Zaterdag 31/10/2020

InterviewFamilieklap

Johannes en Pieter Genard, halfbroers: ‘Na de keiharde kritiek toonde Pieter me dat ik wél kon slagen’

Pieter (l) en Johannes Genard.Beeld Bob Van Mol

De jongste werd onlangs voor het eerst va- der en is frontman van School is Cool, dat deze week zijn vierde album Things That Don’t Go Right uitbracht. De oudste is acteur en behoort tot de artistieke kern van theatercollectief Lazarus, dat vanaf half maart op de planken staat met Iemand moet het doen. Johannes (31) en Pieter (44) Genard, halfbroers.

JOHANNES

“Onze stamboom is best ingewikkeld. Pieter is het tweede kind van mijn vader bij zijn eerste vrouw. Ik ben het derde kind van mijn vader, maar het enige kind dat hij heeft met zijn tweede vrouw. En beiden hebben we ook nog eens aan de kant van onze moeders halfbroers en zussen. Kun je nog volgen? Kortom: zelfde vader, andere moeder. (lacht)

“Die complexe gezinssituatie stond een warme jeugd zeker niet in de weg. Ik ben altijd goed omringd geweest. Ik voelde me nooit enig kind, alleen in die zin dat ik het enige kind in de familie in mijn leeftijdscategorie was. Echte speelkameraadjes zijn we dus nooit geweest. Hoewel er wel een hilarische homevideo bestaat waarin we een muziekact opvoeren, verkleed als piraten. Misschien dat we elkaar op creatief vlak toen al onbewust stimuleerden.

“Het is pas vele jaren later dat we elkaar daar echt in hebben gevonden. Jammen op familiebijeenkomsten of iets in elkaar boksen voor speciale gelegenheden als een jubileum. Op professioneel niveau werkten we nog maar één keer samen, voor de voorstelling De wereld redden, een stuk dat Pieter heeft geschreven en dat ik van muziek voorzag. Het gaat over de strubbelingen die je doormaakt als jonge ouder, iets waarbij ik me lang weinig kon voorstellen. Maar toen we afgelopen najaar samen op de planken stonden, was ik net papa geworden. Ineens zag ik in het hele stuk en in Pieter zelf resonanties die ik nog niet eerder had gemerkt.

“Waar we elkaar daarvoor sporadisch zagen, werd dat bij het werken aan die voorstelling plots dagelijks. Het was een intense periode. Pieter is een perfectionist en sleurt iedereen daar terecht in mee. Maar het heeft ons zeker ook dichter bij elkaar gebracht.

“Pieter en ik hebben maar een jaar of drie onder hetzelfde dak gewoond. En hij is het die de muziek bij ons thuis binnenbracht. Hij had een drumstel en ik vermoed dat de hele straat het wel geweten zal hebben. Ik had eigenlijk totaal niets met muziek. Het enige wat ik deed was tekenen. Tot mijn moeder ergens halverwege mijn tienerjaren vond dat ik maar eens een deftige hobby moest zoeken en een elektrische gitaar in mijn handen duwde. Ik was er, zonder kennis van noten, redelijk snel mee weg. Ik coverde nummers van onder meer Nirvana en voelde me plots heel cool, een gevoel dat ik tot dan toe niet kende – de periode op de middelbare school kan soms een wrede jungle zijn. (lacht)

“Ik heb nooit twijfels gehad of een artistieke carrière mogelijk was. Niet omdat ik blaakte van zelfvertrouwen, integendeel. Bij mijn eerste deelname aan Humo’s Rock Rally, nog voor we tien jaar geleden met School is Cool wonnen, was de kritiek bikkelhard. Ik heb toen zelfs gezworen nooit meer muziek te maken. (lacht)

“Mijn geloof in een kans op slagen is eerder gegroeid omdat ik het Pieter zag doen. Met vallen en opstaan, en in het theater weliswaar, maar het kón dus wel.

“Als ik in het creatieve proces zit van het maken van een nieuwe plaat, mail ik Pieter regelmatig voor feedback. Hoewel hij niet meer dagelijks met muziek bezig is, heeft hij nog altijd veel inzicht en een goede smaak. Hij is een belangrijk klankbord voor mij.”

Pieter: ‘Toen thuis die echtscheiding speelde, heb ik Johannes voor een week meegenomen naar de Pyreneeën.’Beeld Bob Van Mol

PIETER

“Toen Johannes nog maar net zijn eerste woordjes begon te brabbelen, had ik al mijn eerste sigaret gerookt. Ik was een jaar of 12 toen hij geboren werd en heb door hem al heel vroeg geleerd hoe je met kinderen moet omgaan. Praktische zaken als luiers verversen, maar vooral ook in de communicatie. De typische vrees van jonge vaders om een baby niet op de juiste manier te behandelen, heb ik nooit gekend.

“Door het leeftijdsverschil en het feit dat we voor een stukje uit een ander nest komen, liepen onze levens nooit echt evenwijdig. Maar onze vader is voor ons beiden wel een zeer bepalend figuur geweest. Hij is kunstschilder en iemand die voortdurend creatief bezig is en moet zijn.

“Nadat hij Johannes in bed had gestopt, ging hij aan tafel zitten met zijn schetsboek waarin hij uren zat te tekenen. Dat was zijn avondritueel. De onrust van het constant willen creëren, heeft hij aan ons beiden doorgegeven. Dat hoeft zelfs niet alleen op professioneel niveau. Tijdens eender welk gesprek, van het meest lichtvoetige tot het meest diepgravende, zitten we te knutselen en te frullen met dingen die in de buurt liggen. Een stukje zilverpapier waaruit een vogeltje wordt geboetseerd of papieren servetten die vol droedels worden gekribbeld. Ik denk dat het een genetische afwijking is, want ik begin het ook al bij mijn zoon waar te nemen. (lacht)

“Ik heb nooit moeten vechten om aan de toneelopleiding te mogen beginnen. Onze ouders gingen er van uit dat wij zelf het beste wisten welk richting we moesten uitgaan. Er waren geen standaarden die gehaald moesten worden. Of we nu pakweg straathoekwerker of handelsingenieur wilden worden, het kon allemaal. De kans dat iemand van ons handelsingenieur zou worden, was wel eerder klein. (lacht) Daar is toch een zekere denkwijze voor nodig die wij niet bezitten en ook niet echt hebben meegekregen. Maar hetzelfde geldt voor straathoekwerker. Eigenlijk stond het in de sterren geschreven dat wij de creatieve toer zouden opgaan. Ik heb nooit moeten vechten om aan de toneelopleiding te mogen beginnen.

“Acteur worden was echter niet het oorspronkelijke plan. Muziek was mijn eerste liefde, maar ik heb nooit de verbetenheid gehad om daar echt in verder te gaan. Ik was ook niet vaardig genoeg in het lezen van noten voor een academische muziekopleiding. Na een afwijzing voor de opleiding kleinkunst in Antwerpen kwam ik door een half misverstand terecht in de opleiding toneel aan het Conservatorium van Brussel. Eerst zag ik het als een tijdelijke fase. Maar intussen zijn we meer dan twintig jaar verder en doe ik niks liever dan verhalen vertellen. De taal heeft het gewonnen van de muziek, toch in mijn beroep.

Gekke gewoontes

Johannes over Pieter:  “Als er Pieter een boer ontglipt, gebeurt dat met veel kracht en probeert hij er zoveel mogelijk lettergrepen in te krijgen.”

Pieter over Johannes:  “Johannes lijdt aan een compulsieve snackstoornis. Staat er ergens een kom koekjes of chips, dan verlaat hij die plek niet tot alles op is.”  

“De liefde voor muziek sluimert nog steeds. Als ik Johannes zie spelen, wil ik meteen mee op het podium kruipen. Dat onze interesses en beroepskeuzes zo dicht bij elkaar liggen, maakt onze band onmiskenbaar. Op familiefeesten zoeken wij elkaar spontaan op. We begrijpen elkaar zonder veel uitleg.

“Ik denk dat onze vader naar Johannes toe altijd wel wat milder is geweest (‘ik ben meer verwend, bedoel je’, lacht Johannes). Hij had al de ervaring met mij en mijn zus achter de rug, maar ook omwille van de omstandigheden toen. Hij is alsnog gescheiden van Johannes’ moeder. Geen makkelijke en vrolijke periode. Ik zat toen al op kot in Brussel en onze band was wat verwaterd. Omdat ik mij er wel bewust van was dat hij daar thuis in een halve oorlogssituatie zat, heb ik Johannes ooit een week meegenomen naar de Pyreneeën. Ik voelde me verantwoordelijk, in die zin dat ik steun kon en wilde bieden. Dat werd steun in de vorm van wandelingen in de bergen door de gietende regen en een huilende Johannes achter mij. (lacht) Maar ook rond een kampvuur zitten en liedjes zingen. Misschien moeten we dat nog eens overdoen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234