Maandag 18/10/2021

Je vergeet dat je in Vlaanderen zit

Huiselijke klassiekers, maar grondig vernieuwd

Wow, dat heeft Glenn Sestig mooi gedaan. In een geklasseerd art-decogebouw van Gaston Eysselinck heeft de Gentse architect een chic restaurant en bar/ brasserie ingericht, iets wat Gent nog goed kon gebruiken. Het is zowel van buiten naar binnen, als omgekeerd bekeken, een plaatje dat in de stijlbijbel Wallpaper zou kunnen staan.

Als ik bel om te reserveren moet ik meteen kiezen of ik de eerste shift van 7u00, 7u30 of de tweede van 9u00, 9u30 wil. Hm, dat zijn we niet gewoon. Zeven uur vind ik vroeg, halftien te laat voor een weekdag. En als je de eerste shift kiest, moet je dan maken dat je om 9 uur van tafel bent? Een ongezellige gedachte. Enfin, we zullen zien.

Bij aankomst wordt onze jas aangenomen (eerste leuke detail: het vestiairenummertje hangt aan een bontstaartje) en wordt gevraagd of we eerst in de bar een aperitief willen nemen. Dat doen we, er zal dan toch niet zo'n haast bij zijn. De bar is op het gelijkvloers, duister en stemmig, met goeie jazzmuziek en makkelijke beige kuipzeteltjes. Veel zwarte lak, drie vazen, de hand van Sestig is onmiddellijk herkenbaar. De drankenkaart is een dubbelgevouwen zwart-witfoto van een fraai jongmens in bloot bovenlijf, op dun bijbelpapier. Goed idee, je drukt ze in grote aantallen en de klant krijgt nooit een beduimeld exemplaar in handen.

In deze kosmopolitische sfeer laat ik me graag verleiden tot een cocktail (te veel slechte champagne gedronken de voorbije feestdagen!) en er komt een fraaie en volgens de kunst bereide mojito (8 euro), voor mijn vriendin een elegant tulpglaasje met Pineau de Charentes (4 euro). Wat olijfjes erbij, en dan de kaart inkijken voor het vervolg.

Het aanbod is gebaseerd op huiselijke klassiekers, maar grondig door de vernieuwingsmolen gehaald. Erwtensoep (8 euro) wordt geserveerd met muntolie en ibericoham, de boudin noir (14 euro) met dadelcompote en saus van crème de cassis, de rode poon (20 euro) met schorseneren, morieljes en Hollandaisesaus. Er zijn ook oesters, er is entrecote met sjalottensaus en frietjes, of een halve kreeft met kruidenboter, voor wie het niet te avontuurlijk wil.

Als onze glazen leeg zijn en de keuze is gemaakt, mogen we de trap af naar het lager gelegen restaurant, vanwaar je omhoogkijkt naar de brug, waar op geregelde tijdstippen donkere silhouetten komen overgewandeld. Ook hier is hetzelfde palet van zwart en beige aangehouden.

Geen uniformen voor het personeel, wel hedendaags zwart of een streepje. Door een glazen paneel zien we de koks aan het werk achter wolken stoom. Voor mijn vriendin komt er tartaar niçoise met een gebakken sardientje (15 euro), ik heb pastrami van kloostervarken met kalfstartaar en getempureerde langoustine (16 euro) gekozen. Op beide bordjes ligt een cirkel van gecutterd vlees of vis, de mijne wat kleiner en omringd door heel dunne plakjes varkensvlees, de hare wat groter met een sardien erbovenop. Er is water en een fles Nero d'Avola Pulpito op tafel gekomen (26), een krachtige Siciliaan, die een goed gezelschap voor mijn hoofdgerecht, het varken, zal zijn. Er zijn een tiental wijnen per glas verkrijgbaar, en als er gasten bij hun steak een dure fles zouden willen drinken, dan kunnen ze kiezen uit enkele bordeauxs die in prijs variëren van 110 tot 1.600 euro (Pétrus '95). Er zijn ook enkele bijzondere champagnes voorzien (Bollinger 98 vieilles vignes, voor 420 euro), maar voor 21 euro heb je al een Orvieto classico Ruffino, 2005.

Mijn kalfstartaar is pittig aangemaakt, met genoeg zuur om de appetijt verder aan te scherpen. De langoustine in deegjasje is vooral decoratief. Aan de overkant is het enthousiasme gematigder. De tonijntartaar, hoor ik, is nogal veel van hetzelfde. Gelukkig brengt het sardientje een ander mondgevoel. Het rozijnenbrood dat we op tafel kregen, past niet goed bij de gerechten.

Als hoofdgerecht komt aan de overkant een exotische nage van kokosmelk met langoustines, zeebaars en oosters groen (21 euro), voor mij een varkenshaasje met mousseline van witte bonen, shiitakes en spruiten (20 euro). Opnieuw ziet het ernaar uit dat ik de betere keuze heb gemaakt. De nage wordt als 'nogal erg soep' omschreven, terwijl mijn mooi gebakken varkenshaasje met niet platgekookte spruitjes precies is wat het belooft: geen sterrenkeuken maar een correct, smakelijk gerecht.

Zullen we ons nog laten verleiden tot een nagerecht? Er is speculaasijs met butterscotch en tuilles (7 euro) of crumble van gemengd fruit en vanille-ijs (8 euro), maar we besluiten nog één soepje van amandelen met roomijs en gekaramelliseerde banaan (8 euro) te delen. Dat is kennelijk niet goed begrepen, want het dessert komt toch in tweevoud, waar we ons maar bij neerleggen. En de tijd? Het is inmiddels na tienen, alle tafels zijn nog lang niet volzet, we hebben ons geen moment opgejaagd gevoeld. Dat dit zo moge blijven. n

* Kortedagsteeg 41, 9000 Gent

* tel. 09/267.10.67

* Alle dagen open. De brasserie tot 18 uur,

* het restaurant tot 22u30

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234