Zondag 17/10/2021

John Fogerty: tijdloos en memorabel

Wie dinsdag naar Werchter afzakte om Tina Turner te zien, kreeg er meteen een onwaarschijnlijk cadeau bovenop: in het voorprogramma speelde immers niemand minder dan John Fogerty, die daarmee voor het eerst sinds mensenheugenis weer op Belgische bodem neerstreek. Wel cynisch dat de komst van de vroegere voorman van Creedence Clearwater Revival pas bekend werd gemaakt nadat het optreden van la Tina al was uitverkocht, waardoor heel wat Fogerty-fans zijn set knarsetandend aan zich zagen voorbijgaan. Hun teleurstelling is begrijpelijk: de zanger-gitarist schreef tussen 1967 en 1972 een rits onsterfelijke popsongs die probleemloos naast het imposantste van de Stones kunnen staan en verkeerde eergisteren in absolute topvorm.

Hoewel CCR slechts vijf jaar actief was, trok de groep diepe sporen door het Amerikaanse muzieklandschap en werd ze de voornaamste exponent van de zogenaamde swamp-rock. John Fogerty was dan wel Californiër van geboorte, toch voelde hij zich geestelijk verwant met de tradities van het diepe Zuiden en sopte hij zijn rock en blues in de moerassen van de Bayou Country. De singles van Creedence gingen vaak over maatschappelijke of politieke onderwerpen maar dat belette niet dat het vaak million sellers werden. Het gezelschap scoorde de ene internationale toptienhit na de andere en uit een populariteitspoll, in 1971 georganiseerd door het Britse blad NME, bleek dat de aanhang van CCR op dat moment zelfs groter was dan die van The Beatles. Fogerty is dus niet de eerste de beste, ook al werd zijn latere solocarrière er een met langdurige hiaten. Maar wie oren had, zou vaststellen dat platen als Centerfield (1985) of Blue Moon Swamp (1997) beslist niet voor zijn vroegere werk onder hoefden te doen. The Fog kan het nog: zijn liedjes, doorgaans klassiek van snit, vatten de essentie van de rock-'n-roll nog steeds kernachtig samen.

De inmiddels 55-jarige artiest liet zich in Werchter bijstaan door een prima band, waarin we onder andere drummer Kenny Aronoff en gitarist Rick Vito herkenden, en had er duidelijk zin in. Het speelplezier gutste haast letterlijk van het podium en vanaf opener 'Born on the Bayou' leek het alsof iemand een handvol muntjes in de jukebox van het paradijs had laten glijden. Fogerty's raspende stem en scherpe gitaarsound waren intact en 'Green River', het van Dale Hawkins geleende 'Susie Q', 'Up Around the Bend', 'Bad Moon Rising', 'Fortunate Son' en 'Proud Mary' klonken nog net zo snedig en bruisend als dertig jaar geleden. Met semi-akoestische nummers als 'Have You Ever Seen the Rain' en 'Who'll Stop the Rain' werd even gas teruggenomen, maar zelfs aan het recentere spul, zoals 'Hot Rod Heart', 'Old Man Down the Road' en het door de leden van Status Quo tot lijflied gepromoveerde 'Rockin' All over the World', viel nauwelijks te weerstaan.

"Dit 'weidegevoel' herinnert me aan die keer in 1969 toen ik op Woodstock speelde, maar daar hadden de mensen minder kleren aan", grapte John Fogerty. Jammer dat de man van de organisatoren slechts zestig minuten kreeg, want iedere minuut van zijn set was memorabel. Bent u jonger dan dertig, ga dan op zoek naar de twee jaar geleden opgenomen live-cd Premonition. Uw leven zal nooit meer hetzelfde zijn. (DS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234