Zondag 08/12/2019

March For Our Lives

"Jeanne d'Arc was ook maar 17"

Duizenden demonstranten, vaak studenten, verzamelden voor het Capitool in Washington DC om een strengere wapenwetgeving te eisen. Beeld Photo News

'Stem ze weg! Stem ze weg!' De tienduizenden demonstranten die zaterdag in het kader van March For Our Lives door de straten van Washington stappen, weten wat ze willen: stemmen, en zo nodig wegstemmen.

Zaterdag werd in achthonderd steden in Amerika, en zelfs buiten Amerika, gedemonstreerd tegen het vuurwapengeweld in het land. Het is de voorlopige climax van de protesten sinds de schietpartij op de Marjory Stoneman Douglas High School in Parkland, Florida op 14 februari. Georganiseerd door de scholieren van de school is een verzetsbeweging op gang genomen die grootschaliger en langduriger is dan die na vergelijkbare aanslagen.

"Die kinderen van Parkland leiden een revolutie", zegt Erin Lilly (17), die met drie vriendinnen uit een voorstadje met de metro naar de hoofdstad komen. "We zijn het moe om bang te zijn."

Tegen twaalf uur 's middags drommen de demonstranten samen voor het Trump Hotel. "Wij zijn degenen op wie we hebben gewacht", staat op een van de protestborden. Het tekent de hoop van een nieuwe generatie dat zij een ándere generatie zijn, dat zij het land zullen veranderen door gewoon op te groeien: wacht maar tot zij de stemgerechtigde leeftijd bereiken. 

"Pas op," waarschuwt Parkland-overlevende Cameron Kasky de politici van Amerika, "de stemmers komen eraan. En wie dacht dat er niets kan veranderen: kijk om je heen, wij zijn de verandering!" Volwassenen zeggen dat wij niets kunnen, zegt Alex Wind, een andere overlevende. "Jeanne d'Arc was zeventien toen zij tegen de Engelsen vocht!"

Oprechte woede

De toespraken zijn emotioneel en rationeel tegelijkertijd. Geen van de sprekers wil alle wapens uitbannen, wat grondwettelijk onmogelijk is in Amerika. Ze vragen om beter antecedentenonderzoek, een verbod op semi-automatische, kleinere magazijnen, langere wachttijden. Het blijft wonderlijk hoe volwassen deze kinderen spreken, of misschien is dat een belediging. De woede klinkt oprechter, minder berekenend. Dit zijn mensen die iets willen winnen omdat ze nog voelen wat ze verloren hebben.

Het is niet zo dat tieners de straten vullen, deze zaterdag. De meerderheid van de demonstranten is van een andere generatie. Het zijn soms ouders die met hun kinderen zijn meegekomen, maar je ziet ook groepjes poezenmutsen en grijze mannen met lang haar in uniformjasjes met peace-buttons: veteranen voor de vrede, staat op hun borden. Het verschil met hun eerdere betogingen is dat ze deze niet hebben georganiseerd.

Het is vooral een witte betoging. Ja, er wordt ook wat Spaans gepraat, links en rechts, maar zwarte gezichten zijn zeldzaam – terwijl Washington toch een stad is met een grote Afrikaans-Amerikaanse bevolking. 

Misschien omdat de aanleiding voor het protest een schoolschietpartij is, en schoolschietpartijen niet de grootste zorg zijn van zwarte kinderen. Zwarte Amerikanen hebben op nog heel veel andere manieren meer last van Amerikaans geweld, van bendeoorlogen tot politiekogels.

Natuurlijk heeft ook dat met vuurwapens te maken. Daarom staat ook Trevon Bosley op het podium, een zwarte jongen uit Chicago, die vertelt dat sinds de dood van zijn broer in 2006 zo'n 5.850 mensen zijn doodgeschoten in zijn stad, een gruwelijk getal waar weinig mee gebeurt. "De stad vindt een deelfietsenplan voor toeristen belangrijker dan de bescherming van de eigen inwoners", zegt Bosley.

Homohuwelijk

Toch, zegt hij met Martin Luther King, houdt hij moed. "We moeten soms teleurstellingen accepteren, maar mogen nooit onze hoop verliezen."

De protesten hebben al resultaat opgeleverd: in Florida, de 'Gunshine State', zijn na Parkland enkele voorzichtige maatregelen genomen, zoals een verhoging van de minimumleeftijd om een geweer te mogen kopen. Het is verleidelijk parallellen te trekken met andere generatiegedreven moderniseringen van Amerika, zoals het homohuwelijk.

Toch is de vraag of dat ook voor vuurwapens opgaat. De millennials zijn net zo verdeeld over vuurwapens als hun ouders, blijkt uit onderzoek van onder meer Pew. "Ik vertegenwoordig de andere helft van mijn generatie", zegt Evan (17), een tegendemonstrant uit Fairfax, die met een skibril op ("Je weet nooit of er iemand met traangas gaat spuiten") in zijn eentje een bord omhoog houdt met de tekst: "Guns save lives". "Wij gaan ook stemmen als we 18 zijn."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234