Vrijdag 24/01/2020

Jazzrock

Er zijn een paar dingen waaraan men zich tijdens het leven, dat volgens kenners al kort genoeg is, niet moet wagen: volksdans en incest, bijvoorbeeld.

Of naar jazzrock luisteren.

Gefriemel van dronken aardbeien, met meer ritmeveranderingen dan een ongetraind hart bij het onbesuisd beklimmen van de Mont Ventoux, voor een bak Duvel.

Gepriegel. Gefrutsel. Gepreutel.

En waar blijft godverdomme dat refrein?

Onvergetelijk zijn de woorden van die muzikant wiens naam mij nu even ontsnapt, die op de operatietafel vlak voor de verdoving de vraag kreeg of hij ergens allergisch voor was. "Ja, jazzrock", antwoordde hij vastberaden. Helemaal herkenbaar.

Ik herhaal het nog één keer.

Intro - refrein - strofe - refrein - strofe - refrein - refrein octaaf hoger - outro en dat alles in de gouden maat 4/4: dát is de formule, hepcats. En de rest is voor de galerij.

Vond ik. Tot deze week.

Toen bereikte ons de mare van de onverwachte dood van Allan Holdsworth.

Dé!

Zijn naam was ik voordien hooguit wel eens tegengekomen op de tijdslijn van Jan Hautekiet. Dat is dikwijls geen goed teken, maar - een mens is nooit te oud om te leren - deze keer wel. 'Held', schreef Jan, die men van veel kan en moet verdenken, maar niet van idolatrie.

Holdsworth was de Jimmy Page van de jazzfusion: virtuozer maken ze ze niet. Zijn gitaar leek een extra rib, vastgeschroefd aan zijn borstbeen.

Zijn vingers: sneller dan de benen van Bolt. Speelde bij - ik schrijf het over van Wikipedia - Soft Machine en Gong en met iedereen die een gitaar kon vasthouden ter linkerzijde van het populaire spectrum.

Sinds een paar dagen ben ik uit piëteit okseldiep verzonken in de wonderlijke wereld van de Bijzonder Ingewikkelde Gitaarpatronen en heeft geen enkele Picardische terts in 5/11de maat nog een geheim voor mij.

Op last.fm werd zijn populairste nummer deze week 170 keer beluisterd, dus echt mega is Holdsworth nog niet, maar wie weet verandert zijn dood daar iets aan.

Alsof zijn platenfirma al iets vermoedde, verscheen tien dagen geleden een 12-delige box met al zijn solowerk waarop hij 'much to his own dislike' beschreven werd als 'the man who changed the guitar forever'.

Op zijn zeventigste dood door een hartaanval. En geen cent op de bank.

Vijftig jaar briljant muzikant en geen gitaarsnaar om aan zijn gat te krabben.

Ik begrijp dat niet iedereen een villa met dakterras aan Venice Beach kan kopen, maar het blijft een schande.

Dat zijn muziek nooit op de radio werd gespeeld, maakte niét dat hij geen fans had. Die zorgden voor een hartverwarmend slotakkoord aan zijn leven - het betreft hier een septiem met reine kwint, volgens de melomanen.

Op gofundme.com kan elke hond met een hoed op aan fundraising doen, als hij maar beschikt over een goed doel. Vrienden van Holdsworth die wisten van zijn geldnood startten een campagne om 20.000 dollar te verzamelen voor zijn uitvaart.

Na één dag stond er 70.000 dollar op de rekening en na drie dagen werd de actie vroegtijdig gestopt, omdat de familie het welletjes vond: 114.275 dollar werden door 2.826 deelnemers opgehoest. Meer geld dan wat hij in de laatste vijf jaar van zijn carrière bij elkaar verdiend had.

De kinderen Holdsworth dankten ontroerd en vroegen om verder geld te storten voor 'Pitbulls in nood': ook dat soort honden heeft geld nodig, blijkbaar. "Doe het in naam van ons vader, want het was zijn favoriete ras. Om hem te plagen, zegden we wel eens dat Daisy, onze pitbull, eigenlijk zijn favoriete kind was."

En ze besluiten: "Our dad was the best."

Held!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234