Zaterdag 21/05/2022

InterviewFamilieklap

Jan en Anna Verheyen: ‘Ik wind hem makkelijk om mijn vinger. Enig kind, hè’

Jan Verheyen en dochter Anna. Beeld Wouter Van Vooren
Jan Verheyen en dochter Anna.Beeld Wouter Van Vooren

De oudste is 58 en filmregisseur. Hij maakte samen met de jongste Bittersweet Sixteen, een film over een meisje dat gepest wordt, en die vanaf 22 december in de bioscoop speelt. De jongste is 16 en schreef het plot van de film, gebaseerd op haar eigen ervaringen. Jan en Anna Verheyen, vader en dochter.

Sophie Pycke

JAN

“Als je kind gepest wordt, zie je samen af. Behalve haar met waarheidsgetrouwe clichés om de oren slaan — je bent zo leuk en zo slim — kon ik niet veel doen.

“Ik ben supertrots dat ze die negatieve ervaring heeft kunnen ombuigen naar iets positiefs. Tijdens de eerste lockdown begon ze te schrijven, drie of vier uur, elke dag.

“Tegen mijn echtgenote Lien zei ik aarzelend: ‘Wat als we het nu verschrikkelijk slecht vinden?’ Maar ze deed het goed. Anna heeft het skelet van de film bedacht. Ik heb er veertig jaar tienerfilm­liefde, structuur en mopjes tegenaan gesmeten. Die laatste waren geen onverdeeld succes. ‘Niet wéér zo’n stomme boomermop, papa!’ Haha, dat was leuk.

“Ik ben blij dat ze dat hele filmproces al zo jong van a tot z heeft meegemaakt, maar je bent altijd bang voor de commentaren. Iedereen wil een schouderklopje, maar mensen in de entertainmentsector nog meer. Dat maakt hen kwetsbaar. Anna moet nu vooral haar eigen referentiekader maken. Als ze film zou willen studeren, raad ik haar aan dat in het buitenland te doen. Zonder de ‘dochter van’-bagage.

“Zodra Anna naar de middelbare school ging, was ik doodsbang voor het moment dat ze schoolmoe zou worden, net zoals ik dat in die ­periode zo ontegensprekelijk duidelijk voelde. Ik ben een drop-out, dus heb niet zo gek veel ­argumenten om haar te overtuigen van het tegendeel.

“Sinds de pandemie is het trekken en sleuren. ‘Er is toch níémand die school leuk vindt?’, riep ze me onlangs toe. Later moet ze iets doen wat ze graag doet, en waar ze goed in is, maar voorlopig is het op de tanden ­bijten.

“Anna is mijn enige kind. ­Eigenlijk wou ik geen vader worden. Ik had een fijn leven, en had op vliegtuigen iets te veel naast schreeuwende ­pagadders gezeten. Nadat ik Lien ten huwelijk had gevraagd, zei ze: oké, maar ik wil een kind.

“Toen de verpleging Anna tegen mijn borst duwde, probeerde ik me in te beelden hoe zij mij zag: een nerveuze, gebogen reus die bemoedigend probeerde te glimlachen. In mijn herinnering opent ze haar ogen en zie ik een glimlachje rond haar lippen: ’t is ne rare, maar hij ziet er vriendelijk uit. (lacht)

“Ik was nogal bang dat ik het soort overbezorgde vader zou worden dat met de auto achter zijn fietsende dochter aan rijdt. Die idee-fixe heb ik snel losgelaten. Ik wou mijn oude leven immers niet helemaal kwijt. Met andere jonge ouders probeerde ik destijds gesprekken over stoelgangtextuur zo veel mogelijk te vermijden. Niet makkelijk, trouwens.

“Inmiddels is ze net 16 jaar geworden, en ik vind haar nog altijd even tof als op die eerste dag. Ik ben me al drie jaar aan het voorbereiden op de puberteit, maar behalve soms verraderlijke mood­swings valt het best mee. Anna is geen tegendraadse tiener, maar ze heeft wel een mening. Ze houdt van discussiëren.

“Ondertussen wacht ik gedwee op dat eerste lief. Vroeger zei ik al grappend dat ik die het vuur aan de schenen zou leggen. Wie weet. Hij of zij zal alleszins meer schrik hebben van mij dan omgekeerd, hoop ik toch.” (lacht)

Jan Verheyen: 'Ze is al zestien. Ik wacht gedwee op haar eerste lief.' Beeld Wouter Van Vooren
Jan Verheyen: 'Ze is al zestien. Ik wacht gedwee op haar eerste lief.'Beeld Wouter Van Vooren

Anna

“Zoals zoveel meisjes in de middelbare school ben ik op zoek naar vrienden die me begrijpen en aanvaarden. Ik heb een tijdje een toxic vriendin gehad die me onzekerheden over mijn uiterlijk aanpraatte, nog meer dan ik er zelf al had. Het werd zo erg dat ik thuis alle spiegels afplakte. Ondertussen zijn we als vrienden uiteengegaan, maar dat hele gedoe heeft er wel ingehakt. Op een avond zat ik met papa naar een film over meiden­venijn te kijken en ik zei: ‘Goeie film, maar je merkt dat die door volwassenen is geschreven.’ Papa daagde me uit: ‘Probeer het zelf maar, als je het beter kan.’ Telkens als ik een nieuw hoofdstukje schreef, liet ik het lezen. Dat voelde heel veilig en bracht ons gezin nog dichter bij elkaar. Ik kon mijn demonen van me afschrijven in een veilige setting.

“Of ik mijn papa bewonder? Ja, eigenlijk wel. Maar om eerlijk te zijn: ik heb nog niet al zijn films gezien. Alias vond ik nu wel een rare film. Maar als ik iets goed vind, zeg ik het ook hoor. Ik heb altijd wel dingen opgepikt van zijn werk, maar deze zomer stond ik voor de eerste keer op de set als deel van het regisseursteam. Best wel indrukwekkend.

“Papa en ik delen een liefde voor cult- en horrorfilms. Tijdens de eerste lockdown hebben we in een paar dagen alle Final Destination-films uitgekeken. Maar wel niet zoals de meeste mensen dat doen: onder een dekentje met een emmer chips erbij. Papa haat het als er gegeten of gepraat wordt tijdens de film. Lachen kan, op het gepaste moment, en ademen ook nog net. (lacht) Nadien bespreken we de film en geven we punten. En ja, dat is leuker dan het klinkt!


Gekke gewoontes

Anna: ‘De afwasmachine vullen: papa lacht er niet mee. Het is een ritueeltje. Hij denkt dat hij er fantastisch goed in is en verwacht net geen applaus.’

Jan: ‘Anne heeft een bescheiden fascinatie voor wapens uit films en series. Soms loopt ze er thuis mee rond. Tof-excentriek, zeker?’

“Papa is niet zo streng. En als ik wil, kan ik hem makkelijk om mijn vinger winden. Enige dochter, hè. (lacht) Maar onze relatie is gebaseerd op vertrouwen. Ik mag alles, zolang ik niet lieg en me aan de afspraken houd. Dat lukt best, maar echt uitgaan heb ik nog niet gedaan. Ik ben een vrij onzeker persoon en in grote groepen voel ik me snel ongemakkelijk. Liefst spreek ik met een paar vrienden thuis af.

“Ik denk dat ik lijk op papa toen hij jong was. Hij ging ook niet graag uit. Hij zat vastgelijmd aan een of andere plaatselijke bioscoopzetel. Als ik zeg dat we beiden een introverte kant hebben, kan hij daar tegenin gaan. Hij is een introvert die héél extravert kan doen, maar we hebben allebei een sociaal batterijtje dat snel leegloopt. Soms vraag ik me af of ik zo graag alleen ben omdat ik enig kind ben, of het net goed is dat ik enig kind ben omdat ik graag alleen ben. Anyway, ik ben blij met alle onverdeelde aandacht.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234