Dinsdag 29/09/2020
Beeld uit 'Outbreak' (1995) met Dustin Hoffmann in de hoofdrol. Beeld KIPPA

DM ZaptStef Selfslagh

Je op dit moment aan een virusfilm vergapen, is ongeveer hetzelfde als naar ‘Danger on Flight 534' kijken terwijl je op een neerstortend vliegtuig zit

Stef Selfslagh zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: het huidige succes van virusfilms verklaard.

Op streamingplatforms behoren virusfilms tot de best bekeken flicks van het moment. Vooral Contagion, waarin een dodelijk virus zich met Speedy Gonzales-snelheid over de planeet verspreidt, en Outbreak, waarin Dustin Hoffman een lookalike van het ebolavirus probeert te temmen, zijn dikke hits.

Het bewijst nog maar eens dat mensen rare vogels zijn. Je op dit moment aan een virusfilm vergapen, is ongeveer hetzelfde als naar Danger on Flight 534 kijken terwijl je op een neerstortend vliegtuig zit. Of Terms of Endearment meepikken terwijl je aan het chemo-infuus hangt. Ik heb altijd gedacht dat we naar films keken om aan de ellende van het échte leven te ontsnappen. Maar nu blijkt dat we ons in de sofa nestelen om ons 90 minuten lang in een tot de nok gevulde virologische beerput te laten onderdompelen.

Zoals altijd zijn er voor curieus menselijk gedrag meerdere mogelijke verklaringen. Eén: de groteske fictie van doomsday maakt wat zich in de realiteit afspeelt minder luguber. “Oef, er wordt nog geen metalen muur van tien meter hoog rond België gebouwd. We kunnen met een gerust hart gaan slapen.”

Twee: de apocalyptische plotwendingen van Pandemic zijn, zoals deze week in The Guardian werd geopperd, een vorm van exposure therapy. Ze bereiden ons voor op wat er zou kúnnen gebeuren. Ze maken het ondenkbare denkbaar.

Anna-Jacoby Heron en Matt Damon in 'Contagion' (2011).

Drie: onze dol geëntertainde hoofden kennen niet langer het verschil tussen fictie en non-fictie en denken dat Quarantine 1 & 2 documentaires zijn. U lacht? De scenarist van Contagion zei een paar dagen geleden in een interview dat mensen hem tegenwoordig onophoudelijk om corona-advies vragen. Fictie-realiteit: 1-0.

En vier: we kicken nu eenmaal op catastrofes. Tragiek – fictief of niet – doet de adrenaline rijkelijk stromen. En dat is een prettig gevoel. Toen een vriend van me in pre-coronatijden onverwacht in de kliniek belandde en aan die hospitalisatie een hevige opstoot van levenslust ontleende, heb ik hem nét geen kaartje gestuurd met de tekst: ‘Ik wens je een langzaam herstel.’

Gezien het huidige succes van virusfilms is het een kwestie van tijd voor er op Netflix nieuwe aanbodcategorieën zullen opduiken. Ik kijk nu al uit naar ‘virusfilms waarin het maatschappelijk bestel in elkaar stuikt op de tonen van ‘Carmina Burana’’ en ‘virusfilms die zo hard van de submicroscopische pot gerukt zijn dat ze een lachband hadden moeten krijgen’.

Zelf ga ik vanavond nog eens naar La La Land kijken, denk ik. Emma Stone-therapie werkt ook uitstekend. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234