Zondag 08/12/2019

Jeugdzonde na 13 seizoenen in eerste

Wie? Wouter Vrancken

Wat? De Kortrijkzaan pakte op een cruciaal moment rood na een onnodige grove tackle.

Wedstrijd? KV Kortrijk-AA Gent (1-2)

Kent u Stefan De Puydt? Waarschijnlijk niet, maar dat hoeft nu ook geen schande te zijn. Hij speelde ooit in eerste, bij AA Gent. Een korte carrière op het hoogste niveau, en het was nochtans een groot talent. Op 2 september 1998, het jaar dat hij achttien was geworden, mocht hij van zijn coach Johan Boskamp opdraven op Sclessin. Dat was toen nog geen hel zoals vandaag - er zaten 7.000 supporters op de tribune - maar het zou dus wel een hel worden voor De Puydt. Hij werd ingebracht voor Ivica Dragutinovic. Als joker zeg maar, op een moment dat AA Gent al met 1-0 achterstond. Hij kwam het veld op in minuut 63, maar in minuut 80 moest hij er alweer af. In de tussentijd was het 2-0 geworden, maar erger voor De Puydt: twee keer had hij in al zijn enthousiasme geprobeerd om Pascal Renier af te stoppen, en twee keer vond ref Ghislain Hayen dat dat bestraft moest worden met een gele kaart. De Puydt naar de kant, en in de vergeethoek. Kon Boskamp kwaad op hem zijn? Misschien, maar hij was nog jong. Achttien, dan mis je al eens.

De Puydt was op dat fameuze moment in 1998 nog een jaartje jonger dan ene Wouter Vrancken. Die had een jaar eerder gedebuteerd in eerste, bij Sint-Truiden, maar ze zouden vervolgens een heel ander traject afleggen. De Puydt deed het goed in lagere reeksen, terwijl Vrancken zijn teller op dertien seizoenen in eerste bracht. Vandaag is de laatste 31 jaar oud, maar blijkbaar niet ‘slimmer’ dan De Puydt op zijn 18de. Verre van, zelfs. Zondag tegen AA Gent bracht Kortrijkcoach Leekens hem nochtans in als brok ervaring, om het middenveld te verstevigen. Er was immers iets te verdedigen. Helaas, Vrancken ging wat later het veld af als een koorknaap. Hij presteerde dubbel in een recordtijd van tien minuten. Hij kwam in de ploeg in minuut 77, en had al twee gele kaarten te pakken in minuut 87. Daarop zou Kortrijk de 1-0-voorsprong nog helemaal uit handen geven. En er waren geen verzachtende omstandigheden, integendeel.

Het tweede geel was onnodig, onbegrijpelijk, maar vooral: heel gevaarlijk. Er hoefde geen duel meer te zijn, toen Rosales de bal net voor zich liet botsen. Hij sprong nog even, en toen kwam Vrancken aangevlogen. De charge van de schande. De hoofdtribune in het Guldensporenstadion wordt gescheiden van het veld door een ijzeren hek van een meter hoog. Op de plek waar Rosales het veld uit vloog, was er een houten reclamebord bevestigd, en daar kwam de middenvelder van AA Gent dus tegen terecht. Er volgde een ‘au’, en dat was maar goed ook. Evengoed was hij wat hoger met zijn hoofd tegen een ijzeren dwarsbuis terechtgekomen en volgde er (even) niets meer. Ref Vervecken zou er een minuut over doen om Vrancken uiteindelijk zijn tweede geel te geven. Toen hij op de middenvelder van Kortrijk afstapte, durfde die laatste nog in al zijn verontwaardiging ‘wadde?!’ te roepen. En dan moesten de interviews met ploegmaats nog volgen. Onder meer over dat er tegenwoordig niets meer mag... Komaan, zeg.

Waregem lijdt: 6-0 en slechts tachtig fans

Wat? Er reisden maar tachtig fans van Zulte Waregem mee naar het Astridpark

Waarom? Uit protest tegen de hoge ticketprijzen

Wedstrijd? Anderlecht-Zulte Waregem (6-0)

In het Vanden Stockstadion hebben ze sinds dit seizoen ook een sfeervak, recht tegenover de spionkop. En sfeer is er meestal wel. Zeker zondag, maar dat kan ook moeilijk anders want er werd zelfs op het veld gedanst. Het maakte het contrast met het vak ernaast, dat van de bezoekers uit Waregem, wel bijzonder groot. Daar zat immers zo goed als niemand. Twee bussen waren er vanuit West-Vlaanderen richting hoofdstad getrokken. Dat maakte iets meer dan tachtig supporters. Alleen diehards, dus. De reden is simpel. Voor een ticket voor een zitplaats werd 40 euro gevraagd, voor een staanplaats 26 euro. In Waregem vonden ze dat te duur, ze stuurden hun kat. Ook in Sint-Truiden zijn er nogal wat die boos zijn op Anderlecht omwille van de ticketprijzen. Mogelijk zal dat vak bij hun komst even leeg zijn. De laatste twee jaar zien de ‘kleineren’ het als een trend dat de ‘groteren’ niet al te happig zijn op grote bezoekersvakken, en ze kunnen best gelijk hebben. Vraag is echter of men Anderlecht hun prijszetting kan verwijten. Het komt altijd neer op de wet van vraag en aanbod. Bij paars-wit kunnen ze gemiddeld hun stadion anderhalve keer vullen voor elke thuismatch. Het Constant Vanden Stockstadion is te klein, en zolang dat duurt, zijn hogere prijzen een niet meer dan logisch economisch gevolg. En waarom zou je je stadion voor een kwart ter beschikking stellen van bezoekers, waarvan je niet zeker bent of ze die elke keer zullen kunnen vullen? En hoe zorg je er vervolgens voor dat die vakken niet te klein zijn? Door duur te zijn. Simpel, alleen hebben ze bij Anderlecht nu wat overdreven en zo het saturatiepunt overschreden. Ideaal is eigenlijk dat het vak net vol zit. Dus moeten de prijzen eigenlijk een beetje naar beneden...

Los van al dat droge economisch denken bestaat er natuurlijk nog zoiets als de solidariteit tussen de Belgische eersteklassers. Die bestaat niet, of amper, en dat wordt ook nu bewezen. In Play-off II hebben de clubs een prijsovereenkomst. Iedereen vraagt 15 euro voor de bezoekerstickets. In Play-off I ligt dat duidelijk veel moeilijker. En ondertussen tast iedereen maar wat af. In deze eerste editie van de nieuwe competitieformule is het zoeken voor iedereen, maar na één play-offspeeldag is alvast één formule heel duidelijk: veel wedstrijden x dure tickets = minder volk.

Suarez en de ingestudeerde aftrap van Anderlecht

Wie? Mattias Suarez

Wat? Gaat na de aftrap meteen diep en krijgt de bal - alweer

Wedstrijd? Anderlecht-Zulte Waregem (6-0)

Dag en nacht, zwart, wit, Club, Anderlecht, het verschil was groot dit weekend. Club voetbalde werkelijk zielloos, verveelde zelfs. Niets lukte - dat kan wel eens gebeuren - maar er werd ook weinig tot niets geprobeerd. Allerhande theorieën zijn bedenkbaar. Zoals: Club heeft een aanjager als Blondel nodig op zijn middenveld, in de hoop dat die dan niet (voor de zoveelste keer) over de schreef gaat. Voor een club die zaterdagochtend klassikaal in de kranten verkondigde dat ze voluit voor de titel zou gaan, was de prestatie van zaterdagavond niet minder dan het verloochenen van eigen woorden.

En dan had je dus Anderlecht. Al een seizoen lang ingetogen in het commentaar, maar steeds scherper aan de aftrap. Een aftrap waarover is nagedacht.

U moet - als het kan - de aftrap van zondag maar eens vergelijken met die van de thuismatch tegen Hamburg. Een dag voor een thuiswedstrijd wordt het al eens makkelijk gezegd, door de trainer, of door spelers: “We moeten er van bij de eerste minuut voluit voor gaan, opdat het publiek zich meteen roert.” Wel, bij Anderlecht hebben ze daar nu iets op gevonden. Coach Jacobs bevestigde dat zondagavond laat. “Ja, onze aftrap is een ingestudeerd nummer.” Net als tegen Hamburg werd Suarez al in de eerste seconde diep gestuurd op rechts. Eén loopactie, en één splijtende pass van Boussoufa. En net als tegen Hamburg werd het hele stadion al na drie seconden halfgek. Verdedigers schrikken dan, en nog voor de tiende seconde is verstreken, hebben ze al eens op wankele benen gestaan. De wurggreep van paars-wit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234