Dinsdag 01/12/2020

Familieklap

Jef Neve en zijn broer Wiet: “Er is iets heel ergs gebeurd met onze Jef, zei vader”

Jef en Wiet Neve.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 41 jaar, begenadigd pianist, componist en momenteel op tournee met Natalia. De jongste is 38 jaar, windsurf­coach en hr-specialist. Jef en Wiet Neve, broers.

JEF

“Ik ben het resultaat van een examen traumatologie aan de Universiteit Gent, midden jaren zeventig. Hoewel ik de oudste van drie zonen ben, ben ik een accidentje. Mijn moeder, afkomstig van Lille, bij Herentals, studeerde ergotherapie in Gent. Daar leerde ze mijn vader kennen, op het einde van haar studietijd. Hij was afkomstig uit Sint-Niklaas. Beiden hadden grote vrees voor het examen traumatologie. Bleken ze allebei toch wel geslaagd voor dat vak! Dat hebben ze samen vrij stevig gevierd (lacht), met mij als resultaat.

“Geel, daar zijn Wiet en ik opgegroeid. In een echt links milieu waar de sociale gevoeligheid er in werd geramd. Opkomen voor de zwaksten, dat was het devies. Onze ouders zijn nog altijd zeer betrokken, ze overstijgen het dorp en denken na over de wereld om zich heen. Communisten zijn het niet, maar het linkse gedachtegoed is wel aanwezig. Niet verwonderlijk dat ik als tiener zo’n arafatsjaal droeg, dat ik me tot de alternatieve grunge-rock richtte en zelfs lange tijd dreadlocks had.

“Met Wiet, de jongste van drie, heb ik een goede band. Zit hij in de zaal, en speel ik quasi ongemerkt een spelletje met de andere muzikanten, dan is hij de enige die dat doorheeft. De enige die lacht ook, zo weet ik meteen op welk stoeltje hij zit. Met Bert, de middelste, is de band ook goed, hij runt een apotheek in Berlijn. Wiet was als kind begaan met sport, ik koos voor de muziek. Dat is niet verwonderlijk. Mijn ouders zijn liefhebbers van klassieke muziek. Mijn vader luisterde toen al naar jazz, blues, Ierse folk, maar evengoed naar Tom Waits, Suzanne Vega en Steely Dan. Als student kocht mijn vader steengoede platen. Op het einde van de week had hij dan vaak geen geld meer en at dan maar spaghetti met suiker.

“Die goeie smaak is een zegen, achteraf bekeken, die nog altijd doorwerkt en mij toen al aanzette te experimenteren met muziek. Als vijftienjarige toerde ik het land rond met een volwassen covergroep, speelde rock in de garage en trad later op met funkband Mr. Zebedee. Stond ik daar in schapenvacht op het podium en liep onze manager met een opblaasbare Chiquita-banaan tussen de instrumenten. Uiteindelijk heb ik alle muzikale fases doorlopen, zelfs die van de boysbands. Ja, ik heb Get Ready! nog begeleid, in de tijd dat ze in Vlaanderen al zo populair waren als Michael Jackson.

“Ik ben geen open boek, dat weet Wiet. Hij is dat wel. Scheelt er iets, dan gooit hij het probleem meteen op tafel. Ik heb muziek nodig om iets te verwerken. Rond mijn dertigste ging ik door een heel moeilijke periode. Pas een jaar of acht later heb ik daar openlijk over gesproken. De situatie was toen ernstig, het resultaat van een aantal stukgelopen relaties. Ik woonde in Brussel en ervoer een grote eenzaamheid, slaagde er niet meer in te connecteren met de wereld om me heen. Daags voor Jazz Middelheim ging het écht niet goed met mij, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar ik bedacht me. Een dag later, net voor het optreden, vroegen de muzikanten: ‘Jef, wat is er?’, waarna ik een zeer emotioneel optreden gaf en mensen nadien huilend vroegen: ‘Gaat het wel goed met je?’ Zoiets zou me nu niet meer overkomen.”

WIET

“Muziek is mij niet vreemd. Ooit speelden de drie broers Neve in het harmonieorkest van Oosterlo, een deelgemeente van Geel. Jef op baritonsax, ik op altsax en Bert op klarinet. Liep je langs ons huis, gelegen in een rustige dreef, een kasseiweg met lindebomen, hoorde je de familie repeteren. En discussiëren ook.

“Wij komen uit een gezin van uitersten. Veel geluk, veel humor, maar ook hevige discussies over politiek, bijvoorbeeld. Onze ouders staan en stonden met beide voeten in de wereld. En ze toonden ons die wereld ook. ’s Zomers reden we in een campingcar voor zes weken naar Athene, zonder airco, met de drie zonen op de achterbank. Dat doet niet iedereen. Onze ouders waren en zijn ook erg begaan met ons. Niet iedere moeder neemt de tijd om haar zoon te helpen de Latijnse termen uit de anatomie uit zijn hoofd te leren. Nu goed, wat anatomie betreft heb ik mijn schade ingehaald. Ik ben altijd meer voor de praktijk dan voor de theorie geweest. (lacht)

“Ik ben altijd in het dorp blijven wonen, Jef niet, Bert ook niet, en dat legt wel het grootste verschil tussen ons bloot. Bert woont in Berlijn, Jef reist de wereld rond als muzikant en ik ben in de Kempen gebleven. Dat heeft geen wig tussen ons gedreven. Nog altijd kijk ik op naar Jef, hij blijft mijn grote broer, al ben ik zelf al 38. Hij was de ijsbreker die voor mij de weg vrijmaakte. Jef was geen echte rebel, maar in een discussie zette je hem niet zomaar aan de kant. Daar kon ik als jongste van profiteren.

“Nog altijd zet hij me aan het denken. Scheelt er iets, dan reikt Jef me opties aan waar ik zelf niet aan dacht. Zonder zich op te dringen. Hij is een gevierd muzikant, iedereen kent hem, maar hij is altijd erkentelijk gebleven naar ons toe, en dat waarderen we.

“Als kind kon ik aan zijn pianospel horen hoe hij zich voelde. Hij sprak via de piano, dan voelde je dat hij iets aan het verwerken was. Pas een paar weken later vertelden vader of moeder dan wat er precies scheelde. De coming-out van Jef heb ik wel niet gehoord aan de piano. Dat was ook onverwacht. ‘Er is iets heel ergs gebeurd met onze Jef’, zei mijn vader. Ik maakte me grote zorgen. ‘Uw broer zal nooit verliefd worden op een meisje’, zei hij nog. Ik was opgelucht: ‘Man toch, als het dat maar is.’ Ik was tevreden dat hij het niet langer voor zich hield. Mijn andere broer overigens ook niet. Het mag ook eens omgekeerd zijn. Ik ben getrouwd met een fantastische vrouw, maar op dat vlak ben ik bij mijn broers in de minderheid.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234