Vrijdag 07/05/2021

JOHN JOHN

Hoe was ik zelf als kleuter? Mijn herinneringen zijn een aaneenschakeling van onbeduidende details, als de randen van een vergiet met steeds grotere gaten

Hij wijst. "Daar is de meneer", zegt hij. We lopen door het parkje in het midden van het 'rondpunt'. Zoals Marc groeten we 's morgens de dingen. Dag zebrapad. Dag duiven die vechten om de broodkorsten. Dag bronzen meneer. De meneer staat hier altijd buiten en hij heeft het koud, heb ik hem wijsgemaakt. Elke dag opnieuw doet mijn zoon voor het standbeeld van Aleksandr Poesjkin zijn sjaaltje uit en biedt hem even vriendelijk als vruchteloos aan de Russische dichter aan. "Daa-ag meneer koekepeer."

De nieuwe ochtendlijke routine heeft de oude geruisloos vervangen. De metro naar de crèche ging naar rechts, de metro naar school gaat naar links. Onze dagelijkse blijmoedige tred wordt abrupt aan de schoolpoort onderbroken. "Dag John John", zegt plotseling een juf waar ik de voorbije dagen vriendelijk knikkend voorbijgelopen was om mijn zoon veilig in de eetzaal af te leveren. Ze steekt haar hand uit naar hem. "Kom maar mee." En weg is hij.

Zijn klas heeft een blog. (Nota aan de collega's: als jullie het ooit zouden riskeren, in gelijk welke omstandigheid, om daar ongevraagd een foto van te roven, dan doe ik jullie een proces aan. En dat is geen grootspraak.) Op die blog krijgen we een glimp te zien van hoe het gaat, daarbinnen. Goed, zo blijkt.

Ik herken hem op een van de laatst toegevoegde foto's. Ik herken de verf op zijn handen. En ik herken de groene vegen op het blad voor hem. Dat is vast de boom waar hij thuis de mond van vol heeft. En dat is de vijver van de kikkers. Daar, de juffrouw met de grappige naam waarmee hij mag turnen.

Hoe was ik zelf als kleuter? Van onze kindertijd bestaan geen blogs, enkel vergeelde klasfoto's. Mijn herinneringen zijn schaars. Een aaneenschakeling van onbeduidende details, als de randen van een vergiet met steeds grotere gaten. Hoe ik op een middag twee keer op dezelfde knie viel. Hoe slecht ik wel was in haken en knutselen (maar op het eind van de dag toch de kartonnen stoomboot van de sint mee naar huis kreeg). Hoe ijverig ik alle lichaamsdelen van het varken opsomde en dan staart en snuit verwisselde.

Die knullige toewijding en de ernstige frons van die kleine jongen in zijn oranje schilderschort op de klasblog. Die herken ik ook. Ze doen me denken aan een ouder wordende man met een wijkend geheugen. Die man dat ben ik.

Alsof hij in een nieuwe wereld is binnengetreden, voel ik mijn zoon veranderen als we bij de schoolpoort arriveren. Hij maakt zich groter dan hij werkelijk is, en houdt zich keurig recht en stil. "Mij moet rustig zijn in de klas", vertelt hij, ter verklaring van zijn plotse stilzwijgen als we de hoek omwandelen. "Ja", sus ik, "maar je mag nog wel lachen en stilletjes babbelen." Hij fronst zijn wenkbrauwen. Al die nieuwe informatie moet nog een plaats zoeken onder zijn groeiende hersenpan.

Als de juf zijn hand vastpakt en hem mee naar binnen neemt, merk ik dat hij het zekere voor het onzekere neemt. Hij kijkt niet meer om en geeft geen kik. Ik blijf achter aan de poort. Verweesd als een bronzen standbeeld. Daa-ag meneer koekepeer.

Bart Eeckhout is chef cultuur van De Morgen. Hij ontdekt met vallen en opstaan wat het isompapa te zijn. bart.eeckhout@demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234