Zaterdag 16/10/2021

GetuigenissenEén jaar lockdown

Jongeren zijn het zat: ‘Afstand houden van kotgenoten zou belachelijk zijn’

null Beeld Damon De Backer / DM
Beeld Damon De Backer / DM

Wat als je leven on hold staat, net op het moment dat het allemaal moet beginnen? Het voorbije jaar spraken we verschillende jongeren. We keren naar vier van hen terug, confronteren hen met hun uitspraken van toen en gaan na welke impact de lockdown op hun leven heeft gehad.

Karel Miseur (19, eerste jaar architectuur, Gent): ‘Veel studenten weten niet wat wel of niet mag’

“Ik vind de lockdown zoals we die nu hebben, niet streng genoeg. Als we nu even op de tanden bijten, dan zijn we er waarschijnlijk wel sneller van af.” (DM 22/3/20)

“Ja, ik was eigenlijk een voorstander van een volledige lockdown. Al besef ik natuurlijk wel dat het virus dan later sowieso was teruggekeerd uit het buitenland. Zelfs nu denk ik: liever even korte pijn, zodat we daarna meer mogen. Nu merk ik dat veel studenten eigenlijk niet weten wat wel of niet mag. Ik zit bijvoorbeeld op kot, maar pendel wel naar huis in het weekend. Ik wist eigenlijk niet dat dat niet de bedoeling was, ik ken ook niemand die de hele week op kot blijft. Mijn kotgenoten zijn gelukkig allemaal pittig braaf, houden hier echt geen kotfeestjes. Maar afstand houden van hen zou belachelijk zijn, want we delen een keuken en badkamer.”

Karel Miseur: 'Die eerste lockdown vond ik eigenlijk heel aangenaam.' Beeld Damon De Backer
Karel Miseur: 'Die eerste lockdown vond ik eigenlijk heel aangenaam.'Beeld Damon De Backer

“Die eerste lockdown vond ik eigenlijk zeer aangenaam. Het meeste schoolwerk viel weg, of je kon het makkelijk omzeilen. Ik had ook geen examens. Ik heb games als Grand Theft Auto weer opgepikt. En veel gewandeld natuurlijk. Met een vriend deed ik geregeld tochten van 35 kilometer, naar Wallonië en terug. Zowel hij als ik hadden onze vader verloren toen we jong waren, en tijdens die wandelingen vonden we de diepgang om het ook daarover te hebben. Voor corona was dat nog niet vaak gebeurd, omdat we dan altijd in grotere groepen afspraken.”

“Het voordeel van het feit dat ik in het eerste jaar zit, is dat ik niet weet wat ik allemaal mis op dit moment. Ik heb bovendien het geluk dat ik twee dagen per week praktijk op de campus heb, waardoor ik gelukkig al mensen leerde kennen. Ik probeer gewoon positief te blijven en hoop dat het vaccineren wat vooruitgaat. Ik vind het wel jammer dat er geen vaccinatiepaspoort lijkt te komen. Zelf zou ik er wel mee kunnen leven als de generatie boven mij sneller op café kan. Uiteindelijk komt iedereen aan de beurt, toch?”

Chakira Bouzerda (16, Mechelen, vijfde middelbaar grafische media): ‘Sinds corona durf ik me eindelijk te uiten’

“Voor het virus ben ik niet echt bang, wel voor de verveling.” (DM 22/03/20)

“Ik dacht eerst dat het allemaal maar een paar weken zou duren, en was blij dat ik even thuis zat. Maar zoals gevreesd, sloeg de verveling snel toe. Ik kwam eigenlijk amper buiten mijn kamer en zag niemand, ook mijn broers en zussen niet. Ik isoleerde me helemaal. Eigenlijk heb ik daar wel spijt van. Als ik meer contact met hen had gehad, had ik misschien niet zo diep in de put gezeten.”

Chakira Bouzerda: 'Opeens besefte ik: ik moet er maar het beste van proberen te maken.' Beeld Damon De Backer
Chakira Bouzerda: 'Opeens besefte ik: ik moet er maar het beste van proberen te maken.'Beeld Damon De Backer

“In de zomer ben ik met vrienden tien dagen naar Limburg geweest, en daar is eigenlijk alles veranderd. Ik besefte opeens dat ik het niet meer zo mocht laten hangen, dat ik ook van deze periode maar het beste moest proberen te maken. Sindsdien heb ik met allerhande hobby’s geëxperimenteerd. Ik heb juwelen gemaakt met klei, leren bakken, ik heb nieuwe tekentechnieken geleerd, ook met fotografie en video’s maken heb ik me beziggehouden. Ondertussen heb ik dus wel genoeg te doen.” (lacht)

“Tijdens die reis in Limburg heb ik ook mijn wenkbrauwen gebleacht. Iets wat ik eigenlijk al langer wilde doen, maar ik was altijd bang voor de reacties van anderen. Ook op vlak van kleren: ik kocht altijd dingen waarvan ik hoopte dat anderen ze mooi zouden vinden. Voor rokjes, topjes of brede broeken voelde ik me te onzeker. En hoewel ik al langer oude kleren van mij zat te kleuren en te restylen, liet ik die nooit aan andere mensen laten zien. In Limburg hebben vriendinnen me overtuigd dat het niet uitmaakt wat anderen zeggen, zolang ik me maar uit zoals ik ben. Gelukkig heb ik die knop omgedraaid. Sindsdien is heel mijn kleerkast veranderd. (lacht) Nu vragen mensen me soms: “Vanwaar heb je dat?” En dat zijn dan kleren die ik zelf gerestyled heb. Dat vind ik wel cool. Ik overweeg nu zelfs om verder te gaan in de modesector.”

“Natuurlijk heb ik dingen gemist dit jaar. Festivals en optredens, om maar één iets te noemen. Ook op school heb ik minder geleerd dan andere jaren. Tegelijk heb ik het gevoel dat ik me door corona net meer heb ontwikkeld. Sowieso gaat deze periode een blijvende invloed op mijn leven hebben.”

Seraphine Verstraete (18, student, Gent): ‘Ik ben er al aan gewend dat dit het nieuwe normaal is’

“Ik ga mijn eigen plezier niet vooropstellen als ik daarmee anderen in gevaar breng.” (DM 22/03/20)

“Nog steeds probeer ik erg op te letten, want mijn beide ouders zijn risicopatiënten. Tijdens de eerste golf werd mijn mama, die van kanker herstelt, opeens kortademig. Volgens de dokter was het corona, maar ze is nooit getest. Het kwam zo wel ineens dichtbij. Ik had nog met haar contact gehad, dus ik besefte: mijn handelingen kunnen gevolgen hebben.”

Seraphine Verstraete: 'Al twee maanden verblijf ik nu bij een vriendin op kot in Gent, om mijn ouders - risicopatiënten - niet in gevaar te brengen.' Beeld Damon De Backer
Seraphine Verstraete: 'Al twee maanden verblijf ik nu bij een vriendin op kot in Gent, om mijn ouders - risicopatiënten - niet in gevaar te brengen.'Beeld Damon De Backer

“Aangezien mijn ouders gescheiden zijn, ben ik toen een hele periode bij mijn vader gebleven. Het was een absurde periode, die eerste lockdown. Voor corona had ik lange tijd aan een theatervoorstelling meegewerkt, maar die konden we uiteindelijk nooit opvoeren. Ook sociale contacten miste ik enorm. Wat overbleef, was werken voor school, wat wandelen, en voor de rest gewoon lui zijn. Ik herinner me de hele periode eigenlijk maar vaag.”

“Ik besloot om een jaar in Denemarken te gaan studeren in een Højskole, een onafhankelijke Deense folkschool waar de nadruk ligt op artistieke vakken zoals kunst en muziek. Het was raar om vanuit Denemarken te zien hoe het leven in België weer stilviel. Daar was veel meer toegelaten, mensen lachten me zelfs uit toen ik mijn mondmasker opzette. Maar in december werd het daar ook erger. De heropening van mijn nieuwe school werd steeds uitgesteld, dus ben ik teruggekeerd.”

“Al twee maanden verblijf ik nu bij een vriendin op kot in Gent, om mijn ouders niet in gevaar te brengen. Ik amuseer me wel met koken, lezen of muziek luisteren, maar het is bizar om het studentenleven zo aan je voorbij te zien gaan. Ik ben er al aan gewend dat dit het nieuwe normaal is. Toch hoop ik dat er hierna een soort tegenbeweging komt, en dat we toch nog iets van die roaring twenties krijgen.”

Ivo Shimwa (24, begint eerste job bij Canvas, Brussel):
‘Uit eenzaamheid weer contact opgenomen met familie in Afrika’

“Door corona heb ik opnieuw het gevoel nog nergens te staan. Zal ik nog wel kunnen afstuderen, en zal ik dan nog werk vinden in de filmwereld?” (DM 19/4/20)

“Het is gelukkig toch goed gekomen. (lacht) Na lang solliciteren mocht ik uitgerekend op mijn verjaardag op sollicitatiegesprek bij Canvas. Deze week ben ik er gestart als programmamedewerker. Wat dat betreft, heb ik dus erg veel geluk gehad.”

“Toen België in lockdown ging, viel de eenzaamheid me echt zwaar. Nog een geluk dat ik net voor corona een meisje had leren kennen op een concert. Wij hebben toen veel gechat en gebeld, af en toe zijn we gaan wandelen. En toen we een knuffelcontact mochten hebben, zeiden we: bon, dat zijn wij dan nu zeker? (lacht) Ondertussen zijn we echt een koppel geworden. Ik hoop dat we later met plezier op deze periode kunnen terugblikken, want misschien was het zonder corona helemaal anders gelopen tussen ons. “

Ivo Shimwa: 'Toen we een knuffelcontact mochten hebben, zeiden we: bon, dat zijn wij dan nu zeker?' Beeld Damon De Backer
Ivo Shimwa: 'Toen we een knuffelcontact mochten hebben, zeiden we: bon, dat zijn wij dan nu zeker?'Beeld Damon De Backer

“Tijdens de eerste lockdown heb ik ook weer contact opgenomen met familieleden in Afrika, waar ik op mijn 15de vertrokken ben. Zo kwam ik te weten dat mijn vader wel elf broers en zussen heeft. Ik wilde weten wie ze zijn en ben op zoek gegaan naar mensen in de familie die net zoals ik met film en media bezig zijn. In de toekomst wil ik graag heel onze familiestamboom uittekenen, en hen gaan bezoeken als reizen weer is toegestaan.”

“Door al die gesprekken ben ik gaan inzien dat ik een van de weinigen ben die het geluk had om hier te studeren. Als ik nog eens donkere gedachten heb, probeer ik te focussen op het feit dat ik een rolmodel voor mijn familieleden moet zijn. Ik zal bijvoorbeeld ook vroeger een vaccin kunnen krijgen dan zij, dus ik vind dat ik iets terug moet doen. Stel je voor dat ik ooit een productiehuis of filmschool in Afrika zou kunnen beginnen, zodat mensen daar hun eigen verhalen kunnen vertellen. Dat is een droom die me nu motiveert om te werken en te sparen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234