen dat dit met Vandenbroucke het geval was. Nu vond het gerecht bovendien de bewijzen.

Het zou al heel vreemd moeten lopen als Frank Vandenbroucke nog terugkomt als renner. Zijn geforceerde afscheid is een spijtige illustratie dat topsport ongenadig is, een strijd waarin alleen de sterksten het halen en de rest afhaakt, pep of geen pep. Tot die sterksten behoorde Frank Vandenbroucke eigenlijk al een tijd niet meer, al heeft niemand dat eerlijk onder ogen durven te zien. De arme jongen heeft dat nooit kunnen toegeven tegenover zichzelf. Maar al even blind waren zijn nieuwe ploeg, de pers en het publiek. Zaten we niet met zijn allen op zijn 'comeback' te wachten? Ja, het was wel de comeback van het jaar, opnieuw met diezelfde Sainz in een dopingschandaal te gronde gaan. Het mocht niet zijn, maar het is wel gebeurd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234