Woensdag 19/01/2022

Getuigenis

"Je was in me, en daarom zijn we hier"

Brock Turner bij aankomst aan de rechtbank, juni 2016. Beeld AP
Brock Turner bij aankomst aan de rechtbank, juni 2016.Beeld AP

De beloftevolle zwemmer en Stanford-student Brock Turner, nu 20 jaar, werd veroordeeld tot een milde gevangenisstraf van zes maanden voor de brutale verkrachting van een jonge vrouw. Bij de uitspraak van het vonnis las het 23-jarige slachtoffer hem een aangrijpende brief voor. Hieronder volgt een vertaalde, ingekorte versie.

Emily Doe

Je kent me niet, maar je was in me, en daarom zijn we hier vandaag.

Zaterdagavond 17 januari 2015 was een avond als een ander. Mijn vader maakte het eten klaar, en ik zat aan tafel bij mijn jongere zus, die dat weekend op bezoek was. Mijn plan was om alleen thuis te blijven, terwijl zij naar een feestje zou gaan. Omdat het onze enige avond samen was, besloot ik om toch naar dat feestje te gaan. Ik liet mezelf gaan en dronk te snel en te veel.

Het volgende wat ik me herinner, is dat ik op een brancard lag ergens in een gang. Er zaten opgedroogd bloed en windels om mijn handen en elleboog. Ik dacht dat ik misschien gevallen was en op het secretariaat van de campus was. Ik bleef ijzig kalm, en vroeg me af waar mijn zusje was gebleven. Een hulpagent vertelde toen dat ik aangerand was. Omdat ik ervan overtuigd was dat hij het tegen de verkeerde moest hebben, slaagde ik er nog steeds in de kalmte te bewaren. Toen ik eindelijk naar het toilet mocht, en na de broek die ik van het ziekenhuis had gekregen, ook mijn slipje wilde uittrekken, voelde ik niets. Dat dunne stukje stof, het enige tussen mijn vagina en al de rest, ontbrak - alles werd stil. Mijn hersenen probeerden mijn lichaam ervan te overtuigen om niet te breken. Mijn lijf schreeuwde om hulp.

Er werd me gevraagd papieren te ondertekenen met daarop 'slachtoffer van verkrachting', en ik zag nu in dat er echt iets moest gebeurd zijn. Mijn kleren werden in beslag genomen, en ik stond naakt voor twee verpleegsters die met een meetlat de wonden op mijn lichaam opmaten en fotografeerden. Er werden meerdere uitstrijkjes genomen, er werd zelfs een Nikon-camera tussen mijn gespreide benen gericht.

Het onderzoek duurde enkele uren, en daarna mocht ik een douche nemen. Ik stond onder de waterstraal te staren naar mijn lichaam, en ik besloot: ik wil dit lichaam niet langer. Ik was er doodsbang voor, ik wist niet wat er in was geweest, wie het had aangeraakt. Ik wilde mijn lijf uitdoen als een jas en het in het ziekenhuis achterlaten, samen met al de rest.

Die ochtend kwam ik enkel te weten dat ik gevonden was achter een afvalcontainer, en dat ik wellicht gepenetreerd was door een onbekende. Voorts liet men weten dat ik naar huis moest gaan, terug naar mijn normale leven.

Zwemtijden

Mijn zusje kwam me ophalen, haar gezicht nat van het huilen, en vertrokken van doodsangst. Instinctief wilde ik haar pijn wegnemen. Ik glimlachte, en zei haar me aan te kijken. Zij besefte niet dat mijn lijf bedekt was met schrammen en pleisters, dat mijn vagina pijn deed, en dat ik me eigenlijk te leeg voelde om voort te praten.

Ik was nog niet in staat om mijn vriend of mijn ouders te vertellen dat ik wellicht verkracht was achter een afvalcontainer, maar dat ik niet wist door wie of wanneer of hoe.

Ik probeerde het uit mijn gedachten te bannen, maar het woog zodanig op me dat ik niet kon praten, eten, slapen. Op een dag stuitte ik op een artikel. Ik las het en kwam eindelijk te weten hoe ik buiten bewustzijn was aangetroffen, mijn jurk opgeschort tot boven mijn middel, dat ik poedelnaakt was tot aan mijn laarsjes, dat mijn benen gespreid waren, en dat ik gepenetreerd was met een onbekend object door een onbekende. Toen ik dat artikel las, dacht ik: dit kan ik niet zijn.

Onderaan het artikel, na een gedetailleerde beschrijving van mijn aanranding, stonden zijn zwemtijden vermeld. Zij werd buiten bewustzijn aangetroffen, in de foetushouding. Oh, en hij is een erg goede zwemmer. Als je toch bezig bent, vermeld dan misschien ook mijn looptijden. Ik ben een goede kok, zet dat er ook maar bij, bij de andere feitjes die al het misselijkmakends dat eerst kwam ongedaan maken.

De avond dat het nieuws door de media werd verspreid, had ik een gesprek met mijn ouders. Ik vertelde hen van de verkrachting, en dat ze vooral niet naar het nieuws moesten kijken, omdat het hen overstuur zou maken. Halverwege het gesprek moest mijn moeder me ondersteunen, want ik kon niet langer rechtop staan.

De avond na de aanranding zei hij dat hij mijn naam niet kende, dat hij me niet zou herkennen in een line-up. Er was geen sprake geweest van enige conversatie tussen ons, enkel dansen en zoenen. Toen de rechercheur vroeg of hij van plan was geweest me mee te nemen naar zijn studentenhuis, antwoordde hij van niet. Toen de rechercheur hem vroeg hoe we achter de afvalcontainer waren beland, zei hij dat hij dat niet wist. Hij gaf toe dat hij uit was op seks. Ik was de gewonde antilope in de kudde, alleen en kwetsbaar, niet sterk genoeg om me te verdedigen, en hij koos mij. Soms denk ik dat als ik niet was gegaan, het niet was gebeurd. Dan besef ik dat het wel was gebeurd, maar met iemand anders.

Ik was ervan overtuigd dat dit nooit tot een rechtszaak zou komen. Er waren getuigen, hij had het op een lopen gezet, maar werd gevat. Hij zou opteren voor een minnelijke schikking, en we zouden beiden voortgaan met ons leven. In de plaats daarvan kwam ik te weten dat hij een machtig advocaat in de arm had genomen, getuigen had opgetrommeld en privédetectives had ingeschakeld, om aan te tonen dat deze verkrachting eigenlijk een stom misverstand was.

Er werd me gezegd dat ik niet alleen aangerand was, maar omdat ik het me niet kon herinneren, ik niet kon bewijzen dat het niet gewenst was.

Toen men me aanraadde me voor te bereiden op een mogelijk verlies, zei ik dat ik dat niet kon. Hij was schuldig van de seconde dat ik wakker werd. Niemand kan me de pijn doen vergeten die hij me deed voelen. Het ergste was dat men me waarschuwde dat nu hij wist dat ik me niets herinnerde, hij kon zeggen wat hij wilde, en niemand kon dat tegenspreken. Ik was machteloos. Mijn geheugenverlies zou tegen me gebruikt worden.

In de plaats van de tijd te nemen om te herstellen, spendeerde ik elk moment aan het opnieuw oproepen van die nacht en elk pijnlijk detail, en me zo voor te bereiden op de vragen van de advocaat. Zijn vragen zouden bedoeld zijn om me aan het wankelen te brengen. Ik werd bedolven onder een resem gedetailleerde vragen die mijn privéleven openreten. Er werd een database van triviale details aangelegd om zo een excuus te vinden voor het gedrag van een kerel die niet eens de tijd nam om mijn naam te vragen.

Rechter Aaron Persky vond zes maanden gevangenisstraf meer dan genoeg voor Turner. Beeld ap
Rechter Aaron Persky vond zes maanden gevangenisstraf meer dan genoeg voor Turner.Beeld ap

Drie woorden

En dan kwam het moment waarop hij mocht getuigen. Toen werd ik voor de tweede keer het slachtoffer. Brock kwam met een volledig nieuw verhaal op de proppen dat deed denken aan een slecht geschreven tienerromannetje, en het allerbelangrijkste: in dit nieuwe verhaal was er plots sprake van toestemming. Eén jaar na het incident herinnerde hij zich opeens dat ik eigenlijk 'ja' zei tegen alles. Hij vertelde dat hij had gevraagd of ik wilde dansen. Blijkbaar heb ik daarop 'ja' geantwoord. Hij had toen gevraagd of ik mee wilde naar zijn studentenhuis, en ik heb 'ja' gezegd. Dan had hij gevraagd of hij me mocht vingeren en ik antwoordde positief. Blijkbaar gaf ik hem mijn volledige toestemming. Hij is dus onschuldig.

Zelfs in deze versie is er nauwelijks sprake van enige dialoog. Ik zei in totaal drie woorden, voordat hij me halfnaakt op de grond had. Als men het in de nieuwsberichten dus heeft over onze 'ontmoeting', dan vind ik dat een nogal groot woord. Mocht je later opnieuw niet zeker zijn of een meisje je toestemming geeft, kijk even na of ze een volledige zin kan vormen. Als ze daar niet in slaagt, dan is het 'neen'.

Volgens hem is de enige reden dat we op de grond belandden dat ik viel. Kleine tip: als een meisje valt, help haar dan weer recht. Als ze te dronken is om te stappen en ze valt, klim niet bovenop haar, trek haar ondergoed niet uit, en steek je hand niet in haar vagina.

In het volgende deel van het verhaal kwamen er twee mensen op je af. Je liep weg, zogezegd omdat je bang was. Ik ben van mening dat je bang was omdat je betrapt was, niet omdat je bang was van twee doodenge Zweedse studenten. Het idee dat je uit het niets werd aangevallen, was ronduit belachelijk. Je werd gewoon op heterdaad betrapt, zonder enige redelijke verklaring.

Jouw advocaat heeft er verschillende keren op gewezen dat "we niet precies weten wanneer ze het bewustzijn verloor". Je schuld is echter niet afhankelijk van het exacte moment waarop ik bewusteloos werd. Ik was te dronken om toestemming te geven voordat ik op de grond terechtkwam. Niemand had me mogen aanraken.

Je zei dat je zou gestopt zijn, en hulp zou hebben gezocht. Dat zeg je wel, maar ik wil dat je uitlegt hoe je me zou hebben geholpen... Ik wil weten hoe, indien de Zweden me niet hadden gevonden, de nacht was verlopen. Ik vraag het je: had je mijn slipje weer naar boven getrokken? Had je een vriend gezocht en gezegd: 'Help je me haar naar een warme plek te brengen?' Ik kan niet slapen als ik bedenk hoe het had kunnen lopen, als de Zweden niet waren langsgekomen.

Om hier te zitten en onder eed te verklaren dat ik het wilde en dat jij het enige echte slachtoffer bent omdat je om onduidelijke redenen werd aangevallen door twee jongens is ziek, verdorven, en egoïstisch. Het toont alleen dat je probeert alleen jezelf te redden, en dat ten koste van mij.

Mijn familie werd geconfronteerd met beelden van mijn lichaam, mijn jurk omhoog. En daarna moest mijn familie luisteren hoe jouw advocaat zei dat die foto's dateerden van na de feiten, en dat we ze dus mochten negeren. Hoe hij een beeld van me ophing, alsof ik een verleidelijk feestbeest ben, iemand die niet beter verdiende. Het is erg genoeg om te moeten lijden. Het is nog veel erger als er iemand op meedogenloze wijze de ernst en de waarde van dit lijden ongedaan maakt. Uiteindelijk viel niemand voor de onbewezen claims en de verdraaide logica van de advocaat. De waarheid kwam als winnaar uit de bus.

Drinkcultuur

Je bent schuldig. Twaalf juryleden bevonden je schuldig aan drie misdrijven, dat is 100 procent, unaniem schuldig. Ik dacht: het is eindelijk voorbij, eindelijk zal hij moeten toegeven wat hij deed. Dan las ik je verklaring. Je snapt het blijkbaar nog steeds niet.

Ik zal nu enkele gedeelten van de verklaring van de verdachte voorlezen en erop reageren.

Je zei: "Ik was dronken en kon daardoor niet de beste beslissingen nemen, net als zij."

Alcohol is geen excuus. Speelt het een rol? Ja. Maar alcohol is niet degene die mijn kleren uittrok, me vingerde, mijn hoofd tegen de grond sleepte, terwijl ik daar bijna volledig naakt lag. Te veel drinken is een domme fout, die ik toegeef, maar het is geen misdaad. Spijt hebben van een glaasje te veel is niet hetzelfde als spijt hebben van een aanranding. We waren allebei dronken, het enige verschil is dat ik je broek en ondergoed niet uittrok en je op ongepaste wijze aanraakte.

Je zei dat je bezig bent een programma uit te werken voor leerlingen van de middelbare school en universiteitsstudenten waarin je "je uitspreekt tegen de drinkcultuur op de campus en de losbandigheid die ermee gepaard gaat".

Je uitspreken tegen de drinkcultuur? Daar ga je je tegen uitspreken? Denk je dat dat hetgene is waar ik het voorbije jaar voor gevochten heb? Niet voor een groter bewustzijn van aanranding en verkrachting op de campus, of voor het belang van toestemming? Je beseft toch dat een drankprobleem niet hetzelfde is drinken en dan seks hebben met een persoon, tegen diens wil?

Ten slotte zei je dat je wil aantonen dat één dronken nacht een leven kan verknallen.

Eén leven, het jouwe. Je vergeet het mijne. Ik wil aantonen dat één nacht van dronkenschap twee levens kan verknallen. Het jouwe én het mijne. Jij bent de oorzaak, ik ben het gevolg. Jij hebt me meegesleurd door deze hel. Jij nam mijn eigenwaarde af, net als mijn privacy, mijn levenslust, tijd, veiligheid, zelfvertrouwen, mijn eigen stem - tot op dit moment.

Ik weet nu wat lijden is, jij maakte van mij een slachtoffer. Ik moest mezelf dwingen mijn ware identiteit terug te vinden. Ik kan 's nachts niet alleen slapen zonder licht, omdat ik last heb van nachtmerries. Vroeger was ik zo trots op mijn onafhankelijkheid, nu durf ik 's avonds zelfs niet buiten te komen om met vrienden af te spreken. Ik heb voortdurend iemand aan mijn zijde nodig, om me te beschermen. Ik schaam me over hoe zwak ik ben geworden.

Je hebt geen idee hoe hard ik al heb gewerkt om mezelf weer op te bouwen. Het kostte me maanden om zelfs maar te kunnen praten over wat er gebeurd is. Ik begon te schreeuwen tegen eenieder die het erover wilde hebben. Je kocht me een ticket naar een planeet waar ik alleen moest gaan wonen. Ik leer nog elke dag het slachtoffer-zijn te accepteren als een onderdeel van mijn identiteit.

Jij had dit nooit mogen doen. En je had me bovendien nooit zo lang mogen laten vechten om jou te kunnen vertellen dat je dit nooit had mogen doen. Maar hier zijn we nu. We kunnen de tijd niet terugdraaien. Nu hebben we de keuze: we kunnen ons laten kapotmaken, of we kunnen het aanvaarden, en voortgaan met ons leven.

Jouw leven is niet voorbij. Ik daag je uit om jezelf heruit te vinden, om iets goeds te doen voor de wereld. Je bent gezegend met een stel hersenen, een stem en een hart. Gebruik ze.

En in verband met het vonnis: mijn leven heeft een jaar stilgestaan. Een jaar van woede, angst en onzekerheid, tot een jury uitspraak deed.

Losbandigheid

Ik wil echter niet dat Brock wegrot in de gevangenis. Wat ik écht wil, is dat hij het begrijpt, en toegeeft dat hij fouten maakte. Helaas ben ik na het lezen van zijn verklaring diep teleurgesteld, omdat hij geen enkel teken van berouw toont. Het enige wat hij toegeeft, is dat hij alcohol dronk. Iemand die geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn daden, verdient geen milde straf. Het is enorm beledigend dat hij iets vreselijks als verkrachting wil afdoen als 'losbandigheid'.

Aangezien dit zijn eerste overtreding is, kan ik begrijpen waarom men mild wil zijn. Het is echter zo dat wij, als samenleving, niet iemands eerste aanranding of verkrachting mogen vergeven. Dat Brock een topatleet was op een prestigieuze universiteit moet worden beschouwd als een manier om duidelijk te maken dat aanranding tegen de wet is, ongeacht je sociale klasse.

Brock zal de rest van zijn leven bekendstaan als zedendelinquent. Ook ik zal voor de rest van mijn leven de herinnering aan zijn daden moeten meedragen. Ik hoop dat hij gedurende zijn tijd in de gevangenis de gepaste therapie krijgt. Ik hoop dat hij zijn straf aanvaardt en zichzelf uitdaagt om erna de maatschappij te betreden als een beter mens.

Ten slotte wil ik nog mijn dank betuigen. Dank aan iedereen die betrokken was bij het proces voor hun tijd en aandacht. Dank aan alle onbekenden die om mij gaven. En ook dank aan de twee mannen die me redden, maar die ik nog niet heb ontmoet. Er hangt een tekening van twee fietsen boven mijn bed om me eraan te herinneren dat er ook helden zijn in dit verhaal.

En als allerlaatste wil ik meisjes overal te wereld zeggen: ik ben bij jullie. Ik hoop dat door hier te spreken, je beseft dat ons nooit het zwijgen kan worden opgelegd, dat gerechtigheid geschiedde, dat we vooruitgang boeken. Aan meisjes overal: ik ben bij jullie. Dank je.

* Emily is een schuilnaam

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234