Donderdag 17/10/2019

'Jommeke wilde de beste van de wereld worden'

Zelfs als hij een werkje voor godsdienst moest maken, tekende hij een voetbalveld. Zo bezeten was Kevin De Bruyne al, toen hij nog in Drongen woonde. In het dorp blijven de herinneringen hangen. 'In de klas hadden we twee ballen. Eén voor Kevin, één voor de rest.'

Dat was schrikken. "Born in the medieval town of Drongen", hoorde je in het filmpje dat Manchester City maakte om Kevin De Bruyne voor te stellen. Zo hadden we ons dorp nog nooit bekeken. Zelfs het Parlement, officieus orgaan van mannen die elke dag vergaderen in het oude bushok op het dorpsplein, zal nooit over 'een middeleeuwse stad' spreken. "Vroeger hadden we Godefroot en nu hebben we De Bruyne."

De knipoog van de oude wijkagent die ook zeventien jaar na zijn pensionering "omwille van de functie" alles zag en iedereen ziet als teken van begrip: je moet het leven niet moeilijker maken dan het is. Al zie je op de Engelse Wikipedia-pagina waar Manchester het haalde dat het klopt dat the Drongen Abbey in de 7de eeuw werd gesticht.

Of Kevin De Bruyne veel Britse toeristen naar Drongen zal lokken, valt af te wachten. De E40 verlatend via afrit 13 zullen ze het dorp binnenrijden en kunnen ze dan, de Pontbrug over, zoeken naar waar KVV Drongen ooit voetbalde. En Kev zich als jongen van 5 aansloot bij stamnummer 3851. Er is café De Leie, er is het clublokaal van de Koninklijke Handboogmaatschappij Drongen De Leie en er is een wegje tussen twee hagen.

Dan kom je op een weide. Die is omzoomd door 39 populieren en hun ruisen is het enige geluid. Geen echo meer van "allee arbiter!", geen betonnen plaat meer met reclame van 'Carrosserie Coopman', nergens nog een spoortje van het groen-wit waarmee in 1924 het verleden van een club geboren werd.

"We moesten hier weg", zegt Alain Verbeke, vandaag communicatieverantwoordelijke van KVE Drongen, waarbij de 'E' van Eendracht de oude V verving. Sinds 2003 is dit de fusieclub die Drongen, FC Baarle en VK Luchteren verenigde. Hij toont een filmpje. Het terrein lag in drassig gebied, vlak bij de oude Leie. In natte winters overstroomde dit hele gebied en dat zie je ook.

"Kijk: het hele veld stond onder water. Ook de kantine. Daarin werd je zelfs zat als je niet gedronken had. Zo scheef stond ze. Dat was niet houdbaar. En de stad Gent wilde wel helpen. Aan de Keiskantdreef lag een stuk grond dat nog níét door de golfvereniging was ingepalmd. Daar zou een nieuw voetbalplein gelegd worden, met hun steun, maar dan moesten wij wel mee in de fusie."

Dat moest ook om een schuldenput te dichten. De club bleef maar boven water toen de spelers akkoord gingen om voor bierbonnekes te spelen. De fusie kwam er in 2003 en groen-wit werd opgegeven. "Dat was niet zo makkelijk. Maar we hebben neutraal gekozen: blauw."

Puur toeval, maar kijk goed: dat blauw is het blauw van Manchester City. Zoals het groen-wit dat van Wolfsburg was. Kevin De Bruyne had geen keuze.

Eigenlijk nog te jong

'Thank you so much.' Het is een kaartje met een knullige beer en een hartje erop, een volwassene schrijft: "Rudy, bedankt voor de vele gezellige, leuke, soms lastige en spannende uren". Kindergeschriftjes ondertekenden. Ingo. Ruben. Michiel. En Kevin.

"Je moest 6 zijn om een aansluitingskaart te mogen tekenen", zegt Rudy Schelstraete, 56 nu en inspecteur van politie in de Gentse wijk Meulenstede. "Maar op een dag stond Kevin hier met zijn papa. Hij was maar 5. Zijn vader moest een papier tekenen dat het op zijn verantwoordelijkheid was dat Kevin voetbalde. Maar die jongen was niet meer te houden."

Hij was ook meteen de beste. Schelstraete, die de Duiveltjes onder zich had en dus voor eeuwig de allereerste trainer zal zijn van de duurste Belgische voetballer, zegt nu dat hij het toen meteen zag. "Het was precies een kleine volwassene. Je moet die jongens leren de bal aan te nemen en rond kegels te spelen, maar Kevin was meteen tweevoetig. Het enige wat wij hem konden leren was meespelen met anderen. Voetballen kon hij al."

Dat eerste jaar verloren de Duiveltjes nog veel. Maar stilaan begon dat te veranderen en in zijn archief zitten de uitslagen van een toernooi op 14 februari 1998. 3-0 werd het in de laatste match tegen Poesele. Dat klinkt toch anders dan Crystal Palace, waar De Bruyne vandaag zijn debuut met Manchester maakt.

"Al in het tweede jaar trainde hij mee met AA Gent. Ik weet nog dat hij tegen mij zei: 'Amai Rudy, die trainingen zijn wel beter hoor'. Hij was dus 7 jaar, hè. Dat wit manneke met zijn pagekopje. Natuurlijk kon Drongen hem niet houden. Het is alleen maar spijtig als we nu horen van die transfersom. Wij kunnen daar niet over praten. Maar als hij tot zijn 12de bij ons had gespeeld, hadden we nog recht op een procentje voor de opleiding."

Bij Drongen speelde ook Cercle Brugge-spits Arne Naudts. En veel vroeger was Wim De Coninck, nu tv-analist, keeper bij FC Baarle.

De pijl die Gaston Wyckhuyzen afschiet naar de groene vogel, de hoogste en 'de kalle', landt niet ver van waar dus vroeger dat voetbalveldje lag. In de kantine van de handboogmaatschappij zie je niks dat naar Kevin De Bruyne verwijst. Patisserie De Waele sponsort en kapsalon Jean-Pierre ook. Maar op de foto's staat schutterskoning Hilaire Van Beversluys in 1943 en zie je pluimen en trofeeën. Geen voetbal.

"Verleden jaar zijn we wel eens naar Wolfsburg geweest", zegt Gaston. "Met de gepensioneerden van de Volvo gingen we kijken naar de fabriek van Volkswagen daar. We hebben het voetbalplein gezien, maar Kevin niet. Ik heb het nu allemaal wel gelezen van dat geld en zo. Tja. Ik werd op 1 mei schutterskoning en won een beker en 50 euro. Dat was ook schoon."

Schoon zijn ook de videobeelden van de kleine Kevin De Bruyne bij AA Gent, waar hij na twee jaar Drongen aansloot. Dan, hij was pas 14, trok hij naar Genk. "Ik heb Kevin nooit meer in levenden lijve gezien", zegt trainer Rudy Schelstraete. "Natuurlijk wel op tv en als hij met Genk op Gent kwam spelen. Maar dat rode kopje was wel typisch. Hij kon niet tegen zijn verlies. Ooit stapte hij tijdens een match van het veld omdat hij kwaad was. Zijn vader is hem uit de kleedkamer moeten gaan halen en hem gedwongen om terug te gaan."

'Kevin betaalde Mourinho niet'

Ooit was er discussie in Drongen. Het oude bushok, al lang niet meer in die functie, zou verdwijnen. Dat was mis. Want hier vergadert al jaren het Parlement en uiteindelijk wijzigde niks.

Vandaag zijn er twee leden aanwezig en als je hen naar Kevin De Bruyne vraagt, halen ze eerst de schouders op. Belangrijker is wat Herman Brusselmans over schepen Watteeuw zei ("Brusselmans heeft gelijk hè"), de plannen met het Dorpsplein worden hier gefileerd ("als ze er een fontein zetten, gieten we er waspoeder in") en dat de stad eraan dácht het Monument voor de Gesneuvelden ooit te verhuizen. "Weet je dat ze zelfs de kerk van Pater Petit wilden afbreken? Maar nu is de paus een jezuïet: die gaat Pater Petit nog heilig verklaren. Let maar op."

Weer is er die knipoog van de gepensioneerde wijkagent en van collega-parlementair Van Nieuwenhuyzen. Kevin De Bruyne? "Volgens mij betaalde hij Mourinho niet om bij Chelsea in de ploeg te staan. Ha. Dat was het, denk ik. Daarom moest Mourinho hem niet meer hebben. Maar allee, hij is nu terug in Engeland en hij is van hier. Vroeger hadden we Walter Godefroot en nu hebben we De Bruyne."

Draken noch ridders

"Weet je waar ik van schrik?", vraagt ze. "Als ik Kevin voor de camera's zijn uitleg zie doen. Hij was geen babbelaar. Altijd een beetje kort van stof. Dan ben ik toch fier als ik hem nu zie. Ik denk dat hij dat in zijn opleiding bij Genk wel heeft meegekregen."

Jommeke, zo noemden Marianne De Clercq en de hele basisschool Klaverdries het manneke dat ergens in 1994 voor het eerst in haar klas kwam. Dat witte pagekopje, waar Rudy Schelstraete van sprak.

"Hij had eigenlijk heel weinig interesse om de werkjes te maken en de activiteiten mee te volgen", zegt juf Marianne. "Altijd stond hij aan de deur van de klas te wachten tot de bel van de speeltijd ging. In die tijd hadden we één klasbal. Maar na een paar maanden heb ik de directeur een tweede gevraagd. Eén bal was voor Kevin, de andere voor de rest van de klas. Op de speelplaats palmde hij met zijn vriendjes altijd het voetbalveldje in. De directeur heeft een planning moeten opstellen om iedereen de kans te geven. Als Kevin dan eens niet mocht spelen, deed hij niks anders: hij ging gewoon op de bank zitten."

Ze schrikt dus hoe sociaal hij geworden is. Jommeke, die altijd voetballende Kevin De Bruyne, in niks anders geïnterresseerd, legt het uit voor de camera's. Heeft z'n eigen modelijn. Zie je soms op feestjes met bekende mensen.

"Samenspelen met andere kinderen vond Kevin heel moeilijk. Dat kwam omdat zijn niveau toen al zo veel hoger lag dan van andere kinderen. Ik zag nooit een ander kind van 2,5 jaar dat zo vlug, zo lenig en zo behendig was. En nooit een ander kind dat zo gericht op de bal kon schoppen. Je moest bij hem niet afkomen met draken, ridders of auto's. Wat ik ook niet deed. Van mij mocht hij met de bal spelen. Zoals een ander kind met een pop mocht spelen."

Daarnet toonde Rudy Schelstraete dat kaartje.

En foto's van dat eerste ploegje: in mooi groen-wit ("zijn ouders hielpen ons met betere uitrusting voor de ploeg") keek Kevin De Bruyne weg van de camera. Blik op de goal. In dozen van 26 jaar kleuteronderwijs moet juf Marianne zeker nog foto's hebben, maar dat is diep zoeken. Laat dan maar gewoon de herinnering het werk doen.

"We zijn met de collega's een paar keer gaan kijken toen hij met Genk op Lokeren speelde. Dat weet hij niet. Maar ook als ik hem gisteravond (het is maandag, de dag na de match tegen Cyprus, RVP) zag lopen, zag ik eigenlijk nog altijd dat ventje op de speelplaats. Zijn doel was, écht waar, de beste van de wereld worden. Nu keert hij terug naar Engeland en ook daar schrok ik wel wat van. Maar wil hij Mourinho nu tonen: 'Ik ben terug'? Misschien."

Binnen zonder afspraak

50.000 kilometer reed Herwig De Bruyne vorig jaar met zijn wagen. "Terwijl ik in Wondelgem werk, vlakbij", zegt vader De Bruyne. "Maar naar Wolfsburg was het 600 kilometer. Enkel. En we gingen elke thuismatch kijken."

Daarnet, op school, zat er al een papa met een trainingsjacket van Chelsea aan. Dat was puur toeval, zei hij, niks met De Bruyne te maken. Dat vader Herwig hier thuis in zijn zetel vollédig in Chelsea-trainingspak zit, is dat niet: "Dat is een afdankertje van Kevin", zegt Anne.

Ongelooflijke mensen zijn dit. Je belt aan, als journalist, zonder afspraak. Even zegt Anne: "Oei oei". En je begrijpt dat. Maar ze zegt meteen dat je welkom bent en binnen vertellen ze graag over hun zoon. Niet opschepperig. Niet trotser dan over hun dochter. Heel gewoon: onze Kevin, onze zoon, onze jongen. Eigenlijk mag je die mensen niet lastigvallen en dat wil je ook niet.

Er was maar één vraag, na die toer in Drongen. Die had geleerd dat hij al uitblonk voor hij zich bij KVV Drongen aansloot. En dat hij al uitblonk toen hij als kleuter van 2,5 bij juf Marianne terechtkwam. Dus een verhaal over de roots van deze Rode Duivel móést wel thuis beginnen. In de tuin. Of tegen een muurtje van het huis. Niét aanbellen kon niet.

Steeds meer familie

We staan op het gras achter het huis van Herwig en Anne. "Kevin was geen stil kind", zegt ze. "Al in mijn buik was hij zeer actief. Gelijk een wave. Hij liep toen hij 10 maanden was, maar al in zijn park schopte hij op alles. En later in de tuin kwam de hele buurt hier voetballen. Eén keer heb ik bloemen geplant, maar dat heb ik meteen opgegeven. Rondom gedijden alleen de sparren. Die konden de ballen tegenhouden.

"Hij volgde eens een multisportkampje. De ene dag voetbal, de dag nadien badminton, de volgende dag tennis. Aan het eind van elke dag kwamen ze ons vragen of hij zich wilde aansluiten bij zo'n club."

Zij was sportief en had aan atletiek gedaan. Hij had gevoetbald. Maar dat was allemaal voorbij toen Kevin in 1991 geboren werd. Hij zag hen nooit sporten. Zelfs de tv stond niet zo vaak op voetbal. Maar zélf keek hij altijd naar Match of the Day. "Ik denk niet dat Kevin één kinderfilm heeft uitgekeken. Maar Match of the Day miste hij nooit. Hij wist ook van élke speler voor hoeveel hij verkocht werd."

Een glimlach. Dit verhaal moet niet over al die bedragen gaan. "Geen mens is zo veel geld waard. Maar mijn familie lijkt plots wel vertienvoudigd. Mensen van overal bellen me dat ze net met hun stamboomonderzoek bezig zijn en gezien hebben dat ze verre familie zijn. Bij de beenhouwer in Baarle had iemand uit Eeklo dat ook gezegd. Ik kén niet eens iemand in Eeklo."

Zij: "Ik heb de voorbije weken mijn hoofd zo weinig mogelijk getoond. Ik heb ook geen Facebook of geen Instagram of niks. We hebben net onze keuken vernieuwd, na 25 jaar. Natuurlijk zeggen de mensen: Kevin zal dat wel betaald hebben. Ach. Sinds hij bekend is, zijn we voor de mensen niet meer Herwig en Anne. We zijn de papa en de mama van Kevin De Bruyne."

De weg naar Manchester

Kom, we kijken naar het gras en naar het muurtje en de sparren en het tuinhuis en het worden de jaren 90 waarin Herwig en Anne hun zoontje zien spelen. En dromen.

"Alles draaide rond het voetbal. Ooit moest hij een werkje maken voor godsdienst. Zelfs dán tekende hij een voetbalveld. Om prijzen ging het niet. Op de kast staat een trofee van een jeugdtoernooi in Frankrijk. Hij kreeg die omdat hij de beste speler was, maar hij gaf 'm meteen in mijn handen: hij ging weer voetballen.

"Als jeugdspeler bij Gent mocht hij voor de match aan de hand van Jan Köller het veld opstappen. Hij was een snotneus van 7 jaar en Köller was twee meter groot. Toen ik achteraf vroeg hoe dat was, zei hij: 'Dat is ook maar een voetballer hoor.'

"Natuurlijk denk je dan niet aan Manchester City, maar dat hij profvoetballer zou worden, dacht ik wel. En dat hij steeds hoger zou raken. Maar er zijn altijd andere factoren die dat mee bepalen. Een trainer kan je maken of kraken. En ik wil het niet eens over Mourinho hebben. Hij paste niet in dat systeem en Kevin kwam als een klein mannetje bij Chelsea binnen. Geen enkele trainer bouwt dan een ploeg rond je. Bij Wolfsburg was dat gewoon een ander verhaal."

Nu Manchester City. "Als zo'n ploeg je wil, dan móét je wel capaciteiten hebben. City heeft vijftig matchen van Kevin gezien en ze hebben hem met tachtig man gescout. Dat is dus niet ondoordacht. Ze kijken naar die matchen, naar je kwetsuren, naar je privéleven en naar je gedrag. Ook Facebook screenen ze. Als die 70 miljoen uitgeven, willen ze zeker zijn."

Onlangs schroefden Anne en Herwig in Wolfsburg nog een Ikea-kast in elkaar. Maar de laatste weken veranderde dus alles. Het ging snel, ze zagen dat ook Kevin er wat zenuwachtig van werd, tot die bevrijdende handtekening. Op tafel liggen nu schema's en plannen over de beste en makkelijkste weg naar Manchester. Dat zal via de lucht moeten, ze willen opnieuw geen thuismatch missen. "In 2014 was hij twee keer thuis in Drongen. Een keer tien minuten en één nacht. Als we onze zoon willen zien, moeten we naar hem. Dat doen we graag."

We rijden nog één keer terug naar waar het veldje was. Waar de populieren ruisen en een ezel graast. Vlakbij staat nu een prachtig huis en bewoner Bert Roelandts heeft in zijn tuin toch iéts teruggevonden van KVV Drongen. Twee betonplaten van een muurtje vormen een hoekje en er zijn nog sporen van groene verf te zien. "Dit was blijkbaar het hokje waar je de entreetickets moest betalen", zegt Roelandts.

Veel is het niet. Eigenlijk is het zelfs niets. Maar ook het niets kun je koesteren. Voor altijd begon hier de carrière van de man van Manchester, die ooit de jongen van Drongen was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234