Maandag 24/02/2020

Jazz in 't park

We zochten de meest getalenteerde jonge honden uit de Belgische jazzwereld, lieten hen los in het park en vroegen hen uit over hun grote liefde, de muziek.

Dries Geusens (37)

Basgitarist bij Nordmann

"Ik was relatief jong toen ik voor het eerst jazz hoorde. Als kind ging ik met mijn vader naar de bibliotheek om er cd's te ontlenen. Daar zat vaak John Coltrane bij. Of Miles Davis. Heel intrigerend vond ik dat, zo'n man met een trompet.

"In mijn tienerjaren ontdekte ik rockmuziek. Maar toen ik op mijn achttiende in Brussel ging studeren, heb ik de draad van de jazz weer opgepikt. Ik herinner me een cassette met het beste van John Coltrane op. Die tape heb ik letterlijk kapot gedraaid.

"Als muzikant luister je met een ander oor. Tegenwoordig benader ik de muziek niet meer zo analytisch. Tijdens mijn studentenjaren wel natuurlijk, maar ik heb gemerkt dat op die manier het mysterie achter de muziek verdwijnt. Je mag composities niet te fel benaderen met muziektheorie, want dan gaat de magie verloren.

"Wat is jazz? Ik heb de indruk dat het niet zozeer een genre is. Goed, de jazztraditie zal nooit verdwijnen, maar ik vind het toch meer een attitude. Eentje die bovendien een stevige impact op mijn eigen leven heeft.

"Op een bepaald moment heb ik de beslissing genomen om met alles te stoppen en voluit voor de muziek te gaan. Ik heb een knusse job met een mooi toekomstperspectief overboord gegooid. Want in de muziek lagen alle kaarten goed, dus ik heb de sprong gewaagd. Intussen ben ik vader van een driejarige dochter en als ik haar zie, weet ik weer waarom ik mij op de muziek heb gestort. Ze geeft mij de goesting om ervoor te gaan.

"Waarom zou ik de lat ergens leggen? Als je dat doet, kun je maar beter stoppen. Er is geen lat. Kijk, Wayne Shorter is 83 en hij speelt elke dag iets nieuws. Dat wil ik ook. The sky is the limit, maar ik wil daar nu ook weer niet te ver in gaan. Je moet toch een béétje realistisch blijven."

Steven Delannoye (33)

Saxofonist bij o.a. Steven Delannoye Trio en Brandhaard

"Mijn eerste aanraking met jazz is verbonden met de kerstdagen. Mijn vader draaide steevast 'White Christmas' van Bing Crosby. Heel gezellig. Ik hou veel van die populaire muziek uit de jaren 40, met die honingzoete viooltjes. Van Crosby ging het naar Frank Sinatra en zo naar het themadeuntje van The Pink Panther. Later werd ik gevoelig voor het Broadwayrepertoire en vooral voor de instrumentale herwerkingen die beboppers zoals Charlie Parker en Dizzy Gillespie creëerden.

"Mijn 'click' kwam er dankzij de Lower East Side-scene van Manhattan. Het is een donkere wijk waar de freejazz welig tiert. Ik vond die muziek geweldig: rockgetinte riffs, lange composities, de sfeer van de grunge. Het was nieuw en spannend.

"In New York heb ik mij op de fotografie gestort. Wat een stad! De lichtjes, al die mensen en toch die desolaatheid. Je kunt je er heel eenzaam voelen. Voor mijn platenhoezen en mijn website maak ik foto's van stukken straat of van de stad bij nacht.

"Reizen en spelen zijn voor mij het summum. Het geeft je een open geest. Kijk, mijn generatiegenoten in Tielt zijn getrouwd, hebben kinderen, betalen een huis af. Hun leven is wat behoudsgezinder dan het mijne. Ja, ik heb ook verbouwingen aan mijn huis, maar ik ga er anders mee om. Ik wil naar Parijs kunnen gaan zonder mij zorgen te moeten maken over de vraag of ik een goeie babysit ga vinden voor mijn kinderen. Kijk eens naar Toots Thielemans, die zo fris speelde. Hij leefde van dag tot dag en had plezier.

"Als ik met andere muzikanten musiceer, geef ik meestal weinig richtlijnen. Ze krijgen niet méér info dan wanneer we een ballad of een wals zouden spelen. Het moet organisch verlopen, anders kun je ook gewoon een computer het werk laten doen."

David Thomaere (27)

Pianist bij o.a. David Thomaere Trio en Netsky

"Naar jazz kan ik niet onbevangen luisteren. Het is beroepsmisvorming, ik weet het. Als ik een solo hoor, wil ik meteen weten hoe die in elkaar zit. Nu ja, als je te dicht op een muziekgenre zit, zie je het geheel niet langer. Sinds ik veel naar popmuziek luister, merk ik dat mijn luistergewoonte is getransformeerd. Want bij pop gaat het eerder om klank en textuur, bij jazz draait het toch meer om de noten.

"Met Netsky ben ik onlangs nog een weekendje in Engeland gaan spelen. Een fantastische ervaring. Een heel andere energie dan wanneer je in een jazzkeldertje voor zestig mensen speelt. Ik leer veel bij van die festivaloptredens met Netsky. Je raakt het publiek op een heel andere manier. Je moet de mensen overweldigen. Terwijl in een jazzclub alles draait om finesse en om het samenspel. Het gaat erom Een Moment te creëren. Daarvoor moet je de juiste mindset vinden. Het is niet evident om op éénzelfde festival eerst met een popgroep te spelen en daarna met een jazzcollectief. Je voelt je uitgelaten en extravert na zo'n popconcert, vervolgens moet je proberen om een intiem contact met de jazzliefhebbers te scheppen. Ik vind het boeiend om van beide werelden te kunnen proeven.

"Ik geef toe dat ik een beetje worstel met dat slalommen tussen pop en jazz. Goed, ik ben een jazzmuzikant, ja, maar ik wil het liefst muzikale werelden samenbrengen. Waarom moeten we alles in hokjes steken? Ik loop voortdurend te piekeren over hoe ik op een organische manier die verschillende genres met elkaar kan verzoenen. Er is nog zoveel mogelijk op het vlak van ritme, van harmonie en van klank. Ik laat me graag inspireren door pop. Neem nu Kendrick Lamar of Frank Ocean en Beyoncé, wier laatste album vol interessante jazzinvloeden stond. Yep, ik zal nog veel moeten jammen vooraleer ik het antwoord op mijn vragen vind." (lacht)

Robin Verheyen (32)

Saxofonist bij o.a. Robin Verheyen Quartet en Taxiwars

"Hoe heb ik jazz leren kennen? Mijn zus had een compilatie met saxofonisten mee naar huis gebracht. Coleman Hawkins en John Coltrane stonden erop. Ik moet elf of twaalf zijn geweest. Het sprak me meteen aan. Rond die tijd moet ik ook Kind of Blue van Miles Davis hebben ontdekt.

"De laatste vijftien jaar van mijn leven heb ik in Parijs en New York doorgebracht. In de New Yorkse downtownscene vind je een urgentie die je nergens anders voelt. Die komt sowieso in mijn muziek terecht, dat kan ook moeilijk anders.

"Bij Taxiwars bekommeren we ons heus niet om de vraag of we een klein publiek dan wel de grote massa zullen aanspreken. We proberen simpelweg iets te maken dat muzikaal relevant is. Als dat wordt opgepikt door het publiek, zoveel te beter. Natuurlijk zijn we blij met persaandacht. Ik vind het belangrijk dat daar door Belgische muzikanten op wordt gehamerd. Je hoort veel minder jazz op de radio dan vroeger.

"Jazz heeft mij levenservaring gegeven. Zelf probeer ik de jonge generatie mee te geven wat ik geleerd heb. In de muziek die mij het meeste aanspreekt, hoor je het leven van de muzikant in kwestie en de diepte van zijn ziel.

"Ik kies projecten die mij uitdagen en die mij beter maken als muzikant. Componeren is een metier. Dat is iets wat ik heb geleerd door ook voor klassieke ensembles te componeren. Het proces is belangrijk, want de ene dag is de andere niet, maar je wordt almaar beter. Het is een stiel. Je creëert gaandeweg een soort expertise. Ik merk dat de componisten naar wie ik opkijk, pas aan het einde van hun leven de meest waanzinnige werken hebben geschreven."

Antoine Pierre (23), drummer

(oa. Toine Thys Trio en Taxiwars)

"Ik ben opgegroeid in Luik. Dus de stad heeft altijd een impact op mij gehad. Nu ja, Luik is klein bier vergeleken met Londen of Parijs, maar toch hield ik van de stedelijke vibe. Al die door elkaar kringelende auto's, de door elkaar dwarrelende wandelaars, al die verschillende mensen die hun heel eigen ding aan het doen zijn, los van elkaar.

"Na mijn studies in Brussel heb ik een tijdje in New York gewoond. Daar voel je pas écht de energie van al die verschillende mensensoorten die in eenzelfde omgeving met elkaar moeten interageren. Bovendien houd ik erg van de jazzclubs in New York. De muzikanten spelen meestal in de kelderverdieping. Op het gelijkvloers heb je een pizzeria en op de eerste verdieping wonen dan weer gezinnen. Die variatie vind ik geweldig. En dan het lawaai van het verkeer en het geroezemoes van al die verschillende talen. Dat vind ik ook zo pakkend aan Brussel: je hoort er Frans, Vlaams, Engels, Chinees en Japans door elkaar. Een fantastische mix.

"Is jazz een filosofie? Ja, ik volg die redenering wel. Dat vermengen van verschillende genres tot iets oprechts, iets authentieks. Daarin schuilt een mooie levensvisie. Kijk naar hoe Robert Glasper zo vaardig hiphop met jazz vermengt of hoe Keith Jarret klassieke muziek toelaat in zijn composities.

"Drummen vereist veel energie. Oefening is cruciaal. Maar het componeren en het fysieke drummen lopen mooi naast elkaar in mijn geval. Het ene is niet noodzakelijk belangrijker dan het andere.

"Jazz draait om openheid. Om passie. Het vergt discipline én een ruimdenkendheid. Ik zou niet dezelfde persoon zijn zonder jazz. Ook omdat ik dankzij de jazz zoveel verschillende mensen heb leren kennen. Ik heb gereisd, ik heb ervaringen mogen delen. Daarvan groei je als mens.''

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234