Maandag 02/08/2021

Tatoeages

Je hoeft niet jong te zijn om een tattoo te laten zetten

Jos (67) showt zijn tatoeages. ‘De leden van de band van mijn zoon noemen me metalpapa.’ Beeld Karoly Effenberger
Jos (67) showt zijn tatoeages. ‘De leden van de band van mijn zoon noemen me metalpapa.’Beeld Karoly Effenberger

Dit weekend vindt in Antwerpen de 18de inter­nationale tattoo­conventie plaats. En daar komt niet alleen jong en hip volk op af. Ook senioren laten tegenwoordig met plezier inkt­tekeningen in hun gegroefde huid krassen. "Ik zal me wel volwassen gedragen als ik dood ben."

"De oudste mens die ik ooit getatoeëerd heb? Dat was een vrouw van 93", zegt Mick Van Wassenhove, tattoo artist bij Royal Bastard Tattoos in Antwerpen. "Ik moest de woorden 'NIET REANIMEREN' op haar borstkas zetten. Ze had al een paar hart­infarcten gehad en de ambulanciers hadden haar telkens tegen haar zin gereanimeerd. Ze had nochtans een officiële 'niet reanimeren'-verklaring op zak. Maar die zat in haar portefeuille. En daar gaan ambulanciers meestal niet naar op zoek voor ze een mensenleven beginnen te redden. Die vrouw dacht dus: 'Ik laat mijn wils­verklaring gewoon op mijn borstkas tatoeëren. Dan kunnen de verplegers haar de volgende keer tenminste niet meer negeren.'"

"Haar vel was eigenlijk te broos om te tatoeëren. Maar omdat ik eenvoudige blokletters mocht gebruiken, lukte het nog net. Mocht ze een sierlijker lettertype gekozen hebben of er ook nog een tekening bij gewild hebben, zou ik het allicht niet gedaan hebben. Een tattoo aanbrengen is, hoe je het ook draait of keert, een brute daad. Als de huid van je klant té dun is, lijdt de kwaliteit van de tattoo daaronder. Maar voor de rest valt oud vel perfect te tatoeëren. Het duurt alleen langer. Oud vel is taaier. Het absorbeert de inkt wat moeilijker. En omdat oudere mensen meer rimpels hebben, moet je hun huid ook vaker strak trekken voor je verder kunt werken."

Esthetische verwennerij

Royal Bastard Tattoos is alles wat een moderne tattoo­shop hoort te zijn: ruim, stijlvol en schoon genoeg om morgen in een reclamespot van Mr Proper te figureren. Vervlogen zijn de tijden waarin je voor een tattoo enkel terechtkon in smoezelige tattoo­studio’s in stedelijke hoerenbuurten. De tattoo­shops van vandaag hebben de allures van een kunstgalerie en zijn gevestigd in fraaie panden. Hun clientèle bestaat dan ook al lang niet meer enkel uit zeemannen en opstandige pubers. Ook ondernemers en advocaten verbergen onder hun business­hemden kleurrijke inkt­tableaus. De tattoo is een status­symbool geworden, een esthetische verwennerij, een kunstvorm die zelfs door senioren gewaardeerd wordt.

"De zestigplussers van vandaag zijn de tieners van de jaren zestig", zegt Mick Van Wassenhove. "Ze hebben zich tijdens hun jeugd verzet tegen allerlei vormen van burgerlijkheid en hebben weinig last van vooroordelen. Vandaar dat ze zelf ook tattoos nemen. Al heb ik wel klanten van zestig die zich zorgen maken om de reacties van hun ouders van negentig. 'Als ons moeder dít ooit ziet, zal het mijn beste dag niet zijn', zei een klant me ooit." (lacht)

Terwijl Royal Bastard-eigenaar Steve Geerts een lookalike van Depeche Mode-frontman Dave Gahan van verse inkt voorziet – de man geeft geen krimp, maar houdt de ogen strak gesloten – vraag ik Mick Van Wassenhove of tattoos mooier worden met de jaren. Of ze dankzij slijtage­processen een vintage look krijgen waar pas getatoeëerden alleen maar van kunnen dromen. "Nee. Tattoos die dertig jaar geleden gezet zijn, zien er vandaag verouderd uit. Zeker kleuren­tattoos: die vervagen sneller dan zwart-wit­tekeningen. Met andere woorden: tattoos zijn op hun best net nadat ze zijn aangebracht. Hoe ouder je bent voor je een tattoo neemt, hoe mooier je tattoo er de rest van je leven zal ­uitzien." (lacht)

Zoon tatoeëert vader

Mick stelt me voor aan zijn vader: Jos Van Wassenhove, 67 jaar, pas gepensioneerd politie­agent en de trotse eigenaar van vijf middelgrote tattoos die er nog behoorlijk vers en knapperig uitzien.

Zijn tattoos vormen samen het storyboard van zijn leven. De Japanse siervissen op zijn rechter­boven­lichaam symboliseren zijn liefde voor Japan. De Franse bulldog op zijn linker­boven­lichaam is een portret van Dodger, de hond van Mick die al jaren bij Jos inwoont. De gehelmde samoerai­krijger op zijn linkerarm verwijst naar de karate­training die hij samen met Mick volgde. De Biep-tattoo vergezeld van een hartje en een penseel is een getatoeëerde liefdes­verklaring aan Bieke Pauwels (BieP), zijn kunstzinnige echtgenote. En de basgitaar op zijn rechter­arm refereert aan zijn lidmaatschap van Busker Company, de Antwerpse bluesband waarin hij speelt.

Jos Van Wassenhove. Beeld Karoly Effenberger
Jos Van Wassenhove.Beeld Karoly Effenberger

De tattoos van Jos dateren allemaal van de jongste vijf jaar en werden stuk voor stuk gezet door zijn zoon. "Toen ik een eind in de twintig was, had ik al eens twee kleinere tattoos laten zetten", vertelt hij. "Maar die stelden niet veel voor. Pas toen Mick vijf jaar geleden als tattoo artist begon te werken en ik zag wat hij in zijn mars had, dacht ik: 'Nu wil ik eens fatsoenlijke tattoos.'"

"Dat ik me door mijn eigen zoon kon laten tatoeëren, heeft mijn drempelvrees natuurlijk aanzienlijk verlaagd. Ik had al gezien hoe Mick te werk ging, ik had het volste ­vertrouwen in hem. Maar voor Mick was het veel moeilijker om met míj te werken. Je moet weten: wij zien elkaar dagelijks. Hij dacht dus: 'Als de tattoos van onze pa niet goed zijn, ga ik het elke dag te horen krijgen.' Hij stond serieus onder druk." (lacht)

Ik vraag Mick of zijn vader al tattoo­verzoeken heeft gehad die hij als tatoeëerder niet wilde inwilligen. "Nee. Maar als hij me ooit zou vragen om iets op zijn hals te tatoeëren, zou ik dat weigeren. Niet omdat ik hals­tattoos niet cool vind – ik heb er zélf – maar omdat de meeste mensen wellicht vinden dat een man van 67 met een getatoeëerde hals ­belachelijk is. Ik zou hem het gezeik van de mensen rondom hem willen besparen."

Jos: "Nu al zijn er mensen die mij zeggen: 'Onnozelaar. Op uw leeftijd nog tattoos laten zetten. Hebt gij niks beters te doen?' Maar er zijn er ook die mij toefluisteren: 'Wauw. Ik zou ook wel zo’n tattoo willen.'"

"De vraag die leeftijds­genoten mij het vaakst stellen, is of het pijn doet om je te laten tatoeëren. Wel, ik ga daar niet flauw over doen: ja. Maar zodra je uit de tattoo­stoel stapt, ben je dat alweer vergeten. En word je alleen maar blij van je tattoo."

"Dat het ongewoon is om pas na je zestigste aan tattoos te beginnen? Dat zal wel. Maar ik ben nog jong van geest. Ik moet wel: mijn vrouw is een stuk jonger dan ik."(lacht)

"Ik ga trouwens nog meer tattoos nemen. Binnenkort moet Mick zijn eigen naam en die van zijn zus Evita op mijn onder­armen tatoeëren. In een lettertype dat hij alleen voor de leden van ons gezin mag gebruiken. En ik wil ook nog een tattoo van het logo van de metalband van Mick: Knives To A Gunfight. Ik ben een grote fan. De groeps­leden noemen mij metal­papa."

Bomma met tattoos

In augustus van vorig jaar liet ook de 71-jarige Yolande Vos zich voor het eerst tatoeëren. Een half jaar eerder hadden haar kleindochters Jill en Yoline haar verteld dat ze samen een tattoo gingen laten zetten. Ze wilden iets doen dat hen voor altijd met elkaar zou verbinden. Dat vond Yolande zo ontroerend dat ze tegen haar kleindochters zei: "Schattekes, ik ga mee. En ik laat ook een tattoo zetten."

Yolande, Jill en Yoline besloten om alledrie dezelfde tattoo te nemen. Dat werd na enig overleg het Keltische symbool voor familie­liefde: een mooi, maar wat abstract geval van geometrie waarin verschillende ovalen samen één geheel vormen. Een tattoo met een boodschap dus, en dat heeft zo zijn redenen. "Jill en Yoline hebben hun kindertijd bij mij doorgebracht. Ik heb hen mee opgevoed. Ze zijn hier zelfs blijven wonen tot ze een paar jaar geleden begonnen te werken. Je kunt dus wel zeggen dat we een sterke band hebben."

Yolande (71) met kleindochters Jill en Yoline. Beeld Karoly Effenberger
Yolande (71) met kleindochters Jill en Yoline.Beeld Karoly Effenberger

"Toch wilden we dat onze tattoos nog een beetje van elkaar zouden verschillen. We blijven per slot van rekening drie verschillende personen. En dus hebben we ons Keltische teken elk op een andere manier laten inkleuren en elk op een andere plaats laten zetten. Ik heb gekozen voor mijn enkel. Dat was de enige plaats op mijn lichaam waar ik nog niet te veel rimpels zag." (lacht)

Dat je een getatoeëerde bomma hebt, zeg ik tegen kleindochter Yoline, is vast iets waar je op café desgewenst mee kunt uitpakken. "O, maar mijn vrienden en vriendinnen kennen ons mammie al lang", zegt ze. "Toen ik hen vertelde dat ze zich had laten tatoeëren, keken ze niet eens raar op. Ons mammie is nooit een doorsnee­bomma geweest. Ze had zelfs een iPhone voor wij er een hadden. Ik moet toegeven dat ik een tijdje gedacht heb dat ze op het allerlaatste moment nog zou beslissen om die tattoo toch maar niet te laten zetten. We moesten zes maanden wachten voor we aan de beurt waren, ze had tijd genoeg om een excuus te bedenken. Maar dat heeft ze niet gedaan. Sterker nog: toen we in de tattoo­studio aankwamen, ging ze als eerste op de tattoo­tafel liggen."

Yolande is nu officieel de oudste klant van tattoo­studio T*Ink & L’Art in Mol. Een oorkonde krijgt ze daar niet voor, respect van de uitbaters wel. "Ze vinden het geweldig dat ik mij op mijn gezegende leeftijd nog heb laten tatoeëren, ja. En zonder te huilen, hè. Toen ze met mij bezig waren, liet een man naast mij zijn borstkas tatoeëren. Ik had de indruk dat die meer afzag dan ik. (lacht) Ik heb onlangs trouwens nog een tweede tattoo laten zetten: een hondenpoot, van een Shiba. Op mijn pols deze keer."

"Ik ben trots op mijn tattoos. Ik vind het vooral fijn dat ik me samen met Jill en Yoline heb laten tatoeëren. We waren al close, maar nu is er nog iets extra’s dat ons bindt. Er komt een dag waarop ik er niet meer zal zijn. Dan zullen de tatoeages van Jill en Yoline een mooi aandenken zijn aan mij. Op momenten van verdriet zullen ze zachtjes over onze gemeenschappelijke tattoo kunnen wrijven. Dat vind ik een mooie gedachte."

Jagger meets Prince

Rit Ghoos is een 59-jarige Rolling Stones-fan van het onvoorwaardelijke type. Meer dan twintig Stones-concerten zag ze al, in heel Europa. Toen de groep in 2012 vijftig jaar bestond, besloot ze bij Pirate Piercing in Turn­hout de iconische Stones-tong op haar pols te laten tatoeëren. "Al hield ik het bescheiden", zegt ze. "Die tong is amper twee bij drie centimeter groot. Toen ik hem liet zien aan John, een cafébaas in Vosse­laar, lachte hij mij eens goed uit. 'Amai, gij durft nogal', zei hij droog." (lacht)

Nauwelijks een paar maanden later had Rit al een tweede tattoo: op haar linker­boven­arm liet ze het ge­zicht van Mick Jagger tatoeëren. Dit keer met beduidend grotere afmetingen. "Now we’re talking", zei John. Waarom ze voor Mick Jagger koos en niet voor Keith Richards? "Ik vind Jagger sexyer. Hoe die man op een podium beweegt: ik kan er uren naar kijken."

Rit Ghoos met haar Mick Jagger-tatoeage. Beeld Karoly Effenberger
Rit Ghoos met haar Mick Jagger-tatoeage.Beeld Karoly Effenberger

De Jagger-tronie op haar arm is de getatoeëerde versie van een foto die ze op het internet vond. "Ik vind het straf dat het meisje dat mij getatoeëerd heeft, met alleen maar inkt de melancholie in de blik van Jagger heeft kunnen vatten. Op Rolling Stones-fandagen toon ik mijn Jagger-tattoo soms aan wildvreemden, zo trots ben ik er op."

"Ik heb mijn tattoo trouwens ooit aan Mick Jagger himself getoond. In Düsseldorf was dat. The Stones traden er op in het voetbal­stadion. Terwijl ik buiten stond aan te schuiven, reed er ineens een zwarte Mercedes voorbij. Twee jonge gasten riepen dat Jagger achteraan in die auto zat. Ik ben er zonder nadenken naartoe gelopen, heb onderweg al mijn bovenste kleren uitgespeeld – op mijn T-shirt na, dan – en hield mijn tattoo zo dicht mogelijk bij een van de geblindeerde ruiten. En guess what? De auto stopte, het raampje ging naar beneden en Jagger keek ineens recht in zijn eigen, getatoeëerde ogen. Hij lachte eens en de Mer­cedes reed verder. Mijn Stones-hart bonkte tegen tweehonderd per uur."

Rit omschrijft zichzelf als een volbloed non-conformiste, maar is toch gevoelig voor wat mensen over haar tattoo denken. "Een paar weken geleden heb ik preventief mijn eier­stokken laten verwijderen. Toen ik op de operatie­tafel lag, met enkel zo’n ziekenhuiskleedje aan, dacht ik: 'Als ik straks onder narcose ben, wat gaan die verpleegsters dan tegen elkaar zeggen? Dat ik er ridicuul uitzie met mijn tattoo? Dat ik veel te oud ben voor die zever?' Ik zal het nooit achterhalen, maar ik weet wel zeker dat veel mensen tattoos nog altijd gemeen vinden. Zeker hier in Vosselaar. In Brussel of Antwerpen maakt een tattoo meer of minder niet veel uit."

"Binnenkort laat ik op mijn rechter­­arm het hoofd van Prince tatoeëren. Prince is in hetzelfde jaar geboren als ik, dat schept een band. En hij is een muzikaal genie, natuurlijk. Ik zat in de auto toen ik op de radio hoorde dat hij gestorven was. De tranen rolden over mijn wangen. Toen heb ik besloten: een Prince-tattoo kan er nog wel bij."

18de Internationale Tattoo Conventie Antwerpen, zaterdag 1 en zondag 2 april in Hangar 29 (Waagnatie), Rijnkaai 150, 2000 Antwerpen. worldtattooevents.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234