Maandag 09/12/2019

Voetbal

"Je moet jezelf voornemen: niemand komt in het kopje"

Beeld © Belga

Een doelpunt van Mbark Boussoufa (31) in Anderlecht: het is de ergste nachtmerrie van coach Besnik Hasi, die afgelopen zomer hemel en aarde bewoog om de Marokkaan naar het Astridpark te halen. Maar 'Bous' draagt morgenavond blauw, geen paars. 'Je moet minstens met twee zijn om de liefde te bedrijven', grapt de vedette van AA Gent.

Mbark Boussoufa was nog slaperig, toen het vliegtuig landde in Marrakech. "Ik had die ochtend een hele vroege vlucht genomen. Op de landingsbaan werd ik opgewacht door iemand van de Marokkaanse voetbalbond en die vroeg mij meteen: 'Heb je gezien wat in Brussel is gebeurd?' Neen, dus. 'Zoals in Parijs.' Toen kwamen we in de aankomsthal en zag ik op de televisieschermen de beelden van de BBC. Het was een schok voor mij. Ik belde meteen mijn neefje die aan de Louizalaan woont en hij vertelde mij dat hij alleen maar sirenes hoorde. Ik was heel erg geschrokken. Ik heb zoveel mooie jaren beleefd in België, ik heb er vastgoed en gronden liggen, al die vrienden die ik maakte, en dan gebeurt zoiets.

"Het heeft natuurlijk niets met onze moslimreligie te maken. Toch merk je dat mensen die er niet over nadenken elkaar aankijken en gaan twijfelen. Dat is zo zielig. Zo zie je maar, wat zes maanden trainen met de invallers op een achterveldje in Moskou betekent tegen de achtergrond van zo'n drama. Niks toch?"

Woordbreuk van Anderlecht

Mbark Boussoufa lacht, petje op. "Cool en nochalant, hé", grapt hij. Boussoufa is de grootste vedette uit het Belgische voetbal van de afgelopen tien jaar. Wie kan zeggen dat hij in onze competitie tweemaal de Gouden Schoen won, drie keer werd verkozen tot Profvoetballer van het Jaar, twee landstitels en één beker behaalde met Anderlecht? In maart 2011 was ie plots weg.

"Ik was 26 en ik weet nog dat onder anderen Marc Degryse mij vertelde dat het tijd was om de stap hogerop te wagen. Nu ben ik wel iemand die voor zichzelf kan denken, maar ik pikte de signalen toen toch op. Het was vertrekken of kiezen om voor de rest van mijn carrière bij Anderlecht te blijven."

Het werd Anzji: voetballen in Dagestan, trainen en leven in Moskou. "Je kunt er echt niet zelf in auto rijden, of je hebt heel snel een stijf rechterbeen. Constant files. Mijn chauffeur deed eens drie uur over 30 kilometer. Dan moet je zorgen dat je een filmpje bij hebt."

Boussoufa krijgt het maar niet uitgelegd dat hij lange tijd wél gelukkig was in Rusland, ondanks een Nederlands televisieprogramma dat zijn leven in Moskou "fel dramatiseerde". "Mijn twee seizoenen bij Anzji zijn de leukste uit mijn loopbaan geweest. Ik speelde met al die topvoetballers: Denisov, Zhirkov, Willian, Eto'o, Roberto Carlos en met Guus Hiddink als coach. De trainingen waren prettig, ik heb fantastische wedstrijden gespeeld en leven in Moskou was super. Akkoord, we reisden veel, maar we hadden ons luxe privévliegtuig."

Bij Anzji ging een nieuwe wereld open voor Boussoufa. "Ik sprak geen Russisch, ik schreef geen Russisch, ik begreep geen Russisch. Dan leef je gewoon anders. Je kunt geen media lezen, journalisten en fans houden afstand en het maakt dat je minder druk hebt."

"Anderzijds voelde je als speler heel veel waardering vanuit de club. Ik heb eens een groot zwaard gekregen van de voorzitter, als souvenir. (grijnst) Je moest er wel niet mee gaan zwaaien."

De koude winters in Moskou heeft hij alvast nooit meegemaakt. "Tussen midden december en midden maart gingen we telkens drie keer op stage. Eerst altijd naar Turkije, vervolgens naar Spanje, Marbella meestal, en dan nog een derde stage. Je zult me niet geloven, maar ik had het in november kouder in Nederland dan in Moskou. Ginder is het windstil, het is een landklimaat."

Met Anzji verloor Boussoufa in 2013 de bekerfinale na strafschoppen. Die ontgoocheling wiste hij uit in de zomer van 2015, toen hij in zijn tweede seizoen bij Lokomotiv Moskou met een assist en de winning goal de bekerfinale tegen Krasnodar besliste. En toen begon alle miserie.

"Het was de eerste training na de zomer en ik moest bij de voorzitter komen, een vrouw. Die zei: 'Mbark, je gaat je laatste jaar contract in. We willen je verkopen.' Ik was niet meteen in paniek. Enkele weken voordien had ik in Brussel in mijn kaakgewricht een metalen plaatje laten verwijderen dat er nog zat na die tik van Bolat in de testwedstrijd om de titel in Standard (in 2009, SK).

"Nou, ik word wakker na de operatie, ik wandel naar de lunchruimte van het ziekenhuis, en wie staat daar voor mijn neus, te grijnzen? Besnik. 'Bous, ik wil dat je naar Anderlecht komt.' Ik kon geen antwoord geven, want ik kon mijn mond niet bewegen."

Boussoufa is evenwel nooit naar Anderlecht gegaan, tot grote frustratie - nog altijd - van Hasi. Hij gaat achterover leunen, zet zijn petje recht en wikt zijn woorden. "We hadden nochtans een deal. We hadden een gentlemen's agreement. Ik heb midden augustus in een bureau in het stadion de hand van Herman Van Holsbeeck geschud. Alles was in orde. Op de dag dat ik van plan was om naar Moskou te vliegen, 28 augustus of zo, om daar alles te regelen met Lokomotiv, belde Herman. Ze wilden de deal wijzigen. Ze wilden een clausule waarbij de club op het einde van het seizoen eenzijdig kon beslissen of we nog een jaar zouden doorgaan. Dat pikte ik niet. Het is een hele zomer lang nooit aan de orde geweest. Er was afgesproken dat we allebei een eind konden maken aan de samenwerking. Ik zei aan de telefoon tegen Herman: 'Dit kun je niet maken. We hebben elkaar de hand geschud.' Herman liet meteen verstaan dat het niet aan hem lag. Ik neem Herman niets kwalijk.

"Achteraf heeft de voorzitter (Roger Vanden Stock, SK) in de pers verklaard dat ik hoge financiële eisen stelde, maar daar ging het niet om. Ik was al wekenlang rond met Anderlecht. Ik veronderstel dat de voorzitter een uitleg moest verzinnen naar de supporters toe. Het mooiste bewijs dat het mij niet om het geld te doen was, is mijn transfer naar AA Gent . Ik heb daarvoor heel veel geld laten vallen. Hoe dan ook: spelen tegen Anderlecht wordt speciaal. Uit respect ga ik niet juichen, mocht ik morgen scoren."

Inmiddels moest Boussoufa nu wel terug naar de dame in Moskou, evenwel zonder nieuwe club. "Ik kreeg de schuld van de gemiste transfer. Ik werd naar het B-elftal gestuurd, op een afgelegen veldje, en ik mocht enkel een paar vriendschappelijke duels spelen. Op die manier heb ik vijf, zes maanden geen enkel stadion gezien. C'est la vie. Soms loopt het anders dan je wilt in het voetbal. Dat moet je accepteren."

Herman Van Holsbeeck, sportief manager van RSC Anderlecht. Beeld BELGA

Niet huilen

De manier waarop Boussoufa zich door deze zes maanden spartelde, zijn verhaal daarover, dat maakt indruk. Een staaltje van mentale (veer)kracht. "Je moet ermee omgaan als een man. Je moet jezelf voornemen: niemand komt in mijn kopje. Toen ik als jonge jongen bij de reserves van Chelsea voetbalde, was Winston Bogarde uit de gratie gevallen en moest hij meetrainen met ons. Bogarde had wel de Champions League gewonnen met Ajax, hé. Dan al heb ik kunnen zien dat in voetbal door clubs of trainers niet altijd beslissingen worden genomen op basis van je voetbalkwaliteiten."

"Als het persoonlijk wordt, mag je je niet laten kennen. Ik zou niet huilen omdat Lokomotiv mij naar het tweede stuurde. Al hadden ze me naar de U19 gestuurd, ze hadden me niet klein gekregen. Je slikt, en je gaat door. Elke ochtend meldde ik mij stipt om acht uur, ik miste geen enkele training. Tuurlijk had ik lastige momenten. Als je in het weekend iedereen in Europa ziet voetballen en jij zit in de zetel, dan denk je: hoe kan dat nu? Maar je mag niet kraken. Mensen die niet eens weten hoe ze de volgende dag eten op tafel krijgen, die mogen huilen. Ik heb veel aan mezelf gehad, in de lastige periode."

Ook de ouders van Boussoufa waren een geweldige steun. "Mama en papa pakten het vliegtuig en kwamen gewoon naar mij toe. We gingen gezellig uit eten of we speelden leuke spelletjes. De volgende dag ging ik trainen met de invallers, en dan kwam ik thuis en had mama lekker gekookt voor de hele familie." Vader Boussoufa zou heel graag hebben dat zoonlief een meisje vindt. "Dan zeg ik hem: 'Papa, eerst nog enkele jaren werken, daarna is er nog voldoende tijd om te trouwen en voor kleine Bousjes."

Het is 12 februari 2016. 'Bous' maakte zijn debuut voor AA Gent. In de eretribune schuift voorzitter Ivan De Witte nerveus over zijn zitje.

"Ik had kippenvel", vertelt Boussoufa. In Amsterdam kijkt de familie naar televisie. "De fans waren geweldig. Al tijdens de opwarming stonden ze recht voor mij."

Hoekschop voor AA Gent. Milicevic trapt. De bal wordt weggekopt, in de voeten van Boussoufa. Wát een goal! "Ik zie die bal komen, en ik dacht: deze is voor mij. Man, heel veel emoties kwamen samen. Brecht Dejaegere zit naast mij in de kleedkamer en hij wist hoe ik mij had gevoeld in het voorbije halfjaar. Toen ik scoorde, riep Brecht: 'Ik zin content vo joen.' Ik vroeg: 'Wat zeg je nou?' Hij herhaalde: 'Ik ben content voor jou.' We missen Brecht nu wel, een frivole speler die altijd de actie zoekt, jaagt en vol energie zit. Zijn blessure is een verlies voor AA Gent."

Boussoufa belde eind januari zélf naar De Witte. "Normaal doe je dat niet als speler. Maar ik hoopte dat de voorzitter mij kon weghalen uit Lokomotiv. Ik weet dat hij er alles aan gedaan heeft. De voorzitter, Hein, de fans, de spelersgroep: merci, jullie zijn de reden waarom ik weer voetballer ben. Dat vergeet ik nooit. De voorzitter wil samenzitten met mij om over een nieuw contract te spreken. Ik heb gezegd dat ik wil luisteren, maar ik heb ook gezegd dat ik praat met een club uit Duitsland, uit Engeland, uit Spanje en uit Portugal."

Want Boussoufa doet er niet flauw over: "Een voetballer heeft een carrière van vijftien, twintig jaar. Om dan weer in de maatschappij te stappen, zonder ervaring, om helemaal opnieuw te beginnen. Dat is niet makkelijk. Daarom moet ik zorgen dat ik tijdens mijn carrière goed boer, zodat ik later een investering kan doen of zelf iets kan opzetten. Oud-voetballers hebben mij altijd geleerd: succes is mooi, maar wat telt op het eind van je carrière is wat op je bankrekening staat. Als ik stop, wil ik dat mijn leven financieel stabiel is. Je moet niet opscheppen met je geld, maar het is wel belangrijk."

Praet onzeker voor match in Gent

Het blijft onzeker of Dennis Praet klaar zal geraken voor de wedstrijd op AA Gent, morgenavond. De aanvallende middenvelder van Anderlecht moest gisteren nog steeds noodgedwongen binnenblijven na zijn lichte hersenschudding. Het staat nog niet vast of hij vandaag kan aansluiten bij de groep.

Olivier Deschacht trainde bij kinesist Lieven Maesschalck. Het is niet duidelijk of hij er morgen bij zal zijn. De zieke Matías Suárez bleef ook nog steeds afwezig. Beter nieuws kwam er van de langdurig geblesseerde Ivan Obradovic. De Serviër kon individueel trainen. Een comeback is pas voor volgend seizoen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234