Zaterdag 18/01/2020

Column

Jude Law is geen pratend hoofd, wel een briesend beest

Beeld Geert Joostens

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Het is volbracht. Gisteren ging Obsession in première in The Barbican in Londen. Het was een heftig proces waar ik van begin tot eind van genoten heb. Mijn imposante tegenspeler, de uitdaging van het Engels en het lastige, fragiele filmscript van Visconti en consorten. Het is een extreme, abstracte vertelling geworden waar wij ons als acteurs met alles wat we hebben – tranen, zweet en fysieke kracht – in moeten storten, avond na avond, acht keer per week. Want nu begint het feest pas echt. De recensies zijn zeer wisselend maar de volledige tour is uitverkocht, dus voor ons geen rust. 

De aandacht voor de voorstelling, ons repetitie­proces en de première waren overweldigend. De reden: de participatie van een beroemde filmster. Voor aanvang van iedere try-out, of preview, zoals ze die in het Engels noemen, worden er dranghekken voor het theater gezet zodat meneer Law na afloop zijn fans kan voorzien van foto’s en handtekeningen bij de stage door. De druk op hem is onvoorstelbaar. Het overgrote deel van de kaartjes wordt waarschijnlijk gekocht omdat mensen hun idool in het echt willen zien. Vervolgens worden ze getrakteerd op een potje complexe Ivo van Hove-kunst. De grap is dat de meesten van hen het enorm kunnen waarderen. “It was soooo weird, and soooo thrilling”, zei een van zijn fans me toen ik met een dikke muts op langs de dranghekken richting pub sloop. 

Haast niemand weet dat Jude Law in wezen geen filmster is, hij is begonnen in het theater, keert nog altijd terug en ziet zichzelf dan ook als een stage actor, geen celebrity. Als je hem ziet huishouden op het toneel, herken je zijn bühnetalent meteen. Geen pratend hoofd maar een briesend beest dat ieder ledemaat inzet.

In het midden en aan het eind van het stuk worden we bedolven onder een zwart, slijmerig goedje dat motorolie moet voorstellen, maar in wezen een combinatie van glijmiddel, babyolie en acrylverf is. Als we vanaf morgen twee keer per dag gaan spelen, zie ik niet in hoe ik in de korte pauze tussen de twee speelbeurten van verzopen, lelijke kat in de aantrekkelijke barjuffrouw moet veranderen die ik in het begin uitbeeld. Ook ben ik bang voor de aftertalks en de live filmopnames die in duizenden bioscopen over de hele wereld zullen worden uitgezonden.

De afgelopen weken werd ik een aantal keer overvallen door plotselinge heimwee. Alles in Londen stond me tegen, de grootte van de stad waarin ik leek te verdwijnen, de conservatieve, angstige cultuur, mijn onpersoonlijke, kille hotel slash appartement, de druk van het repetitieproces, het gemis van mijn familie, vriend en vrienden. “Iedereen wil met je ruilen!”, riep mijn zus woest in de telefoon. “Geniet er nou in godsnaam van, doe het voor mij!” 

Ik hou op met zeuren en ga vanaf morgen zonder reserve het toneel weer op. Acht keer per week, inclusief glijmiddel en verzopen kattenhaar. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234