Maandag 09/12/2019

'Jonge bands nemen zichzelf te serieus, daarom zit ik nog steeds op de troon'

Volgende week vrijdag staat Alice Cooper op het podium van Suikerrock. De godfather van de shockrock werd bekend dankzij enkele legendarische platen en grootse spektakelshows waarin baby's werden onthoofd, vrouwen werden verkracht en het nepbloed rijkelijk stroomde. Gruwelijkheden die hij gretig doortrok op zijn jongste plaat Welcome 2 My Nightmare.

Domineeszoon Vincent Furnier heeft al een erg lange weg afgelegd sinds hij in de sixties de frontman werd van een band die Alice Cooper heette. Door de jaren heen is Furnier Alice gewórden.

Alice Cooper is de verpersoonlijking van alles wat cool is aan de rock-'n'-roll. Strakke lederen broeken? Eyeliner? Waanzinnige stage-acts? Het was Alice die zich er het eerst aan waagde. Hij legde het fundament voor elke bende sleazy rockers die zou volgen, van The Sex Pistols tot Guns N' Roses en verder.

Muzikaal wordt zijn invloed al eens onderschat. Aanvankelijk steunend op de messcherpe glitterpunk die The New York Dolls zou beïnvloeden, wist Alice nadien enkele genres uit de ondergrond te breken. Zo waagde hij zich aan garagerock en heavy metal, vond hij met de stukjes drilboor op Killers industrial uit en wist hij na zijn schimmige new wave-platen in de eighties zelfs mainstream-succes te verkrijgen met de hit 'Poison'.

De muziek en de looks maakten van hem een van de meest consistent entertainende en iconische figuren uit de geschiedenis van de rock.

Maar zelfs visionairs durven al eens de weg te verliezen. Denk bijvoorbeeld aan zijn flauwe optreden in The Muppet Show, waarmee hij hoopte een nieuw publiek aan te boren. Of de jaren dat hij niets liever deed dan over Jezus praten en instructievideo's maken voor de golfsport.

Vorig jaar toonde hij zich met Welcome 2 My Nightmare echter bloeddorstiger dan ooit. Als een vervolg op het in '75 verschenen Welcome To My Nightmare keerde hij, samen met enkele leden van de originele Alice Cooper Band, terug naar de beginjaren.

Hét meest frappante aan Nightmare 2 is de aanwezigheid van Kesha.

Het internet maakt het moeilijk om nog te shockeren. Een popzangeres laten aantreden op een Alice Cooperplaat was dus een effectieve anti-shock. Bovendien zag ik in Kesha meteen een rockzangeres. Ik maak mensen graag los van de aan hen gebonden verwachtingen en dus speelt Kesha hier niet de popdiva, maar een slinkse duivelin. Zolang je streefdoel duidelijk en interessant is, zijn mensen bereid om vér te gaan en dingen te proberen die ze normaliter nooit zouden durven.

Welcome To My Nightmare was je

eerste soloplaat. Vanwaar dan toch de keuze om leden van The Alice Cooper Band in te lijven?

Aanvankelijk zou de originele band ook op Nightmare meespelen. Helaas waren ze op dat moment bezig met hun solocarrières en zagen ze bovendien de nieuwe richting niet zo zitten. Nightmare moest het startschot zijn voor nog méér theatraliteit, terwijl de band liever terugkeerde naar een garagegeluid. Ik wilde dat het de finale uppercut zou zijn die aan de wereld duidelijk maakte dat Alice Cooper een blijver is die garant staat voor een fenomenale show. Gelukkig stond het personage Alice Cooper op dat moment al sterk genoeg om ook zonder de band verder te kunnen. Toch voelt het als een soort closure, dat de jongens van de Alice Cooper Band er nu wél bij zijn.

De originele Alice Cooper Band was ook punk in de zin van scherpe maatschappijkritiek. Wat blijft er daar nog van over?

Die kritiek werd altijd verkeerd begrepen als woede, terwijl pure woede niet past bij Alice. Ik probeer op een satirische en licht cynische manier de draak te steken met wat mij ergert in de wereld. Het is wél zo dat mijn boodschap vroeger snediger was en ik me de jongste jaren focus op het beeldende aspect van songs. Zo is de centrale vraag op deze plaat 'wat zou Alice' ergste nachtmerrie zijn anno 2011?'. Wel, hij koestert nog steeds een grondige haat tegenover disco, hoewel ze dat tegenwoordig hiphop noemen (lacht).

Een nachtmerrie die hij met de rest van de mensheid deelt is voor de duivel moeten verschijnen. Maar je kan Alice moeilijk confronteren met een angstaanjagende wezens want dat soort monsters zijn z'n cafévrienden. Een duivel vermomd als popdiva, dát jaagt hem de stuipen op het lijf. Enter Kesha. Op die manier heeft de Nightmare een update gekregen.

Je hebt een rist genres uitgevonden en je schreef nieuwe wetten voor de rock-'n'-roll. Waar kijk je met het meeste fierheid op terug?

Ondanks verregaande tegenstand hebben we in '71 het taboe kunnen doorbreken rond het samengaan van muziek en theater. We hebben de weg geplaveid voor David Bowie, Elton John en Kiss. Zelfs Mick Jagger begon eyeliner te dragen.

Daarnaast ben ik er enorm trots op dat ik allerlei hypes heb overleefd. Dat wil zeggen dat het publiek respect heeft voor het origineel en slim genoeg is om te beseffen dat alles na ons slechts een afkooksel is. Ik hou erg van Rob Zombie, Kiss en zelfs Slipknot, maar ze hebben nooit kunnen doen wat Alice deed.

Wat deden ze dan precies fout?

Ik denk dat ze het shock-aspect altijd het belangrijkste vonden, belangrijker dan de muziek zelf. Terwijl bij Alice Cooper alles draait om muziek en entertainment. Het opzet is: de mensen een wonderbaarlijke avond te geven. Alice choqueert niet om te choqueren, hij gebruikt het als een instrument om de mensen plezier te verschaffen.

Die jonge bands onderschatten het concept show. Ik kijk veel liever naar Alice die onthoofd wordt door een guillotine, dan dat ik naar vuurwerk of lasers moet kijken. Iederéén kan vuurwerk kopen. Bovendien leidt het nergens naar. Een grote steekvlam kan het publiek doen schrikken, maar het heeft niks met de song te maken. Alice doet wat de teksten dicteren, alsof hij meespeelt in een opera. Dat soort creativiteit mis ik bij de jongere bands.

Nemen ze het gruwelen ook niet iets te serieus?

Absoluut! Marilyn Manson werd genekt door zijn gebrek aan humor. Misschien zat er wel een absurde grap in, maar dan een die alleen hijzelf begreep. Het androgyne en de woede van Marilyn Manson had effectiever geweest met een luchtige insteek. Humor is een opluchting, het loopt fout als je je publiek van begin tot eind op het scherp van de snee houdt. Alice wordt onthoofd maar verschijnt daarna plots in een wit glitterpak terwijl de confetti alle kanten uitschiet, die comic relief is onmisbaar. En tot de jonkies dat beseffen zal Alice op de troon blijven zitten.

Alice Cooper speelt op 27 juli op Suikerrock in Tienen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234