Zaterdag 31/10/2020

Concertrecensie

Joan As Police Woman in de Botanique: ravissant maar niet vlekkeloos

Joan Wasser gedroeg zich frivool op het podium, in tegenstelling tot de dramatische en gekwelde versie die je op plaat hoort.Beeld Corbis via Getty Images

Joan Wasser was grappig in de Botanique, vertederend en bij momenten ontroerend. Muzikaal vierde ze de teugels evenwel iets te vaak.

Zo dramatisch en gekweld Joan Wasser op plaat moge klinken, zo frivool en tongue-in-cheek gedraagt ze zich op een podium. Het begon al bij de outfits: de New Yorkse en haar vier muzikanten slenterden het podium van de Botanique op in satijnen baseballjacks. Niet toevallig van het type dat je na de show aan de merchandisingstand kon kopen. Kwestie van ons “one step closer to the band” te kunnen voelen, zoals ze het plagerig omschreef.

De met losse grooves en speelse, veelal elektronische arrangementen dooraderde nieuwe plaat Damned Devotion sluit goed aan bij die schijnbaar achteloze, aanstekelijke podiumact. ‘Wonderful’ dreef op roezige keyboards, ‘Warning Bell’ bleef overeind dankzij een droge, quasi-nonchalante groove van de uitstekende drummer. In de single ‘Tell Me’ verruilde Wasser haar synth voor een elektrische gitaar (“I feel like a different person”, klonk het) en liet ze haar bandleden het puike liedje minimalistisch inkleuren. Niet slecht voor een kransje stoners. Grapje, Joan, maar geef toe: je muzikanten zagen eruit als Deadheads, de trouwe volgelingen van The Grateful Dead.

Hart ter dissectie

Gek, zo’n losbandige, lacherige Joan As Police Woman. De gekwelde martelares van vroege platen als Real Life en To Survive leek ver weg. Heel even zagen we een glimp van de oude getormenteerde Joan, vlak voor het tere ‘Forever And A Year’, dat ze beloofde te beteugelen. “Ik zal niet in tranen uitbarsten”, sprak ze stilletjes. En dan, niet zonder zelfspot: “Dat was tijdens de show van gisteren wel anders. Die was allesbehalve rock-‘n-roll.”

We hingen aan haar lippen wanneer ze haar hart ter dissectie aanbood, zoals in het fonkelnieuwe ‘What Was It Like’, over haar adoptievader die zopas overleed. “Hij was een wetenschapper, een man van weinig woorden”, aldus Wasser. “Hij veroordeelde niemand. Waar zie je dat nog? Kijk maar om je heen: There are so many annoying T-shirts.” In het refrein citeerde ze haar vader: “I could never see what passing judgment on anybody else would ever do for me.”

Joan As Police Woman speelde geen vlekkeloos concert.Beeld Corbis via Getty Images

Het viel vooral op hoe goed Wasser als liedjesschrijfster is geworden en hoe slim ze mainstreampop weet te kneden tot die in haar universum past. Zo was ‘Steed (For Jean Genet)’ gedeconstrueerde funk die Prince en Parliament eerde. Ze nodigde er ons uit om sensueel met onze schouders te shaken, “omdat jullie nu eenmaal zo dicht op elkaar gepakt staan”. Het loeiende ‘Rely On’ deed ons met zijn combi van gierende synths en plechtig drama denken aan John Grant. ‘Damned Devotion’, een dijk van een song, straalde van het zelfvertrouwen, hoewel de harmoniezang er beter had gekund.

Kant noch wal

Vlekkeloos was dit concert niet. Wasser beschikt over een zangstem die live franjeloos aandoet. Haar performance was niet van nonchalance gespeend, bovendien gleed haar stem in de Botanique te vaak over de toonladder uit. Waarom koos ze trouwens voor zoveel middelmatige liedjes uit haar catalogus? ‘Human Condition’, bijvoorbeeld: hoorbaar een vluggertje waarin de zangeres meer dan eens de juiste noot miste. ‘Talk About It Later’ was misschien koddig maar ook weinig beklijvend. Het werd allesbehalve naadloos door het kransje olijke muzikanten gespeeld. Haar cover van ‘Kiss’ van Prince? Gewaagd, zeker. Fascinerend ook, maar de hakkelende bluesversie met z’n rare, fluctuerende cadans raakte kant noch wal.

Nee, dan liever het wellustige ‘The Magic’, met een forse funky seventiesgroove. Of het ontwapenende ‘Silly Me‘, dat Wasser aankondigde met “Who’s been devastated lately?” In haar hoofd houdt het liefdesverdriet nog steeds lelijk huis. Als ze een aantal van haar middelmatige nummers uit dit te lange concert had geschrapt en als ze iets meer op haar qui-vive was geweest, hadden wij wat graag vier sterren bovengehaald. Nu kon ze ons slechts sporadisch bezweren. Nu ja, haar ravissante podiumpersoonlijkheid maakte veel goed. Hey, wij zijn niet uit steen gehouwen.

Gezien op 2 april in de Botanique, Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234