Maandag 18/11/2019
Bart Eeckhout, John John en Missy. Beeld Geert Joostens

Column

Jongens van 9 kunnen gesloten oesters zijn. Het harde, luide stadsleven helpt dan niet

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

Soms gaat alles goed. Dan nestel je je met je geliefde op de bank, tussen de kinderen in. Met hun hoofdjes komen ze tegen jullie zij aangevleid. Niet omdat er nog wat snoep dient verdiend te ­worden. Zomaar. Op de buis: een tekenfilm. Je kunt er intens gelukkig van worden.

Niet altijd gaat alles goed. Er zijn ook momenten van geroep en gehuil, van weerszijden. Momenten van al te jeugdig aangeleerde gemene Franse uitdrukkingen, waarin je moeder de centrale plek opeist. Of momenten van stilzwijgen, ontkenning en vermijding. Momenten dat je zoon opgezogen lijkt in de virtuele wereld van Minecraft of World of Bricks.

Hoe was het op scoutsweekend, vraag je je zoon in de auto op weg naar huis. “Goed.”

- Wat vond je leuk?

“Dat we vrij mochten spelen.”

- Welk spelletje vond je leuk?

(Stilte, John John kijkt afwezig door het autoraam naar buiten.)

“Ik heb honger.” (Waarna hij zwijgend en zonder dank de boterhammen opeet die je liefdevol en voorzienig voor hem gesmeerd hebt.)

Of neem je dochter, met wie je ’s avonds voor het slapengaan nog graag een spelletje Uno speelt. Zij mag winnen, wat haar opvallend ­weinig moeite kost. Dat je het leuk vindt om met haar te spelen, zeg je. Ze knikt, in stilte. Dan zegt ze: “Wanneer komt mama thuis?”

Gelukkig is er nu bijstand gekomen. Enter Minoes, de poes. Al een maand inmiddels loopt ze rond in huis. Zonder veel moeite heeft ze ie­ders hart veroverd. Kijk hoe Missy trots komt tonen hoe ze de kat in de armen durft te nemen. Even trots staat ze ermee te blinken als wanneer ze meldt dat ze kan fietsen of een eerste wiebeltand heeft. Of kijk hoe het katje, niet eens zachtzinnig spinnend, een plek veroverd heeft op het bureau van je thuiswerkende lief. Luister naar je eigen hart, dat een tel overslaat telkens als de kat zich in de tuin uit je gezichtsveld waagt.

En toch heeft Minoes op niemand zo een weldadig effect als op John John. Jongens van negen kunnen gesloten oesters zijn. Het harde, luide stadsleven helpt dan niet. Maar een kleine kat die op de schoot springt, volstaat om de schelp open te wrikken, en de parelmoer te ontbloten. Als hij haar dan aait, legt ze haar kopje zachtjes op zijn benen. Zoals jij hoopt dat die zoon van je over een jaar of vijf, als alles nog altijd goed gaat, ook zijn hoofd nog altijd tegen jouw schouder zal willen leggen.

Dan valt de avond en is het tijd om naar bed te gaan. Je zoon treuzelt moedwillig en luidruchtig op de overloop. Ongeduldig bespiedt hij de trap, en daar komt de kat al aangetrippeld. “Ze wil bij mij in bed liggen”, zegt hij. Hij haalt de schouders op alsof hij er ook niks aan kan helpen. Zijn ogen verraden hoe zijn hart overstroomt van geluk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234