Maandag 30/03/2020

JOHN JOHN & MISSY

Er zit een grote pluizige bal in je keel ter hoogte van je adamsappel. Onder je ogen loopt, als een natuurlijke eyeliner, een fijn lijntje vocht. Je kijkt in de achteruitkijkspiegel, terwijl je de oprit afrijdt, en je moet even iets wegslikken. Ook op de passagierszetel naast je is het stil, en vloeit er vanuit de traanklier een lijntje vocht langs de oogranden. Zijn moeder heeft het dus ook.

Alleen van op de achterbank komen opgewekte geluiden. "Ton ton! Paa!", herhaalt je dochter. Ze maakt er een liedje van. Ja, Missy, John John blijft bij opa en oma. Ze knikt, en lacht, al begrijpt ze er vast geen snars van. Weet zij veel dat ze morgen zelf weer naar de kinderopvang mag/moet.

Hoe vaak hebben jullie je de voorbije weken niet op hem boos gemaakt omdat hij met gebalde vuisten voor zijn (soms uitdagende) kleine zusje stond. Hoe vaak heb je niet verlangd naar een kinderloos moment op Route 66 toen hij na een kwartiertje muziek van jouw iPod in de wagen voor de elfendertigste keer zijn cd van de 'De keizer en de nachtegaal' wou horen. Hoe vaak ben je niet zuchtend rechtgekrabbeld van de handdoek naast je geliefde omdat je zoon jou sommeerde als speelkameraad aan het strand? En nu, nu je dan eindelijk zonder hem bent, mis je hem vanaf de eerste minuut. Dag John John.

Wat zijn jullie toch eigenlijk een stelletje softe badhanddoeken. Breng je na een al te mooie, lange buitenlandse vakantiemaand je zoon naar je ouders voor nog een extra verlofweek voor hem, en zit je daar te grienen. Je vermant je. Denkt aan de luxe om de werkweek aan te vatten met maar één kind ten laste, aan de makkelijk te vinden babysits, het voorspelde terrasjesweer en de eerste fles rosé van het nieuwe seizoen.

Aan het eerste verkeerslicht wil je het grootouderlijke thuisfront toch alweer een sms sturen om te vragen of hij niet te veel last heeft van het afscheid. Vergeefse moeite. Je weet drommels goed dat hij intussen al tussen knuffels en opa naar een extra lange tekenfilm zit te kijken. Dag papa.

Maandagavond. "Waarom bel je?" Als je, een dag later, dan toch belt, hoor je het ongeduld in zijn stem. Hij is buiten met de knikkerbaan aan het spelen. Hij wil wel iets zeggen aan de telefoon. Maar hij wil ook verder spelen. Ja, hij is naar de film geweest. Ja, het was mooi en hij heeft hard moeten lachen met Shaun het schaap en oma niet. Neen, hij heeft nog geen honger. En kunnen we nu weer verdergaan met ons leven? "Tot morgen."

Maandagochtend. Je dochter zwaait, nog immer opgewekt, naar je voor ze aan moeders hand wegtrippelt naar de crèche. Ze keert terug om nog eens te zwaaien en je een handkus toe te blazen. Met wiskundige precisie valt te voorspellen dat dit kleine, lachende gezicht over exact vijf minuten in hartsgrondig huilen uitbarst, als ze beseft wat het concept crèche ook alweer inhoudt. Verraad. De radio speelt Radiohead, 'Karma Police'. Je zwaait en kust terug, door het autoraampje. Je hart breekt opnieuw. Het gaat over. Haar gehuil. Jouw weemoed. Het gaat over. For a minute there / I lost myself / I lost myself.

Bart Eeckhout is commentator bij De Morgen en papa van John John (5) en Missy (1).
bart.eeckhout@demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234