Dinsdag 01/12/2020

Jim White

De Amerikaan Jim White maakte op het label van David Byrne met Wrong-Eyed Jesus een van de beste platen van 1997. Het werkstuk werd door de critici bewierookt, maar verkocht voor geen meter en de zanger-liedjesschrijver zag zoveel zwarte sneeuw dat het een mirakel mag heten dat er überhaupt nog een opvolger kwam. White kreeg echter steun uit onverwachte hoek: van de Britse funkhopformatie Morcheeba, de toetsenman van Sade, de Japanner Sohichiro Suzuki en de uit Florida afkomstige DJ Q Burns Abstract Message. Allemaal hebben ze een deel van de tracks op No Such Place geproducet en in tegenstelling tot wat je in zo'n geval zou vermoeden heeft het een bescheiden meesterwerk opgeleverd. Whites met folk, blues en country dooraderde muziek krijgt in 'Handcuffed to a Fence in Mississippi' en '10 Miles to Go on a 9 Mile Road' weliswaar modieuze samples en beats aangemeten, maar zonder onderweg haar eigen karakter te verliezen.

No Such Place is, zowel formeel als inhoudelijk, een zeer rijke plaat, waarin vrijwel alle nummers door middel van subtiele details naar elkaar verwijzen. De songs handelen over engelen en duivels, zonde en verlossing, liefde en haat, en zijn vaak gebouwd op paradoxen. Jim White speelt met woorden en klanken, brengt in zijn songs dubbele bodems aan en refereert afwisselend aan Tom Waits ('Ghost Town of My Brain') en Hank Williams ('God Was drunk When he Made Me'). Hij covert zelfs Roger Millers 'King of the Road'. Bovenal is hij echter een begenadigd songwriter, die zoveel gevatte oneliners uit zijn mouw schudt dat je voortdurend de lust bekruipt er uit te citeren. Wat dacht u van "The burden of love is the fuel of bad grammar"? Of van "I'm traveling faster than the speed of regret"?

'Wound That Never Heals', over een incestslachtoffer dat later systematisch haar partners vermoordt, is een zustersong van 'Stabbed in the Heart' uit Wrong-Eyed Jesus. In het fraaie 'Corvair' geldt een autowrak als metafoor voor het leven van de ikfiguur en 'Christmas Day' is tegelijk het meest trieste en het hoopvolste lied dat we in tijden hebben gehoord. Twee conclusies dringen zich op: we voelen ons altijd aangetrokken tot wat ons vernietigt en geluk komt nooit zonder pijn. No Such Place is een verzameling songs waarin je maanden rond kunt dwalen. Let dus op: Jim White wordt een Hele Grote.

Jim White, No Such Place, Luaka Bop/Virgin

Kruder & Dorfmeister

Het Weense duo Peter Kruder en Richard Dorfmeister behoort, sinds de release van zijn G-Stoned EP in 1994, tot de voorhoede van de elektronische downbeatmuziek. Beide dj's zijn eclectici die een eigen sound hebben gedistilleerd uit instrumentale hiphop, funk, soul, acid-jazz, drum-'n-bass, dub en filmmuziek. Hun werk vertoont parallellen met het Britse breakbeatcircuit, maar ook met de Amerikaanse illbient scene en getuigt, zeggen ze zelf, "van een haast subversieve traagheid". De heren weten erg goed wat ze willen, hebben al lucratieve aanbiedingen van majors afgeslagen en kunnen het zich zelfs veroorloven remixopdrachten van David Bowie en Elvis Costello af te stoten.

Hun eigen G-Stoned-label floreert echter als nooit tevoren en dat wordt nu gevierd met een fraai boek waarin, behalve een discografie, interviews, flarden uit een e-mailcorrespondentie en essays, ook veel grafisch werk en arty foto's staan afgedrukt. Dit G Stone Book gaat vergezeld van een ronduit schitterende compilatie die een goed beeld geeft van waar K&D voor staan. Tracks als 'High Noon' en 'Deep Shit' zijn inmiddels klassiek in het genre en dat geldt ook voor 'Chocolate Elvis' van Dorfmeisters nu-bossanovaproject Tosca of het aan Moby verwante 'Domination' van Kruders Peace Orchestra. De plaat wordt aangevuld met dubby materiaal van onder anderen Sugar B en Kieser-Velten. Boek en cd zijn een absolute must voor wie wil weten waarom Oostenrijk dezer dagen zo hoog staat aangeschreven op de internationale dansvloer. Vreet je hart op, Jörg Haider.

Kruder & Dorfmeister present, G Stone Book, G-Stone/Lowlands

Snooze

De Parijse dance-scene wordt tegenwoordig, dankzij namen als Daft Punk, Mirwais, Alex Gopher en Etienne de Crécy, zowat overal ter wereld au sérieux genomen. En Snooze mag, sinds hij drie jaar geleden debuteerde met The Man in The Shadow, onverwijld aan het lijstje worden toegevoegd. De man maakt films voor het oor waarin breakbeats, jazzy melodietjes, lounge-elementen en Braziliaanse sensualiteit afwisselend of samen de aandacht opeisen. Ook zijn nieuwe cd, Goingmobile, glijdt weer aangenaam je oor binnen en verrast met smaakvol clair-obscur dat zowel in de huiskamer als op de dansvloer effect sorteert. Snooze bedient zich van samplers en programmeerbare toestellen, maar laat ook echte instrumenten zoals gitaar, contrabas en dwarsfluit tot zijn auditieve universum toe. Bovendien omringt hij zich met een stel gastzangeressen dat ervoor moet zorgen dat zijn muziek ook op de radio wordt gedraaid. De Amerikaanse jazzdiva Deborah Brown drukt meteen een klassieke stempel op 'Quiet Alone', terwijl de Parisienne Nancy Danino van 'Did I Give You Much?' een hoogst charmante popdeun maakt en in 'Doremifa Girl' een vocoderstemmetje verheft dat nauw aansluit bij dat van Madonna op haar jongste plaat. 'Snooze for Beginners' is een en al nostalgische verfijning en pillow talk, maar op tracks als 'It's More Expensive For This' en 'Beat Box Business' durft Snooze ook al eens een steviger groove op de luisteraar los te laten. Goingmobile is een zinnenprikkelende soundtrack zonder beeld, waarop het prettig heupwiegen is.

Snooze, Goingmobile, SSR/Crammed

Perverted

De Nieuwerkerkse underground roert zich weer. Met Mocktantrum is het inmiddels tot trio afgekalfde Perverted al aan zijn zevende langspeler toe en het is de eerste sinds 1991 waar de New Yorkse independentkoning Kramer niet bij betrokken is. Ruzie in het huishouden? Welnee, de groep wilde dit keer gewoon eens experimenteren met een andere opnametechniek en dat zag de van Shockabilly en Bongwater bekende muzikant-producer even niet zitten. De twaalf nummers werden live ingeblikt, met behulp van twee buizenmicrofoons en een DAT-recorder, en dat levert een rauw en ongepolijst maar overweldigend geluid op. De gepassioneerde hardcore-gitaarrock van 'Small Town', 'Song To A Hidden Son' en 'Wilson' klinkt verrassend direct en dynamisch en de door de muzikanten opgetrokken geluidsmuur in 'El Verano de Fracasos Consecutavos' mag gerust kanonbestendig worden genoemd.

Perverted laat zich nog steeds inspireren door films, literatuur en reisimpressies, maar de songs zijn iets persoonlijker en meer bespiegelend geworden. De stem van zanger-gitarist Genis U houdt het midden tussen John Lydon en Gibby Haines van The Butthole Surfers; in de muziek hoor je echo's van Shellac, Fugazi, Daniel Johnston en, in het over Jennifer Lopez handelende 'Snappertuna', zelfs Black Sabbath. Alles wordt echter door de bekende Perverted-filter gejaagd en dat maakt van Mocktantrum een intense luisterervaring. Het basistrio wordt op de plaat aangevuld met een zangeres, een tablaspeler en de leden van Vandal X, terwijl de van Aroma Di Amore bekende Elvis Peeters eindelijk weer eens achter de microfoon kruipt in 'Volmaakte onbeweeglijkheid'. Af en toe wordt de muziek van Perverted een beetje eenvormig, maar de eigenzinnige attitude van de groep verdient navolging. Support your local heroes.

Perverted, Mocktantrum, My First Sony Weissmuller Recordings/Konkurrent

Wicona Airbag

Harald Vanherf, ooit als zanger-gitarist van de Hoodoo Club verantwoordelijk voor de uitstekende cd... A Just Temporary Loss of Masculinity, is zo te horen een nieuw leven begonnen als spilfiguur van Wicona Airbag. Met dit gezelschap, dat ook ex-Hoodoo-drummer Mario Goossens in de rangen telt, probeert hij de broeierige gitaarrock van zijn vroegere band te koppelen aan de gruizige industrial-electro waar iemand als Trent Reznor al jaren het patent op heeft. Maar hoewel het pleit voor Vanherf dat hij zijn muzikale horizonten blijft verruimen, heeft het resultaat, zoals het te beluisteren valt op de cd Up With People, meer weg van een verstandshuwelijk dan van ware passie. 'Monkey' en 'Freedom Trash Car' klinken bijvoorbeeld geforceerd en schreeuwerig en ook in 'Check the Mail/Love Me to Death' wordt de melodie volledig overstemd door elektronisch aangedreven monotonie.

Het funky '4 Times Jesus', met een naar Prince neigende falsetstem, klinkt al overtuigender en de futuristische Beach Boyspop van 'Hey Now, Summer's Here' is, zeker in de radiomix, zelfs bijzonder geslaagd te noemen. Toch heeft Vanherf zijn Hoodoo Clubverleden nog niet helemaal afgeschud: mooie, sobere, bijna uitsluitend op stem en gitaar drijvende liedjes als 'Heart 1', 'By Yellow Means' of 'Penny For Your Thoughts' lijken, vergeleken met de rest, uit een heel ander tijdperk te stammen. 'Shivering Down' mondt, met de hulp van gitarist-producer Geoffrey Burton (zie: Arno en Pieter-Jan De Smet), weliswaar uit in een adembenemende gitaarclimax, maar staat haaks op de nieuwe richting die de Limburgers met Wicona Airbag pogen in te slaan. Up With People is zeker geen onverdienstelijke plaat. Alleen hinkt ze te veel op twee gedachten om op alle fronten te overtuigen.

Wicona Airbag, Up With People, Roadrunner

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234