Zondag 11/04/2021

Jef Neve uitgekleed

INTERVIEW. Voor het eerst doet Jef Neve (37) het alleen. Helemaal bloot op zijn eerst soloplaat. 'One is een blauwdruk van waar ik als pianist vandaag voor sta.'

"Altijd leuk als ik mag terugkomen om nog een nummerke te doen", zegt Jef Neve, terwijl hij zijn encore inzet. "Was dat thuis ook maar zo." Een grappige boutade. Opnieuw heeft de pianist de hele zaal op zijn hand.

"Ik geef me niet makkelijk bloot", zegt hij ons na afloop van zijn soloconcert in Overijse. "Nochtans heeft het publiek vaak de indruk dat ik een open boek ben. Ja, ik doe wel mijn blabla tussendoor, maar ik zal nooit vertellen wat er echt door me heen gaat, wat mijn echte gevoel is bij een stuk. Want dan krijg ik het niet meer gespeeld, dan heb ik alles al verteld. Ik vertel mijn emoties in muziek, niet in woorden. Daarom heb ik het podium nodig, omdat ik mijn emoties in het echte leven veel te weinig kan loslaten. Het is mijn uitlaatklep. Letterlijk."

De muzikant heeft die persoonlijke gevoelens nu op plaat gezet. One is zijn eerste soloalbum. "In een trio hoor je de som van drie muzikale persoonlijkheden. Mijn muzikanten zijn een aanvulling op wat ik doe, dat viel nu weg. Het was best een hoge drempel om alleen de studio in te stappen."

De stap was zelfs zo groot, dat Neve aanvankelijk compleet verkrampte. "Mijn eerste dag in studio La Chapelle kwam er niets inspirerends naar boven. Het was wroeten. Tot ik aan 'A Case of You' van Joni Mitchell begon. Dieter Claeys, mijn geluidstechnicus, was de enige in de studio. 'Neve, je moet bleiten', riep hij door de koptelefoon. 'Je moet jezelf zijn in plaats van zo te faken.' En inderdaad, ik was mezelf niet. Ik probeerde me weg te steken. Pas bij de vierde take ben ik middenin het nummer gebroken. De tranen liepen van mijn gezicht."

"Dat nummer draag ik al mijn hele leven mee. Het heeft zoveel betekenissen, er zijn zoveel herinneringen aan verbonden. In eerste instantie aan een huwelijk dat last minute is afgelast. Mijn eigen huwelijk, met mijn toenmalige vriend. 'A Case of You' heeft mij toen getroost."

"Tijdens die opname kwamen al die emoties vrij. En ik ben beginnen te janken als een kind. Gelukkig niet hardop, en ik ben ook blijven doorspelen. Want dit is natuurlijk de versie die op de plaat is terechtgekomen. Technisch was het niet de beste. Er waren indrukwekkendere, slimmere versies, maar deze refereerde naar mij. Deze opname, dat ben ik, dat is echt. Als je trouwens heel goed luistert, hoor je het moment waarop ik gebroken ben. Dat moment was de start van One."

Technogasten

Neve heeft er zijn tijd voor genomen. In totaal zat hij dertien dagen in de studio. Twee keer in Waimes, later nog vier dagen in Abbey Road, waar ook The Beatles hebben gezeten. "Ik heb mezelf veel tijd gepermitteerd", zegt hij. "Bewust, omdat het heel goed moest zijn. Want met een soloalbum kom je in de league van de andere soloplaten uit de jazzwereld, artiesten als Keith Jarrett, Herbie Hancock of Brad Mehldau. Ik vreesde vergeleken te worden met die A-klasse. En mijn grootste nachtmerrie was niet het niveau te halen van waar ik voor wil staan. Daar zou ik nooit tevreden mee kunnen zijn."

"Ik vind mezelf verre van perfect, heb het best moeilijk met bepaalde trekjes van mezelf. Dat probeer ik altijd te verdoezelen, ik doe me vaak anders voor dan ik ben. Maar op dit album ben ik mezelf. Ik laat al mijn zorgen varen. Is het wel intelligent genoeg? Of virtuoos? Emotioneel? Foert! Als ik maar mezelf in mijn muziek kan leggen. Dat is de toetssteen geworden op basis waarvan iets op deze plaat kon komen. En als ik het resultaat niet goed had gevonden, dan was One niet verschenen."

Dat resultaat is niet in een hokje te duwen. Het is geen jazz pur sang. Maar ook geen klassiek. Misschien is Jef Neve nog het beste vignet, als er al een moet zijn. "Ik heb een heleboel composities geschreven met als uitgangspunt: wat zou mij boeien? Zo kwam ik onvermijdelijk bij de combinatie van jazz, klassiek en pop terecht. Volgens mij kun je er mijn signatuur in herkennen."

Inspiratie kreeg hij vaak op onverwachte momenten. 'Never Give Up' is zo'n stuk, ontstaan tijdens een soundcheck voor een concert. Of 'One Leaf, A Thousand Lives', het gevolg van een improvisatie tijdens de opnames.

"Dat zijn muzikale cadeautjes. Een kwestie van snel de iPhone te nemen, het idee op te nemen en thuis verder uit te werken. Maar het kan ook lastiger. Soms word ik 's nachts wakker met een fantastische melodie. Dan heb ik geen muziekpapier in de buurt, wil ik mijn lief of buren ook niet wakker maken. Dus probeer ik die muziek de hele nacht te onthouden. Om dan 's ochtends toch alles vergeten te zijn, natuurlijk. Of vast te stellen dat de perfect gedroomde compositie eigenlijk van iemand anders is. (lacht) 'Shit, dat is gewoon een stuk van Beethoven!'"

De platenfirma had ook graag een bewerking à la Synrise van Goose op de plaat gezien, maar Neve vond niet meteen een inspirerend nummer. "Universal had me van alles doorgestuurd van hedendaagse technogasten, maar ik kon er niets mee. Toevallig ben ik dan zelf op iets gebotst, terwijl ik aan het improviseren was op 'Half a Day Away'. Plots begon ik 'Formidable' van Stromae te spelen. De perfecte song. Stromae betekent veel voor ons muzieklandschap, maar ook voor ons land. Hij is België. En dit is mijn eerbetoon."

Neve maakte albums met zijn trio en speelde met Sons of the New World in octet. Hij schreef ook soundtracks voor In Vlaamse Velden en films van Felix Van Groeningen, maar ook een eigen pianoconcerto. Welke plaats heeft deze eerste soloplaat in zijn carrière? "One neemt een belangrijke plek in, voor mij toch. Het is niet voor niets dat ik eerst 37 moest worden om dit te durven maken."

Sons of the New World, zijn vorige project, was een ode aan de nieuwe wereld. Een muzikale reflectie over de verschuivingen die de jongste generaties meemaken, maatschappijkritiek ook. One heeft geen duidelijke rode draad. Behalve dan Neves positivisme. "Ik weet niet of dat bewust is, maar er staan geen donkere stukken op de plaat. Ik mag geen piano aanraken of er komt die combinatie van hoop en melancholie. Dat zijn mijn yin en yang."

Neve hoopt nog lang met One te toeren. "Wat ga ik nadien doen om mezelf te vernieuwen? I have no clue. Ik zou de eerste artiest niet zijn die zichzelf op deze leeftijd begint te herkauwen. En dat mag niet. Daar zie ik het nut niet van in."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234