Woensdag 16/10/2019
Beeld Tim Coppens

Column John John en Missy

Je dochter wil met haar tong voortdurend voelen of de tanden wel degelijk weg zijn

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (6).

Midden in de nacht staat ze aan je bed. Ze is ­dolgelukkig. Door het halfduister van de ­slaapkamer heen zie je haar stralen. “Mijn tand”, zegt ze. Het bewijs houdt ze, koesterend ­voorzichtig, in haar handje voor zich uit.

Dit is nu al de tweede melktand die Missy verliest op een paar weken tijd. Waar vroeger een gaaf ­eerste gebit stond, gaapt een gat. Je dochter slist nu een beetje. Dat doet ze bijna bewust, want ze wil met haar tong voortdurend voelen of de tanden wel degelijk weg zijn.

De tandenkwestie was een bron van diepe bezorgdheid. Missy heeft zelf een kalender geknutseld en in de woonkamer aan de muur gehangen. Daarop heeft ze ­wekenlang afgeteld tot haar verjaardag. Zover zijn we nu.

Eindelijk zes. Het echte leven kan gaan beginnen. Al dacht ze dat ook al toen ze vijf werd.

Alleen die tanden. Die hadden allang moeten beginnen wiebelen, zoals haar broer niet nalaat te beklemtonen: “Ik had al wiebeltanden toen ik vier was.”

Je dochter aanhoort het met stijgende nervositeit. Wat als die melktanden helemaal niet weggaan? Wat als ze, met andere woorden, nooit groot wordt?

Het komt wel goed, had de ­tandarts gezegd. Nog even geduld. Missy’s wantrouwen ebt er maar een beetje mee weg. Ze is sowieso al niet de grootste van de klas. Vriendinnetje na vriendinnetje schiet haar in lengte voorbij. “Maar ik ben wel ouder”, zegt ze er bij, om ­zichzelf te troosten.

Elk duwtje helpt

Enkele weken geleden brak dan eindelijk het grote moment aan. Zachtjes duwt ze de eerste wiebeltand wat naar voor, zodat hij schuin vooruit komt te staan. Voor jouw teergevoelig gestel ziet dat er al pijnlijk genoeg uit, maar je dochter vindt het prima. Voorzichtig zijn bij het tanden poetsen? Juist niet! Elk klein ­duwtje helpt.

Een paar dagen later komt het nieuws je op de speelplaats van de avondopvang tegemoet gewaaid. Kinderen zwermen om je heen. Breaking news: “Missy heeft een tand ­verloren.”

In de deur van het klaslokaal zie je haar staan. Ze glimlacht. Niet omdat ze per se lachen moet, maar om haar vader te bewijzen dat ze nu definitief veranderd is. De tand is ze in de gauwte van het moment kwijtgespeeld, maar daar zit ze niet zo mee. Weg is weg.

Streven naar een ­onvervulbaar verlangen. Zou dat niet de essentie van de menselijke conditie kunnen zijn?

Je nu zesjarige dochter heeft maar één wens. Groot zijn. En jij, die groot bent, zou graag weer eens klein en onbekommerd willen zijn. De gedachte dat het gras altijd groener is aan een of andere overkant, is wat ons vooruitdrijft.

Neen, geloven in de tandenfee doet je dochter niet. “Dat zijn jullie zelf, toch”, zegt ze de ochtend na de nacht waarin die tweede tand uitgevallen is. De vragende ‘toch’ verraadt enige twijfel.

Ze loopt weer naar haar bed en kijkt onder het ­hoofdkussen. Je weet maar nooit, ook niet als je groot geworden bent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234