Zaterdag 15/08/2020

Jo Lemaire + Flouze

De beste Belgische popsongs

volgens 'De Morgen'

Naar goede jaarlijkse gewoonte gaan Radio 1 en De Morgen aan het eind van het jaar samen met u op zoek naar de mooiste popsongs uit onze vaderlandse geschiedenis. De ultieme 100 hoort u in een marathonuitzending op 23 december. Stemmen kan nog deze week op www.radio1.be. Om u te inspireren vertellen onze redacteuren u over hun favoriet. Vandaag cultuurredacteur Ward Daenen.

'Je suis venue te dire que je m'en vais'

Neen, 'Je suis venue te dire que je m'en vais' is niet van Belgische makelij. Maar met haar bloedmooie coverversie uit 1981 heeft Jo Lemaire het origineel van Serge Gainsbourg naar de kroon gestoken. En vooral: de zangeres was mijn buurvrouw.

Buurvrouw in Beverst, een Limburgs dorp langs de steenweg Hasselt-Maastricht, tussen Diepenbeek en Bilzen (het stadje van burgemeester Johan Sauwens).

Langs dat huizenlint woonde ondergetekende, en een paar huizen verderop Jo Lemaire. Een Waalse uit Gembloux die in 1981 'Je suis venue te dire' uitbracht. Op dat ogenblik stond ze op scheiden van gitarist Philippe Depireux. Zo werd Gainsbourgs nummer haar nummer, haar versie van een Europese hit.

Een jaar of wat later kwam ze naar Limburg, samenwonen met muzikant Fa Vanham. In 1983 brachten ze samen de memorabele plaat Concorde uit.

Niemand die Jo Lemaire ooit in levende lijve zag in Beverst, maar dat deed er niet toe. Ze werd willens nillens een Bekende Beverstenaar. Zij was onze Initials BB.

We zagen Lemaire niet, maar hoorden haar via de radio zingen: 'Je suis venue te dire que je m'en vais / et tes larmes n'y pourront rien changer / comme dit si bien Verlaine 'au vent mauvais' / je suis venue te dire que je m'en vais." Terwijl die dodelijke en tegelijk onsterfelijke tekst de huiskamer werd binnengestraald, speelden wij met de blokken.

Wij verstonden nog geen Frans, laat staan iets van relatiebreuken. Maar onder de tekst golfde een door synthesizers opgewekte, melancholische deun. 'Pam pam pam pam.' Die moet indruk hebben gemaakt, want bij elke beluistering katapulteert het nummer me nog altijd op vreemdsoortige wijze naar de jaren tachtig. Voor mij verschijnt dan een wazig beeld van een speelkamer, wellicht die van een vriendje van toen.

Bij dorpen horen figuren die niet bij dorpen horen. Zij hoeven zich niet te laten zien om het dorpsleven van opgroeiende kinderen open te breken. Jo Lemaire was zo'n figuur, al zal ze het zelf nooit geweten hebben. Werd ze een rolmodel? Welja. Ze zong niet alleen 'ik ben gekomen om te gaan', op een dag was ze weg uit haar witte huis in Beverst, thans de populaire taverne De Kleyne Laer.

Lemaire verhuisde naar weet ik veel waar, wij jaren later via Leuven naar Antwerpen en Brussel.

Is 'Je suis venue te dire' nu de mooiste popsong uit de vaderlandse geschiedenis? We hadden ook 'Satelliet Suzy' van Noordkaap, 'Suspicion' van Toy, 'Zanna' van Luc Van Acker & Anna Domino of Van het Groenewouds 'Twee Meisjes' de hemel kunnen inprijzen. Of iets van dEUS kunnen kiezen of 'Holy Spirit Come Home' van The Evil Superstars.

Het had gekund, als zij Initials BB waren geweest.

Ward Daenen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234