Donderdag 18/08/2022

GetuigenisLust & Liefde

Joost verloor uit het niets zijn vrouw: ‘Urenlang hebben we alleen maar naar haar gekeken’

null Beeld Sammy Slabbinck
Beeld Sammy Slabbinck

‘Als je er het eerste jaar in slaagt om elke dag uit je bed te komen, ben je al goed bezig’, wordt weleens over rouw gezegd. De vrouw van Joost (45) overleed totaal onverwacht. Al anderhalf jaar proberen hij en zijn drie kinderen overeind te blijven.

Corine Koole

“In 2020 overleed mijn vrouw plotseling. We waren zeventien jaar samen, onze kinderen waren op dat moment 9, 12 en 15 jaar oud. Het ene moment was ze kerngezond, het volgende lag ze met hoofdpijn op de bank en weer even later zeeg ze ineen op de vloer. Er kwam een reanimatie­team, gevolgd door politie, brandweer; het hele huis stond vol mensen, totaal bizar. En toen uiteindelijk de schouwarts als laatste vertrok, was het ineens stil. Met mijn kinderen zat ik in de woon­kamer te kijken naar onze dode vrouw en moeder. Alle drie totaal in shock. We hebben haar op de zetel gelegd, het voelde een beetje oneerbiedig om zo met haar lichaam te slepen, maar nu konden we met zijn drieën om haar heen zitten. Urenlang hebben we alleen maar naar haar gekeken. Na een tijdje werden we moe en probeerden we wat te slapen. Ik huilde niet, daarvoor was de schok te groot, leek het. Ook de kinderen huilden niet, en ik geloof zelfs dat we bijna niks tegen elkaar zeiden. Maar de gedachte dat ik door moest met mijn leven was er onmiddellijk. Meteen, datzelfde moment. Meteen schoot de toekomst door mijn hoofd, er moest natuurlijk ook van alles geregeld worden. De kinderen hadden verzorging nodig, de begrafenis moest georganiseerd en dan alle familie en vrienden nog die op de hoogte moesten worden gebracht. Ik dacht ook: ik wil ooit in mijn leven nog een andere vrouw. En meteen daarna: denk ik dit nu echt? Denk ik echt: ik kan nu weer andere vrouwen ontmoeten? Holy shit. Daar schrok ik van.

“Ik besloot alles wat ik aan tegenstrijdigheden voelde gewoon over me heen te laten komen. De absurditeit, de pijn. Dit lot dat mij trof moest volledig gekauwd en doorgeslikt worden, er waren geen binnenwegen. Ik moest alles omarmen en niet selectief zijn in wat ik wel en niet wilde toelaten. Radeloos was ik, alles lag in puin. Denken dat je door moet met je leven is iets heel anders dan het doen. In het begin dacht ik niet verder vooruit dan een uur. Als ik me nu goed voelde, kon dat een uur later totaal anders zijn. Het leven speelde zich af in een waas. Als een vriend me vroeg of ik de dag erna wilde gaan wandelen, antwoordde ik: ‘Dat klinkt nu leuk, maar dat zien we morgen wel.’ Ik had gehoord dat als het je het eerste jaar lukt om iedere dag uit bed te komen, je al heel goed bezig bent.

“Zo lang ik me herinner, heb ik altijd geweten dat maakbaarheid een illusie is. Veel minder dan de meeste mensen om me heen had ik mijn leven uitgestippeld. Maar nu werd mijn ritme wel heel bruut door elkaar gerammeld. Sowieso kan je je natuurlijk onmogelijk voorbereiden op zo’n groot verlies. Nu ik anderhalf jaar verder ben, kan ik zeggen: ik ben nog steeds niet gek of aan de drank, dus kennelijk lukt het me ermee om te gaan. Mijn kinderen en ik functioneren min of meer. Elk hebben we ons eigen verdriet, en in die zin zijn we niet bepaald de beste steun voor elkaar. Alle vier missen we iemand anders. We functioneren goed als gezin, maar voor het rouwen hebben we onze rouwtherapeuten, die ik meteen heb ingeschakeld, en elk onze eigen vrienden. Al geldt natuurlijk voor die vrienden en familieleden ook dat ze in mijn vrouw een dierbare zijn verloren.

“Ik mis haar zo. Ik mis alle functies die ze vervulde. Ze was mijn geliefde, mijn sparringpartner, mijn klankbord, de moeder van mijn kinderen. Ik ben zuinig met het woord eenzaamheid, maar het gegeven dat ik het verlies van ‘het totaal’ dat ze was met niemand kan delen, maakt soms eenzaam. Het helpt soms om herinneringen op te halen aan bepaalde gewoonten van haar. ‘O, ja, dat zei ze altijd’, zeg ik dan lachend als een vriend of een van de kinderen een anekdote vertelt. Het valt me zwaar om alles geduldig uit te zitten en niet op de vlucht te gaan voor dat gevoel afgesneden te zijn. Ik weet dat er een dag komt dat de pijn minder wordt. De mate van wanhoop schommelt voortdurend, al gebeurde het onlangs dat ik maar liefst drie dagen niet uit de zetel kwam. Ik heb waarschijnlijk gewoon gegeten met de kinderen en misschien zelfs vrienden ontvangen, maar ik herinner me er niets van.

“Een paar maanden geleden dacht ik: wanneer ben ik toe aan een andere vrouw? Misschien wel nooit, dus kan ik maar beter alvast beginnen met daten. Ik maakte een profiel aan en moest daar drie dagen van bekomen. Dat profiel aanmaken ervoer ik als een belangrijke stap verder weg van haar. Een meubelstuk op een andere plaats zetten is dat ook, zij het in mindere mate. Maar ook dat is rouwen: een nieuw evenwicht vinden tussen doorgaan en herinneren. Mag dat wel, kussen met een andere vrouw na anderhalf jaar? Is daten een fijne afleiding of niets meer dan verdoving? Inmiddels heb ik met een aantal vrouwen gewandeld, een paar keer gekust en ben ik een paar keer met een vrouw naar bed geweest. Ik ben afgewezen, ik heb afgewezen. Het is verleidelijk om me door een ander te laten optillen, maar de laatste tijd denk ik steeds vaker: misschien kan ik beter eerst met mezelf in het reine komen. Aan de andere kant helpt iedere ontmoeting me verder en geeft nieuwe inzichten. Zo heb ik onlangs besloten mijn weduwnaarschap uit mijn profieltekst te halen. Dat trekt bepaalde vrouwen aan, en ik wil die weduwnaarskaart niet spelen. Eigenlijk heb ik vrouwen niets te bieden. Ik zeg: ik kan heel leuk en gezellig zijn, maar met heel kleine doses, als je dat geen probleem vindt, kunnen we afspreken.

“Maar de lat ligt hoog. Ik was nog lang niet uitgekeken op mijn vrouw. Natuurlijk had ze ook mindere kanten, maar we waren echt dol op elkaar. Nieuwe contacten leggen is des te ingewikkelder omdat het is of er sinds haar dood een laag over mijn leven ligt: alles wat leuk en gezellig is, stemt tegelijk melancholiek.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234