Woensdag 21/10/2020

Review

José James komt traag los in AB ***

José James: ladies' man in de beste soultraditie.Beeld alex vanhee

José James stond voor de zevende keer in zes jaar in de AB, maar vond pas aan het eind de geschikte groove.

"I can't stay no longer, underground", zong José James in 'It's All Over Your Body', het openingsnummer van zijn jongste album en van zijn uitverkochte concert in Brussel. Dat mocht een statement heten: No Beginning No End, uitgebracht bij het prestigieuze Blue Note, moet voor James de poorten openen naar het grote publiek. Een van de breekijzers op die plaat is het intieme 'Tomorrow', dat James samen met een strijkkwartet bracht als bisnummer, maar dat niet uitgroeide tot de crowdpleaser die de song wil zijn. In 'Come to My Room' liet Kris Bowers zijn Fender Rhodes prachtig kreunen, maar toch stak ook deze rechttoe rechtaan popsong te bleek af tegen de kleurrijke jazzharmonieën in de overige nummers.

James' jazzaanpak werkte dubbel. Vooral in de eerste helft van het concert verliepen te veel songs volgens hetzelfde stramien: na een klassieke opbouw volgde een lange reeks solo's. Die klonken wel strak - José James laat zich altijd omringen door puike muzikanten, nu met trompettist Takuya Kuroda als uitschieter - maar toch voelde je dat de band de nieuwe nummers nog niet voldoende in de vingers had om echt vrijuit te spelen. Dit was pas het vierde concert van hun Europese tour en wellicht speelde ook mee dat deze show werd opgenomen én live gestreamd via YouTube. James zelf zei alvast dat hij het gevoel had hier en daar iets verprutst te hebben, en hernam aan het einde van zijn set de openingstrack 'It's All Over Your Body'. Terecht: bij de tweede poging gleden de geile grooves vlekkeloos - nu ja - naar een climax.

Rokerige trompet
José James ontpopte zich trouwens wel vaker als een ladies' man in de beste soultraditie. In 'Trouble', opgedragen aan alle vrouwen in de zaal en opgefleurd met blazersstoten die weinig aan de verbeelding overlieten, verwerkte hij een flard 'Love and Happiness' van Al Green en ook Bill Withers kreeg een mooi eerbetoon. Zijn 'Ain't No Sunshine' en 'Grandma's Hands' leverden samen een heerlijke brok soulfood op. 'Vanguard' ging dan weer naadloos over in 'Mercy Mercy Me (The Ecology)' van Marvin Gaye, wiens album I Want You ook de inspiratie bleek voor het subtiele 'Bird of Space', dat met zijn rokerige trompetsolo en James' ritmische stemuithalen een hoogtepunt van zijn AB-concert vormde.

In 'Blackmagic' en 'Park Bench People', de laatste songs voor de bis, liet James de teugels los: hij scatte de teksten en speelde met zijn zanglijnen zoals een dj scratcht met zijn platen. Ook James' band kwam na bijna twee uur goed los en dreef het tempo voor het eerst fors omhoog. Dat laat vermoeden dat ze, eenmaal goed ingespeeld, echt vuurwerk kunnen brengen. Deze zomer op een festival bijvoorbeeld?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234