Dinsdag 29/09/2020

Concertrecensie

Jordan Rakei pakt Vooruit behoedzaam in

Beeld rv

Op zoek naar een portie diepkervende soul? Welaan dan, probeer Jordan Rakei eens, de in Londen gevestigde Kiwi die moeiteloos een uitverkochte Balzaal van de Vooruit overrompelde. The real deal, zeg maar. 

“Raar om met zoveel mensen mijn angsten en sociale stoornissen te delen”, zei Jordan Rakei met een meewarige glimlach, vlak voor hij in Gent ‘Wallflower’ inzette, het titelnummer van zijn nieuwe plaat. Rakei omgordde er de akoestische gitaar voor en sloot zijn ogen. “I’m not ideal in situations of confrontation / I don’t prefer to raise my voice / I’m still trappend by the caged of my lips / and you hold the key”, klonk het. 

Ooit verhuisde hij van Brisbane naar Londen en pakte in die grootstad zijn sociale angsten en fobieën aan. Door op wildvreemden af te stappen en een babbeltje te beginnen, bijvoorbeeld. Op die manier leerde hij er de muziekscene kennen en werd hij deel van het weefsel van de Londense soul-underground. BBC-dj Gilles Peterson nam hem onder z’n vleugels, het populaire danceduo Disclosure eveneens.

Soul op z'n Radioheads

Met Wallflower heeft hij de soulplaat van 2017 te pakken. Het is een verzengend meesterwerk dat de oude school (Marvin Gaye, Stevie Wonder) met de nieuwe verzoent. In de Balzaal van de Vooruit gooide de bleke, timide zanger-instrumentalist achteloos een lijntje uit naar het verleden, naar zijn voorgangers die zoals hij blank experimentalisme met Afro-Amerikaanse wortels verbonden - genre Lewis Taylor, Jamie Lidell en Jamie Woon. Zoals in ‘Eye to Eye’, de opener van de plaat en van dit concert, dat desoriënteerde met proggy jazzritmes, dromerige synths en een hypnotiserende zangmelodie. Soul, ja, maar dan op z’n Radioheads.

Een heel verschil met voorprogramma Jamila Woods, de uit Chicago afkomstige r&b-zangeres, die eveneens de affiche van deze Lefto Presents-avond sierde - het platform waarmee de Brusselse dj nieuw talent etaleert. Ook Woods en haar band flirtten met de mathematische fusion uit de jaren zeventig, alleen mengde de zangeres haar kleuren niet en hield ze zich behoudsgezind aan de wetten van de stijl. Rakei daarentegen opteerde voor een gloedvolle mix van kleuren - nu fel en onbeschroomd, dan elegant, teder, pastel.

Onbevlekte schoonheid

Neem ‘May’, een hartverscheurende, op een bevroren hiphopritme geënte ballade met een sierlijk openvouwende kelk van etherische synths en kille pianonoten die het kippenvel tot achter onze oren stuurde. Het publiek hield de adem in, terwijl Rakei zijn meest fluwelen falset liet verdampen. “As we marched through the madness / April was unclear / suddenly it turned to sadness / Hopes turned into fears / And it was May”. Grandioos. Niet onmiddellijk een sound die je associeert met een simpele buurjongen met een verlegen oogopslag, in een veel te eenvoudige, witte T-shirt.

‘Nerve’, de single die uw favoriete radiostations te weinig of helemaal niet draaien, nam de funk bij de teugels en schoot de einder voorbij, met dank aan Rakei’s fenomenale ritmesectie - fucking hell, wat een drummer! - die behoedzaam on the one balanceerde. Ook ‘Goodbye’ zocht onbevlekte schoonheid in de seventies, bij Al Jarreau en Smokey Robinson, of liet de fans verrukt joelen met een puntige outro die de wollige funk van Maxwells Urban Hang Suite aanstipte. Rakei zong die songs vanachter zijn keyboards, met de vingertoppen aan de jazz, het hoofd lichtjes geheven, de ogen toe, surfend op de trance die waarachtige soulmuziek steevast baart.

Over de rooie

“Je kan na het concert mijn nieuwe plaat kopen aan het standje in de hal”, aldus Rakei. “It’s yellow. It’s vibey.” Lekker stoffig vergeeld en beslist uitgerust met de correcte vibes was ‘Chemical Coincidence’, een groover die Serge Gainsbourg vast had kunnen verleiden. Uit de Groove Curse EP, het visitekaartje waarbij drie jaar geleden de monden in het muziekondergrondse openvielen, kregen we een stuwend ‘Add the Bassline’ en de smachtende slow ‘Alright’, waarin Rakei zijn jazzy pianosolo liet samenvallen met binnensmondse scats. Hoe verdomd goed was dàt, zeg!

‘Talk to Me’, uit debuut Cloak, opteerde voor Zuid-Amerikaanse ritmes en het type psychedelische arrangementen waarmee Salsoulbands veertig jaar geleden het mooie weer maakten. U vond dat prima, want u ging als een gek over de rooie. Op die manier liet Rakei ons niet alleen waterogen, maar ook de meest uitzinnige hipshakes uitproberen - van het soort dat u nooit op Instagram zult tegenkomen, gelukkig maar.

‘Sorceress’ sloot af: akelig strakke soulfunk met een folky grondtoon en een flukse Weather Report-feeling. “You are the sorceress”, croonden u en ik gehypnotiseerd mee, zij het een stuk minder toonvast dan Rakei.

Koop zijn plaat. Ga hem live aan het werk zien. He’s the one. We shit you not.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234