Dinsdag 14/07/2020

'Je speelt voor je land, dan wil je niet afgaan'

Terwijl alle ogen de voorbije week gericht waren op David Goffin, kon een andere Belg zich in alle sereniteit klaarstomen voor 'zijn' competitie: Steve Darcis, alias mister Davis Cup. Vrijdag begint de finale tegen Frankrijk. 'Die druk, daar houd ik wel van.'

Steve Darcis (33) won 71 procent van zijn enkelwedstrijden (22 zeges, 9 nederlagen) in de Davis Cup. Zelfs oud-tennisser Christophe Van Garsse moest erkennen: "Ik ben niet meer mister Davis Cup, dat is nu Steve Darcis."

Hij lacht: "Gek, hé. Misschien helpt het dat ik niks anders aan mijn hoofd heb buiten tennis. De hele staf is beschikbaar en alles wordt voor mij geregeld: massages, verzorging, sportdranken... Je kunt in topvorm aan de dag beginnen. Daarom zijn topspelers altijd zo goed omringd, zo kunnen ze alleen met tennis bezig zijn."

Ben jij als prof dan niet zo goed omkaderd?

Darcis: "Neen, mijn coach is er wel altijd bij, maar financieel heb ik niet de middelen om elke week mijn conditietrainer en kinesist mee te nemen. Soms moet ik ook familiale zaken regelen. Tijdens de Davis Cup kun je dat gedurende één week allemaal van je afzetten, maar niet het hele jaar door. Als ik beter was geklasseerd en meer geld zou verdienen, dan had dat de zaak wel veranderd."

Hoe verklaar je dat je in de Davis Cup zo moeilijk te verslaan bent?

"Ik ben altijd moeilijk te verslaan (lacht). Ik heb gewoon een atypisch spel. Als je de jongere spelers nu ziet: die slaan de ballen links en rechts als gekken. Ze zijn fysiek sterk en slaan keihard op, wapens waarover ik niet beschik. Ik moet het meer hebben van tactisch en gevarieerd tennis, daar kan ik spelers mee ambeteren. Als een speler duidelijk sterker is dan ik, dan zal die me elke keer verslaan. Maar wie niet veel beter is, die zal het elke keer moeilijk krijgen."

In 2005 trad je voor het eerst aan in de Davis Cup, tegen de VS. Wat herinner je je nog?

"Dat de ontmoeting al beslist was nog voor ik tegen James Blake speelde. Ik verloor, maar het was een geweldige ervaring, want als je begint te tennissen, dan is dat toch om grandslams en de Davis Cup te spelen. Toen ik de nationale hymne hoorde, was ik erg ontroerd. Nu nog raakt me dat. Ik speel nog altijd even graag voor mijn land. Het is altijd hartverwarmend om te zien hoeveel supporters meeleven, dat motiveert me enorm.

"In een gewoon toernooi ben ik de enige die de gevolgen draagt van een nederlaag. Dat is niet zo erg, maar in de Davis Cup speel je voor je land en voor je volk, voor de staf, voor de ploeg, voor de supporters. Dan wil je niet afgaan."

Hoe anders is de Steve Darcis die op zijn 21ste debuteerde in de Davis Cup tegenover die van nu?

"Na twaalf jaar staat mijn tennis op punt. Fysiek en mentaal sta ik gewoon veel verder. En naast het terrein heb ik meer verantwoordelijkheden. Ik heb een vrouw en twee dochters, dat verandert toch veel in je leven. Ik ben in die twaalf jaar ook geopereerd aan mijn knie, schouder en pols, waar ik telkens van terugkeerde."

Hebben die blessures jouw carrière fel afgeremd?

"Dat zal ik nooit weten, maar zonder die operaties en revalidaties had ik zeker een stabieler parcours afgelegd, dan had ik me zonder problemen tussen de vijftigste en honderdste plek kunnen handhaven. Maar goed, die blessures maken deel uit van mijn verhaal. Ik ben gevallen en weer opgestaan, meer dan eens zelfs."

Heb je ooit aan stoppen gedacht?

"Meerdere keren zelfs. Na mijn schouderoperatie in 2013 duurde het herstel zo lang dat ik al aan het nadenken was over wat ik na mijn carrière zou doen. Ik vreesde dat het gedaan was met tennissen."

Je kende ook twee emotionele jaren, met de dood van je trainer Julien Hoferlin en de openhartoperatie van dochter Camille.

"Julien was niet alleen mijn coach, maar ook mijn maatje. Met Camille was het ook geen makkelijke situatie omdat de operatie niet 100 procent goed is gegaan. Haar hart begon na die eerste ingreep niet vanzelf te slaan en daarom was tien dagen later een tweede ingreep nodig om een pacemaker in te brengen. Tijdens die operatie kreeg ze drie keer een elektroshock. Uiteindelijk had die pacemaker ook geen nut, want na twee weken is haar hart plots wél zelf beginnen slaan. Een klein mirakel."

Twee jaar terug kon je in de Davis Cup-finale door een polsblessure niet voluit gaan. Je kon alleen dubbelen. Frustrerend?

"Enorm, want wie weet hoe het zou zijn afgelopen als ik 100 procent was geweest. Ik kreeg elke dag inspuitingen in de hoop dat het zou gaan, maar ik voelde mijn hand niet goed."

Ben je nu helemaal fit? Door een blessure aan je elleboog moest je twee weken rusten.

"Ik heb nog een beetje pijn, maar ik vermoed dat ik daar vrijdag geen last van zal hebben. Ik heb me goed verzorgd en ben fysiek hard blijven trainen om klaar te zijn."

Je won twee ATP-titels in je carrière. Je kunt zondag het orgelpunt zetten.

(knikt) "Als kind droomde ik van twee competities: Wimbledon en de Davis Cup. Wimbledon winnen, dat zit er niet in. Maar de Davis Cup, die komt nu wel dichtbij."

Je bent 33. Welke doelen wil je nog bereiken?

"Die heb ik niet, op de Davis Cup na nu. Zolang mijn lichaam mee wil en ik er zin in heb, doe ik voort. Anders niet."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234