Donderdag 09/04/2020

Reportage

Jong en gekluisterd aan huis: ‘Dat laatste feestje was geen goed idee’

Karel Miseur: ‘Ik heb bewust één vriend uitgekozen die ik nog ontmoet.’Beeld Wouter Van Vooren

De volle cafés, acht dagen geleden. De nog vlug georganiseerde party’s. Jongeren kregen de wind van voren. Ze zouden de adviezen te lang in de wind geslagen hebben. Hoe brengen zij nu hun dagen door? En hoe kijken zij naar de pandemie?

Karel Miseur (17) – Kortenberg – laatste jaar woordkunst

“Afgelopen vrijdag heb ik voor het laatst afgesproken met een groepje vrienden. Niet dat we daarbij dicht op elkaar zaten; als jongens plakken we sowieso niet echt aan elkaar. Toen was ik me nog niet zo bewust van de omvang van de coronacrisis. Ik dacht vooral aan mezelf, redeneerde dat ik als gezonde jongere geen gevaar liep.

“Ondertussen is mijn visie op de pandemie wel veranderd. Vooral de informatie van spoedartsen en epidemiologen die in de media verscheen, liet mijn ogen opengaan. Dat zijn cijfers die er niet om liegen.

“Momenteel ben ik niet bijzonder bezorgd om mijn grootouders; die zitten veilig thuis. Ik maak me meer zorgen om mijn mama, die 48 jaar is en wel af en toe nog de deur uitkomt. Hopelijk wordt zij niet ziek.

“Waar ik vorige week nog overwoog of ik niet gewoon met mijn vrienden uit het dorp kon blijven afspreken, heb ik nu bewust één vriend uitgekozen van wie ik tenminste zeker weet dat hij ook zijn verantwoordelijkheid neemt. Hij is de enige met wie ik nog afspreek, en vice versa. Dan ontmoeten we elkaar buiten op een bankje, waarbij we elk aan onze kant blijven. Wat we dan doen? Gewoon een beetje babbelen, van het landschap genieten.

“Het zou spijtig zijn als zelfs dit beperkte contact onder een nog strengere lockdown niet meer kan, maar in dat geval werk ik wel gewoon wat meer in de tuin. Het contact met mijn andere vrienden onderhoud ik nu al door samen, maar vanop afstand, Grand Theft Auto te spelen.

“Hoewel het fijn is dat ik momenteel nog met die ene vriend in het echt kan afspreken, vind ik de lockdown zoals we die nu hebben, niet streng genoeg. Ik geloof dat hardere maatregelen nodig zijn om te verhinderen dat mensen nog in het geniep samenkomen. Nu even op de tanden bijten, maar dan zijn we er waarschijnlijk wel sneller vanaf. Voor mij zou er sowieso niet veel veranderen, aangezien ik al sinds vorig weekend strikt thuisblijf.

“Nadat de regering opgeroepen had tot sociale isolatie zag ik de eerste dagen daarna op Instagram nog veel te veel stories voorbijkomen van kennissen die in groep samentroepten bij iemand thuis, of met z’n allen gingen voetballen. Niet dat ik daar dan op reageer, maar ik vond het wel erg irritant. Het maakte mij pissed dat zovelen de regels aan hun laars lapten met hun lockdown­feestjes.

“Desondanks denk ik dat een lockdown hoe dan ook onvermijdelijk was.”

Chakira Bouzerda (15) - Mechelen - vierde middelbaar grafische media

Chakira Bouzerda: 'Ik dacht eerst: joepie, niet meer zo vroeg opstaan.’Beeld Wouter Van Vooren

“Toen de scholen sloten, was ik in eerste instantie opgelucht. ‘Joepie, niet meer zo vroeg opstaan.’ Zo sta ik nu rond tien uur op, check dan op Smartschool welke nieuwe taken ik binnen heb gekregen en voer die vervolgens uit. Nu herhalen we vooral nog leerstof. Gelukkig, want ik ben niet gewend aan zelfstudie.

“Op Smartschool live heb je de mogelijkheid om met je leerkrachten te chatten. Zo heb ik gisteren de lerares wiskunde om hulp gevraagd bij oefeningen die ik niet snapte.

“Vroeger ging ik elke schooldag ’s avonds bij vrienden langs. Dan speelden we een videospelletje of keken naar een film, meestal hingen we gewoon wat bij elkaar op de bank. In het weekend ging ik naar de Chiro. Nu zijn alle Chiro-vergaderingen voor minstens een maand opgeschort; da’s wel kut.

“Vóór de verstrengde maatregelen mocht ik nog naar buiten. Dan gingen we met vriendinnen bij iemand thuis chillen. We probeerden wel op te passen, maar we waren ook niet voortdurend met dat virus bezig. Het gebeurde weleens dat we elkaar per ongeluk omhelsden.

“Aangezien mijn oma bij ons inwoont, lette ik er wel op dat ik meteen nadat ik thuiskwam mijn handen waste en afstand hield. Eigenlijk wilde ze liever niet dat ik nog de deur uitging, maar daar luisterde ik toen niet naar.

“Ik geloof dat de meeste jongeren in het begin net als ik dachten dat ons weinig kon overkomen.

“Dat de maatregelen strenger zouden worden, begreep ik toen ik op hln.be las dat supermarkten slechts één klant per tien vierkante meter toelieten. Dan weet je wel hoe laat het is. Sinds woensdag ga ik nu helemaal niet meer naar buiten. Ik vind het spijtig dat ik mijn vrienden niet meer kan zien, maar ik begrijp dat dit momenteel beter is voor ons allemaal. Misschien kan ik binnenkort wel met een van hen gaan joggen, aangezien dat een opdracht is voor het vak lichamelijke opvoeding.

“Voor het virus ben ik niet echt bang, wel voor de verveling. Nu ik niet meer naar buiten mag, vul ik mijn dagen met huiswerk, tv kijken en mij verder zo nuttig mogelijk maken door mee te helpen in het huishouden.

“Nu lukt dat nog, maar ik vraag me af hoe lang ik dat ga volhouden. Ik bekijk het voorlopig dag per dag. Ik ben niet goed in plannen, maar misschien moet ik uiteindelijk wel een plan opstellen.”

Roberto Ciani (22) - Gent - vierdejaarsstudent geneeskunde

Roberto Ciani: ‘Ik voel me nog wat ziekjes en ga even het huis niet meer uit.’Beeld Damon De Backer

“Vorige week vrijdag, de dag waarop de sluiting van scholen en universiteiten werd aangekondigd, verschenen de eerste symptomen: een droge hoest, die vooral bij het inademen kwam opzetten, gevolgd door koorts die gradueel omhoogging van 37,8 naar 38,6 graden. Aangezien ik zelden tot nooit koorts ontwikkel, vermoedde ik dat het wel eens Covid-19 kon zijn.

“Aanvankelijk probeerde ik mezelf gerust te stellen met de gedachte dat het maar milde symptomen waren. Maar toen ik vernam dat deze ziekte sommige mensen acute respiratory distress syndrome bezorgt, begon ik me toch zorgen te maken. Het engste was de kort­ademig­heid, die vooral kwam opzetten wanneer ik in bed lag. Ik moest extra grote teugen lucht nemen om normaal te kunnen inademen.

“Het SARS-CoV-2-virus kende ik, maar over corona is voorlopig nog weinig bekend. Dat maakte mij wel bang.

“Afgelopen dinsdag kwam dan het nieuws dat iemand uit mijn toneel­groep positief getest had. Sindsdien ben ik extra voorzichtig. Zeker nu ik me nog wat ziekjes en vermoeid voel, verlaat ik het huis niet eens meer om een luchtje te gaan scheppen.

“Ik vind het jammer dat ik niet getest kon worden. Volgens mij zouden meer tests helpen om nog meer burgerzin aan te wakkeren. Als mensen weten dat ze besmet zijn, gaan ze alles automatisch veel serieuzer nemen.

“Zo zijn er nu nog te veel mensen die gaan hamsteren en zogezegd zichzelf isoleren, maar wel nog met hun kind naar het speelpleintje gaan om daar gezellig met anderen te kletsen. Als maatregelen je te ver uit je comfortzone halen, ben je blijkbaar minder geneigd om ze strikt op te volgen.

“Zelf dacht ik eerst ook nog dat corona een ver-­van-­mijn-­bed­show was. Een ramp als deze was iets voor in het journaal, niet iets wat ik zelf meemaakte. Wij in het Westen waanden ons misschien onaantastbaar, maar deze crisis toont dat wij allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Nu komt het erop aan discipline te tonen. Ik geloof niet dat het ons daaraan ontbreekt, als we weten dat we daarmee onze verworvenheden kunnen beschermen.

“Of ik me niet ga vervelen tijdens deze sociale isolatie is wel het minste van mijn zorgen. Digitale technologie biedt zoveel mogelijkheden; je kunt je perfect thuis bezighouden. Zelf onderhoud ik het contact met mijn vrienden via Discord, een platform waarop je met vrienden kunt chatten en gamen.

“Waarschijnlijk zal ik binnenkort ook voor mijn ouders mogen koken, aangezien die nu aan het hoesten zijn.”

Ruby Bouckaert (18) - Elewijt - eerstejaarsstudent handelsingenieur

Ruby Bouckaert: ‘Veel jongeren denken dat hen niks kan overkomen.’Beeld Wouter Van Vooren

“Een maand geleden hadden we het op kot over ‘dat virus uit China’. Ik moest toen googelen wat Covid-19 of corona waren. Nu is datzelfde virus gewoon hier, het lijkt wel een droom.

“Nadat aangekondigd werd dat alle scholen, universiteiten, cafés en restaurants sloten, ben ik vrijdagochtend nog naar de laatste les geweest. Maar het feestje dat die avond door de scouts georganiseerd werd, heb ik afgezegd. Omdat het jeugdhuis al dicht was, besloten we onder vrienden nog een laatste feestje te houden. Dat leek mij toch niet zo’n goed idee.

“Toen ik op sociale media zag dat sommige scouts­leden de dag erna opnieuw samenkwamen en zondag samen aan het voetballen waren, dacht ik wel even: allez, die snappen het echt niet.

“Ik geloof dat veel jongeren niet zo bezorgd zijn omdat ze denken dat hen toch niets kan overkomen. Waarschijnlijk zal de ernst van de situatie pas doordringen wanneer iemand uit hun eigen familie ziek wordt. Jammer, want door die lockdownfeestjes te bezoeken hebben ze eigenlijk met mensenlevens gespeeld.

“Zelf maak ik me zorgen dat we Italië achternagaan, hoewel ik me amper kan voorstellen dat er in een ontwikkeld land als België een tekort aan ziekenhuisbedden kan zijn. Toch lijkt het dat we ons daarop moeten voorbereiden.

“Mijn opa zou normaal gezien binnenkort allerlei operaties moeten ondergaan, hopelijk kunnen die nog doorgaan.

“Ik ben nu thuis bij mijn ouders. Eerst dacht ik na een paar dagen wel naar mijn kot terug te kunnen keren, maar nu lijkt het erop dat ik de komende weken toch hier zal doorbrengen.

“Het feit dat de extreme maatregelen die nu in België genomen worden, officieel geen lockdown heten, vind ik niet zo slim. Het suggereert dat de situatie bij ons minder serieus is dan bijvoorbeeld in Frankrijk, waardoor sommige mensen misschien nog steeds niet helemaal van de ernst overtuigd zijn.

“Tot nu toe heb ik mij nog niet verveeld. Eigenlijk komt het mij best goed uit dat de lessen opgeschort zijn; ik studeer sowieso liever op mezelf dan naar de les te gaan. Daarnaast heb ik nog wel het een en ander op mijn to-dolijstje staan; piano spelen en series kijken, bijvoorbeeld.”

Jonas Marek (25) - Antwerpen  werkt als industrieel ingenieur & elektricien

Jonas Marek: ‘Van mij mogen de maatregelen best nog strenger.’Beeld Wouter Van Vooren

“Ik had die coronacrisis al even zien aankomen. Voor mijn werk ben ik namelijk vaak in het buitenland aan de slag. Zo was ik twee weken geleden nog in de buurt van Valencia om er X-rayscanners in ziekenhuizen te installeren. Daar hadden ze hele afdelingen vol coronapatiënten in quarantaine; dat zag er niet normaal uit.

“Normaal gingen we vorige week zulke machines ook in Italiaanse ziekenhuizen installeren, maar dat is geannuleerd wegens te gevaarlijk. Ik begrijp dus niet goed waarom de Belgische regering zo lang gewacht heeft om actie te ondernemen. Het was toch duidelijk wat op ons afkwam?

“Zelf neem ik al een tijdje geen openbaar vervoer meer, en was ik voortdurend mijn handen. Wel ga ik nog samen met een vriend joggen langs de kaaien. Op het Zuid lopen we dan langs een pleintje waar veel joggers samenkomen. Dat is natuurlijk niet helemaal volgens de maatregelen. Wanneer ik daar kom, probeer ik in te schatten wie er wat ziekjes uitziet, om mijn stretch­oefeningen vervolgens zo ver mogelijk van die persoon vandaan uit te voeren. Zodra iemand hoest, maak ik me uit de voeten.

“Afgelopen vrijdag vroeg een vriend me of ik mee uitging. Ik heb toen vriendelijk bedankt omdat ik aan mijn vader, die een longziekte heeft, dacht. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik anders misschien toch nog mee op stap gegaan was.

Mijn jongere broer bijvoorbeeld denkt daar allemaal niet erg veel over na. Afgelopen weekend is hij met vrienden naar Nederland gegaan om er een toen nog geopende shisha-bar te bezoeken.

“Daarom vind ik het een goede zaak dat alle bars, restaurants en winkels nu dicht zijn, en dat verplicht wordt om zo veel mogelijk binnen te blijven. Van mij mogen de maatregelen gerust nog wat strenger, want volgens mij zijn er nog altijd mensen die het niet helemaal begrijpen.

“Voorlopig heb ik nog werk op een werf in Mortsel, maar mocht dat binnenkort ook stilvallen, dan begrijp ik dat. De algemene gezondheid is nu de prioriteit.

“Voor mij is het belangrijkste dat ik kan blijven sporten. Nu kan je daarvoor gelukkig nog de deur uit, maar mocht dat binnenkort ook niet meer mogen, doe ik mijn work-outs wel binnenshuis. Met een boksbal en gewichten kom je al een heel eind.”

Seraphine Verstraete (17) - Brussel - laatste jaar woordkunst

Seraphine Verstraete: ‘Die laatste keer op café, dat had ik beter niet gedaan.’Beeld Wouter Van Vooren

“Aanvankelijk heerste toch vooral ongeloof; waarschijnlijk omdat het allemaal zo surreëel was. Zo’n virus dat alles platlegt, past niet in ons wereldbeeld. Toen aangekondigd werd dat scholen en restaurants gesloten werden, vroegen we ons nog af of al die paniek niet wat overdreven was.

“Ook ik ging vrijdag naar een café, dacht nog even te profiteren van de laatste keer dat dat mogelijk was. Niet dat ik heel lang ben gebleven, maar ik ben wel nog iets gaan drinken. Achteraf beschouwd had ik dat toch beter niet gedaan.

“Mijn mama was vorige week al ziek, ze wilde toen al liever niet dat ik nog naar school ging. Ze had last van kortademigheid, die steeds erger werd. De dokter heeft net een infectie van de luchtwegen bij haar vastgesteld; volgens hem is ze besmet met het coronavirus.

“Momenteel woon ik bij mijn papa, aangezien mijn ouders gescheiden zijn. Mijn mama is nu bij haar thuis in quarantaine. Ze slaapt in een andere kamer dan mijn stiefvader, die ook boodschappen voor haar doet.

“Dat nieuws hakte er wel in; nu komt het allemaal erg dichtbij. Gelukkig ben ik nu niet bij haar thuis, maar het zette me wel aan het denken. Vorige week, toen ze zich al ziek voelde, heb ik meermaals bij haar in de auto gezeten. Heb ik daardoor anderen besmet op school?

“De vader van een vriend was mogelijk ook besmet, maar hij bleef wel met anderen afspreken. Dat doe ik bewust niet. Behalve mijn gezin heb ik sinds vorig weekend niemand meer gezien. Ook van mijn vader probeer ik zo veel mogelijk afstand te houden, wat niet altijd even eenvoudig is als je samen aan tafel zit. Maar mijn vader behoort als hartpatiënt tot de risicogroep. Binnenkort moet hij een operatie ondergaan; hopelijk komt die nu niet in het gedrang.

“Ik geloof niet dat we moeten panikeren, maar we moeten wel alles doen wat we kunnen; allemaal zo veel mogelijk thuisblijven. Dat is misschien moeilijk, maar ik ga mijn eigen plezier niet vooropstellen als ik daarmee anderen in gevaar breng.

“Zelf houd ik me wel bezig met schoolwerk. Ik lees me in ter voorbereiding op een eindwerk. We waren ook een theatervoorstelling aan het voorbereiden, maar wanneer en of we die nog kunnen opvoeren, is niet duidelijk. Repeteren kunnen we nu alleszins niet. Maar daar probeer ik nu niet te veel aan te denken. Wij studeren nog, voor al die mensen die met theater hun brood verdienen is dit veel dramatischer.

“Ik hoop dat we hier als samenleving uit zullen leren; dat we in de toekomst andere mensen in crisis beter zullen helpen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234