Woensdag 21/10/2020

DM Zapt

‘Jij kijkt pas naar gore dingen’, hoor ik mijn tienjarige zoon plots verrassend dichtbij zeggen

Pinguïns in de BBC-reeks ‘Seven worlds, one planet’. Elk pinguïngezin, leert de reeks, beschikt over een uniek stemgeluid waardoor kleintjes hun ouders weer terugvinden.Beeld RV

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag over ‘Seven Worlds, One Planet’ en een tienerzoon.

Ik ben vastberaden om mijn tienjarige zoon van achter zijn tablet vol YouTube- geneuzel te halen en wel het liefst zonder mijn, op aller heupen werkend, gezaag of dodelijke blikken van zijnentwege. De opdracht is schier onmogelijk, maar de gids ervaren en vandaag geïnspireerd door sir David Attenborough.

Zijn Seven worlds, one planet wordt dezer dagen door Canvas uitgezonden en ik ben geneigd dat fijn te vinden. Niet dat ik al heel mijn leven dweep met natuurdocumentaires, integendeel – het valt niet uit te sluiten dat ik me in het verleden bezondigd heb aan het beledigen van fans door ze saai of duf te noemen, waarvoor mijn excuses – maar als vriend en vijand zeggen dat de Britse reeks de moeite is, wie ben ik dan om dat tegen te spreken? En laat ik vooral mijn doel niet uit het oog verliezen: tenslotte moet de jongen van tien gered worden uit de scherpe klauwen van de aasgieren van zijn tijd, de voornamelijk uit Nederland afkomstige vuil gebekte vloggers.

Een pluizige babypinguïn speelt met een even pluizig rondvliegend pluisje. “Er is zoveel te ontdekken”, begeleidt de stem van Attenborough het tafereel. Een beetje verloren uit zijn ogen kijkend en met het balletje pluis aan de bek staat de pinguïn op het door soortgenoten overbevolkte strand van Antarctica. Door op te gaan in zijn spel is hij zijn ouders kwijtgespeeld. Een drama lijkt in de maak, maar gelukkig is daar het vernuft der natuur. Blijkbaar beschikt elk pinguïngezin over een uniek stemgeluid waardoor, weliswaar na aanhoudend ouderlijk gekwetter, het kleintje zich weer onder de vleugels van ma of pa weet te nestelen.

Een paar decibels te luid en met gepimpt enthousiasme voorzie ik de beelden ook zelf van commentaar in de hoop de aandacht te trekken van mijn jong – fysiek slechts enkele meters van me verwijderd, mentaal op een ander continent. Ik kies voor korte, krachtige kreten die een jong brein mogelijk kunnen prikkelen: wauw, OMG en amai. De reactie van de zoon: geen.

Lichtelijk op mijn hart getrapt door die afwijzing floep ik er bitsig uit: “Kom toch kijken, dit is pas echt interessant.” Mijn onderliggende gedachte – zijnde: ‘en wat jij kijkt is dat allesbehalve’ – heeft effect, maar niet per se het gewenste. Dat de zoon zijn middelvinger jeukt, zie ik in zijn ogen. De volgende minuten kijk ik in beladen stilte naar een albatros. Vervolgens raak ik oprecht in de ban van een kwal.

“Jij kijkt pas naar gore dingen”, hoor ik hem plots verrassend dichtbij zeggen. De wapenstilstand is broos, maar gelijktijdig met de kwal die op wrede wijze aan stukken wordt gereten door een anemoon, vlijt het groter wordende lichaam van de zoon zich tegen het mijne aan. Zucht. Mijn jong toch, blijf nog even bij me.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234