Maandag 02/08/2021

'Je moet van elke rol een droomrol maken', zegt Matthias Schoenaerts (30). Een lijfspreuk die hem in 2008 geen windeieren heeft gelegd. Net als Marie Vinck (25) kijkt hij terug op een goed gevuld jaar. Met Loft en De smaak van De Keyser staat het tweetal

Door Wenke Mast / foto's charlie de keersmaecker

Het is nog vroeg, maar Café De Pelikaan in de Antwerpse Melkmarkt zit afgeladen vol. Geamuseerd kijken de habitués hoe actrice Marie Vinck zich op de vensterbank van hun stamkroeg nestelt. Zelf heeft ze er ook plezier in. Voor even. "Eigenlijk vind ik poseren verschrikkelijk. Ik ben er ook helemaal niet goed in", zegt ze met een verontschuldigende blik richting fotograaf. "De bijverschijnselen zijn natuurlijk wel leuk. De make-up, mooie kleren. Maar voor een fotocamera staan... Dat is zo onnatuurlijk. Ik word er zelfs verlegen van." Nochtans heeft Vinck in haar leven meer wel dan niet voor de camera gestaan. Onder het goedkeurende oog van moeder en actrice Hilde Van Mieghem zette ze als tienjarig meisje haar eerste stappen op de set van Moeder, waarom leven wij? Na haar filmdebuut De Kus (in een regie van Van Mieghem) en een rol in De Kavijaks zagen we haar in 2008 opnieuw opduiken. Met Loft op het grote en De smaak van De Keyser op het kleine scherm. Net als Matthias Schoenaerts: acteur, schilder, graffitikunstenaar en net geen model. Dat laatste verklaart hij als volgt: "Ik was een jaar of vierentwintig en zat voor tien dagen in New York. Toen ik daar een fototentoonstelling bezocht kwam er iemand, typisch Amerikaans, heel luidruchtig vragen of ik niet wou meewerken aan een fotoshoot. Voor Gucci nog wel. Maar die shoot zou vijf dagen duren. Had ik toegezegd, dan kon ik niet meer doen wat ik zelf wou. Het werd dus 'nee'. Spijt heb ik daar nog niet van gehad. Acteren en modellenwerk liggen zo ver uit elkaar. Ik heb er geen voeling mee."

Toch moeten jullie, net als modellen, soms in

extreme omstandigheden werken.

Matthias: "Dat klopt. Voor een heel kleine productie moest ik ooit drie weken lang in de haven van Rotterdam draaien. Van 10 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends. We hadden één kleine wagen om ons in op te warmen. Maar de verwarming van dat ding was natuurlijk stuk. Het beschermde ons dus alleen tegen de wind. De eerste week lukte dat nog. Daarna was het de hel."

Marie: "Voor De Kus moest ik bij min twee in een zomerjurkje op straat lopen. In diezelfde scène werd ik bovendien in elkaar geslagen. Ik moest dus in een dun jurkje, 's nachts, opnieuw en opnieuw op de ijskoude grond vallen. Tijdens de opnames van Loft moest ik dan weer heel de nacht in een zwembad zitten. Ook dat was afzien. En klappertanden."

Droom en daad

Marie, jij speelde als tienjarige al mee in 'Moeder, waarom leven wij?'

Marie: "Voordien had ik al wel eens gefigureerd. Ik ging dan samen met mijn mama naar de set, en mocht heel even aan iemands hand in beeld lopen. Maar Moeder, waarom leven wij? was de eerste serie waarin ik echt mocht spelen. Toen vond ik het al enorm leuk om op de filmset te staan. Dat wereldje voelde aan als één grote familie. Vandaag heb ik dat gevoel nog steeds. Er is natuurlijk concurrentie. Maar ik besef dat als ze mij niet kiezen voor een rol, ze meestal een hele andere persoonlijkheid voor ogen hebben. Afgunst en jaloezie, die dingen raken me nooit."

Matthias: "Mijn filmdebuut was Meisje, met Dorothée van den Berghe. Maar mijn allereerste ervaring is de theatervoorstelling van De Kleine Prins, die ik als negenjarige met mijn vader (theaterlegende Julien Schoenaerts, wm) heb gemaakt."

Wisten jullie toen al: ik ga later acteren?

Matthias: "Wat ik toen wist, weet ik niet meer (lacht). Maar dat ik acteur zou worden, stond helemaal niet vast. Ik heb heel uiteenlopende dromen gehad. Uiteindelijk kwam ik steeds bij acteren, 'het onvermijdelijke' zeg maar, terecht. Waarom? Dat kan ik vandaag nog steeds niet verklaren. Ik weet alleen dat het zo is."

Marie: "Als kind wou ik vooral geen actrice worden. Mama zijn, thuisblijven bij mijn kindjes. Dat was mijn droom. Mijn moeder moest toen vaak in het buitenland draaien. Ik vond dat heel erg. Het was voor mij een goede reden om geen actrice te worden. Vaak kreeg ik op school ook vreemde reacties. Van kinderen die dachten dat ik mezelf speciaal vond. 'Wie denkt ze wel dat ze is', je kent dat wel. Terwijl ik zelf vooral normaal wou zijn. Pas veel later, toen ik afstudeerde als germaniste en aan het 'echte leven' kon beginnen, drong het tot me door. Ik zat naar een voorstelling te kijken en ik was stikjaloers op de spelers die op de planken stonden. Het enige wat ik kon denken was: 'Ik wil daar ook staan.' Toen besefte ik dat acteren echt iets was wat ik zelf wou. En dat ik het dan ook maar gewoon moest doen. Voordien was niet acteren een manier om me af te zetten tegen mijn familie. Die periode ben ik intussen ontgroeid."

Marie, jij wou al lang eens een vamp spelen.

In 'Loft' is dat gelukt. Tevreden?

Marie: "Ja, het was echt heel leuk. Ik ben in het verleden vaak gecast als het dromerige, naïeve meisje. Het was fantastisch om eens het tegenovergestelde te spelen. Om iets naar boven te halen wat niet meteen in mijn persoonlijkheid ligt. Of toch te merken dat er dingen in mij zitten waarvan ik niets afwist. Mijn droomrol voor de toekomst? Ik zou graag eens een historisch figuur spelen. Zoals Nicole Kidman, die in The Hours in de huid kruipt van de Britse schrijfster Virginia Woolf. Of de rol van Mata Hari. Vooral dan omdat zij echt bestaan heeft. Je moet dan eerst onderzoeken wie die vrouw was. Jammer genoeg is er in België doorgaans geen tijd om zo diepgaand te werken. Terwijl je er in Amerika soms een half jaar voor krijgt. Dat moet ook als je waarheidsgetrouw wil zijn. Soms mis ik dat hier."

Matthias: "Ik heb altijd al de echtgenoot van Marie willen spelen (lacht). Nee, nee. Voor iemand van mijn leeftijd is Hamlet, denk ik, één van de mooiste rollen om te spelen. Hoewel, er zijn zoveel mooie rollen. Het komt erop neer om van alles een droomrol te maken."

Is Alfred, jouw personage in 'De smaak van De Keyser', een droomrol?

Matthias: "Absoluut. Vooral omdat hij qua karakter helemaal anders is dan de personages die ik in Loft en daarvoor in Linkeroever heb gespeeld. Hij is heel edelmoedig. Dat trok me erg in zijn figuur aan. Maar wie daar meer over wil weten, moet naar de serie kijken."

In 'De smaak van De Keyser' spelen jij en je moeder hetzelfde personage Louise. Hebben jullie samen bekeken hoe jullie haar zouden neerzetten?

Marie: "Eigenlijk niet. Mijn moeder moet ook maar een scène spelen in 2008. Ik neem het personage uit de jaren 1960 voor mijn rekening. Ik word enorm lastig als ze zegt wat ik moet doen terwijl ze niet regisseert. Dan is ze voor mij gewoon een collega die toevallig ook op de set rondloopt. Wel leuk is dat we erg op elkaar lijken. Ook qua lichaamstaal en manier van doen. Het komt dus sowieso realistisch over als wij hetzelfde personage spelen."

Spook op zolder

Jullie duiken de laatste tijd opvallend veel in dezelfde producties op. Hoe lang kennen jullie elkaar al?

Marie: "Ik ken Matthias al heel mijn leven. Ik weet nog dat ik vroeger als klein meisje bij de bakker stond. En maar zwaaien als Matthias iets later binnenkwam. We kenden elkaar toen vooral via onze ouders. Veel later heeft hij zelfs nog een tijdje bij ons thuis gewoond."

Matthias: "Inderdaad, op de bovenste verdieping. Maar veel hebben we elkaar toen niet gezien. Ik was zo'n beetje de spookachtige zolderbewoner. In die periode draaiden we Dennis van Rita. Marie's moeder regisseerde die film. Ik moest toen net verhuizen en Hilde had nog een plek vrij op zolder. Zo ben ik daar terechtgekomen."

Volgen jullie elkaars werk?

Matthias: "Ja, al heb ik nog niet alles gezien. Goed aan Marie is dat ze op het scherm een enorme présence heeft. Of het nu om een kleine of een grote rol gaat. Ze staat daar en je kan er niet omheen."

Marie: "Van Matthias vond ik Linkeroever heel goed. Loft ook natuurlijk. En De smaak van De Keyser eigenlijk ook. Ik vind het moeilijk om daar één rol uit te kiezen. Misschien omdat ze zo verschillend zijn. Het zijn ook de laatste drie dingen die hij gedaan heeft. Maar ik vond ze één voor één fantastisch."

Jullie zijn de gezichten van een nieuwe generatie acteurs. Wie zijn jullie voorbeelden uit het

verleden?

Matthias: "Voorbeelden is zo'n groot woord. Maar er zijn veel mensen die ik enorm apprecieer. Van kleins af aan ben ik gek op Simone Signoret, de Franse actrice die in 1985 overleden is. Ook Jean Gabin vind ik fantastisch. Mijn vader is allicht ook een voorbeeld. Eigenlijk zou ik een hele lijst moeten maken. Er zijn zoveel mensen die mooie dingen doen. Uiteindelijk is iederéén, tot op zekere hoogte een voorbeeld."

Marie: "Ik ben een enorme fan van Josse De Pauw en Dirk Roofthooft. Maar ook van Katelijne Damen, Chris Nietvelt en, ja, Hilde Van Mieghem. Omdat dat hele goede acteurs zijn. Ze hebben een verbeelding die hen groter maakt dan wie ze zelf zijn als mens. Ze kunnen mensen ontroeren met de dingen die ze spelen. Daar draait het uiteindelijk om. Dat is, voor mij, de essentie."

Kinderen van 't stad

Samen Nieuwjaar vieren en in de vroege uurtjes in een bruine kroeg hartje Antwerpen belanden. Hoe realistisch is dat scenario?

Marie: "Heel realistisch (lacht). Maar niet in dit café, en niet per se met Matthias. Ik ben al wel een paar keer met enkele vrienden in een gelijkaardige kroeg terechtgekomen. Zo 's ochtends rond een uur of tien.

Echte nieuwjaarsplannen heb ik nog niet. Die probeer ik altijd zo lang mogelijk uit te stellen. Als je Nieuwjaar té hard voorbereidt, valt het meestal toch tegen. Kerst vier ik altijd met mijn familie. Nieuwjaar soms met familie, soms met vrienden. Me optutten zoals nu, zit er niet in. Op zich vind ik dat wel leuk. Maar je zit dan wel voor de rest van de avond met dat jurkje dat niet goed zit en die hakken die verdomd veel pijn doen."

Matthias: "Ik heb ook nog geen idee. Met Nieuwjaar is het altijd zo enorm druk in de stad. Uitgaan is dan sowieso geen optie. Gezellig iets eten met een paar vrienden vind ik veel leuker."

Jullie zijn beiden geboren en getogen in Antwerpen. Nooit zin om je boeltje te pakken en de wijde wereld in te trekken?

Marie: "Ja, maar dan wil ik toch ook in een stad terechtkomen. Berlijn vind ik bijvoorbeeld geweldig. Als ik me ooit lang in het buitenland vestig, zal het daar zijn. Al woont iedereen die ik graag zie natuurlijk in Antwerpen. Ik heb duizenden leuke dingen meegemaakt in de stad. Zo sprong ik als kind samen met mijn vriendinnetjes in de fontein op het Conscienceplein. De politie natuurlijk meteen achter ons aan: 'Niet zwemmen!' Al mijn mooie herinneringen spelen zich hier af. Aan de Schelde, op terrasjes of gewoon op straat."

Matthias: "Ik vind Antwerpen een geweldige stad. Maar na een tijdje begin ik ze als vanzelf te haten. Waarom? Ze is zo klein. Een echt gehucht, een mooi werelddorp. Toch betrap ik mezelf er keer op keer op dat ik net om die redenen gek op haar blijf." n

Marie Vinck:

Ik word enorm lastig als mijn moeder zegt wat ik moet doen op de set terwijl ze niet regisseert. Dan is ze voor mij gewoon een collega die toevallig ook op de set rondloopt

Matthias Schoenaerts:

Ik heb uiteenlopende dromen gehad maar kwam steeds bij 'het onvermijdelijke' terecht: acteren

Marie Vinck:

Niet acteren was een manier om me af te zetten tegen mijn familie. Die periode ben ik intussen ontgroeid

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234