Dinsdag 21/01/2020

Je ziet het bloed niet vloeien, je voelt het

l Immaculata door Braakland/ZheBilding HHH

Een loodzware thematiek, maar Braakland gaat daar wijselijk mee om. In plaats van liters nepbloed of goedkope psychologische verklaringen gebruikt het Leuvense gezelschap een ritmische manier van vertellen die heel veel suggereert, maar nergens de pretentie heeft om mogelijke oorzaken bloot te leggen. Op scène staan vier late tieners. Franky is de zielige droopy van de klas, dodelijk verliefd op Lotte. Maar zijzelf 'gaat' met de vrolijke Bernt, en ze vrijen 's nachts pal op de middenstip van het voetbalveld. Ietwat apart staat het gekwetste Meisje zonder naam, zwart omrande ogen en de kap diep over de kop.

Breed wordt van die tieners eerst de leef- en binnenwereld geschetst, op heftige live gitaarriffs van Yuri Van Uffelen en Ephraïm Cielen. Je herkent er moeiteloos je eigen tijd in: de onbevredigde grote verlangens, de schuchtere schijn en bovenal de confrontatie met de onvolkomenheid van je omgeving. Het komt naar boven in vier hoogstpersoonlijke vertelperspectieven, die regisseurs Stijn Devillé en Adriaan Van Aken mooi door elkaar gemonteerd en op rijm gezet hebben.

Alleen wordt dat op scène minder vlot vertaald. Een rommelige choreografie van op- en afgangen rond vier centrale micro's steekt te veel ruis op het begin, en het ostentatieve illustreren van bepaalde verhaalacties werkt zelfs pijnlijk overdreven. Achilleshiel van deze opening is het aanwijzende spel van de ongediplomeerde acteurs Kristof Vanperre, Janne Desmet en Joeri Knapelinckx naast de gevoelige rijpheid van Sara Vertongen. Alleen zij slaagt erin het relativerende rijm echt te bekken in functie van de totaalsfeer.

Focus krijgt de voorstelling pas als de ochtend van de fatale dag opgeroepen wordt, met flarden nagebootste weers- en verkeersinfo en ironische reclame voor de school. Net als in Lev tonen de Braaklanders zich hier meesters in de bijna filmische evocatie van een heel universum, waarin vertelde en verklankte detailbeelden ook emotioneel geladen worden. En als dan plots, toch nog onverwachts, het eerste schot valt, "als ergens een deur die dichtklapt", zet zich dat straf door. Je ziet het bloed niet vloeien, je voelt het. Wee in zijn details en overweldigend in zijn onbevattelijkheid.

Uiteindelijk neemt Immaculata zelfs een voorsprong op pakweg Elephant, door elk van de getroffen personages nog een traumatische levensherinnering te laten opdelven. Franky reed ooit iemand omver met zijn auto; het Meisje zag haar beste vriendin na een zelfmoordpoging sterven in haar armen. Hoewel dat de voorstelling plots weer alle kanten doet opschieten, maakt het dit weinig romantische tienerportret wel compleet. Braakland/ZheBilding bevestigt opnieuw dat het met zijn klank-, vertel- en muziektheater een unieke niche gevonden heeft.

WANNEER EN WAAR Nog tot 11 december in de Molens Van Orshoven, Stapelhuisstraat 15, Leuven. Kaartjes: 016/22.21.13. Info: www.inbreek.be

Braakland/ZheBilding heeft met klank-, vertel en muziektheater unieke niche gevonden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234