Maandag 21/10/2019

Interview

Jan Bakelants: "Ik ben terug bij af. Balen!"

Jan Bakelants slaat dit jaar de Tour over. Hij hoopt via de Vuelta een goed najaar te rijden. Beeld Photo News

Net nu hij uit het dal kruipt na zijn zware crash in Lombardije, staat Jan Bakelants (32) opnieuw aan de kant. Niet door zijn rug, wel door een banale bronchitis. "Maar ik blijf terugvechten."

Jan Bakelants hoest de longen uit zijn lijf en zucht. "Gedegouteerd, ben ik. Omdat ik de reden van die bronchitis ken. Tuurlijk scharrel je dat altijd wel ergens op. De Ronde van het Baskenland, in dit geval. Maar het gaat me om de manier waarop. Aan wie me dit heeft bezorgd: houd alsjeblieft toch wat afstand als je met een kwaaltje sukkelt. Doe niet alsof er niks aan de hand is, terwijl je intussen iedereen aansteekt en op de slotdag zelf naar huis gaat met de melding 'ik ben te ziek om te koersen'. Ik zit daar verdorie af te zien als een hond, haal uiteindelijk weer een beetje niveau, maar ben nu terug bij af omdat iemand zich niet soigneerde. Dat is balen."

Jan Bakelants Beeld Diego Franssens

Mag het desondanks een half mirakel heten dat je goed vijf maanden na je zware valpartij in Lombardije alweer meefietste op het allerhoogste niveau?

"Ja. Daar ben ik trots op. Het was een lange, zware revalidatie. Straf, dat ik met een minimum aan training niet door de mand viel in de Gold Race en zelfs nog behoorlijk finishte. Tegelijk besef ik dat er nog een weg af te leggen valt. De hoge wattages verteer ik voorlopig minder vlot. De kracht komt nu vooral uit mijn benen, niet uit mijn rug. Daar werk ik aan, met specifieke oefeningen."

Draag je nog dat titanium korset in de rug?

"Zoiets, ja. Het is een soort 'overbrugging', aangebracht op de plaats van de breuk, om alles goed op zijn plaats te houden. Nu die breuk stabiel genoeg is, mag dat eruit. Graag zo snel mogelijk, wat mij betreft. Ik rijd op 1 mei nog in Frankfurt en daarna misschien de Ronde van Californië. Al vraag ik me af of ik daar wel goed aan doe. Liever ga ik begin mei al onder het mes. De kleine terugval calculeer ik met plezier in, als ik nadien sterker kan opbouwen."

'Ik ben door het oog van de naald gekropen, het scheelde letterlijk millimeters', zei je, de zeven ribfracturen en de verplaatste ruggenwervelbreuk indachtig. Blijft dat door je hoofd spoken?

"Het ligt nog vrij vers in het geheugen, hé. Maar ik probeer het van me af te zetten en te vergeten, want het werkt verlammend. In het gewriemel richting Kruisberg, afgelopen zondag, heb ik me laten doen. Waar zijn we hier mee bezig?, dacht ik. Genoeg om even in de remmen te knijpen, in een positie te verzeilen die niet de mijne is en voor de rest van de koers achter de feiten aan te hollen."

Het was de moeite waard om terug te vechten na die zware revalidatie, toch?

"Ja. Maar zo zag ik het niet in die eerste maand na de crash. Toen was de drang om ermee te stoppen groot. Ik revalideerde met de koers in het achterhoofd. Het drong door dat ik er pas zou mee kunnen kappen als ik mijn comfort en niveau op de fiets van vóór de val terugvond. Ik ben hier ook nog niet klaar mee, doe deze job almaar liever. Meer dan ooit zie ik er de voordelen van in. Ik heb ook mijn draai gevonden in dit wereldje. Ik ken de mensen die ik wil kennen, weet met wie ik moet oppassen en op wie ik kan bouwen. Dat heeft tijd gekost, ik heb mijn naïviteit moeten verliezen."

Het wielrennen verloor in korte tijd twee talenten. Doet het overlijden van Michael Goolaerts en Jeroen Goeleven je eigen miserie relativeren?

"Uiteraard verzinkt dat in het niets bij wat die jongens en hun familie is overkomen. Dat zijn menselijke drama's. Ik voel in de eerste plaats mee met de naasten van Michael en Jeroen, bij wie het nu blijken van steunbetuigingen regent vanuit de wielerwereld. Maar wie denkt straks nog aan hen? Wie vraagt die mensen over twee maanden nog hoe het met hen gaat? Dat vind ik erg. Hun leven is gebroken, zij moeten verder."

De koers dendert voort.

"Bij uitbreiding de wereld. De harde realiteit. Maar het zet je wel aan het denken. Ik ben dit jaar zelf nog gescreend in het kader van de internationale Pro@Heart-studie. Alles was oké, veronderstel ik. Want 100 procent zeker ben je nooit. Er zijn altijd dingen die onder de radar kunnen blijven.

"Naast het gezondheidsaspect is er ook de veiligheid. Daar is nog veel werk aan. In Lombardije lag de schuld volledig bij RCS Sport. Als vier renners vallen op exact dezelfde plaats, wijst dat op een gebrekkige signalisatie. Dan vind ik dat je daar als organisator een verpletterende verantwoordelijkheid in draagt.

"Stilaan slaan we het pad in van de formule 1 in de jaren 70. Een dodelijk slachtoffer wordt er af en toe voor lief bijgenomen en voor de rest verandert er weinig of niks. Ik kan me daarin opwinden. Terwijl kleine, eenvoudige dingen soms grote schade kunnen voorkomen. In het skiën heb je tegenwoordig die 'airbag packs', die zichzelf opblazen in de zweeffase van een val en het aantal nek- en rugletsels drastisch terugdringen. Mij maak je niet wijs dat er ook in de koers niet zulke (r)evoluties mogelijk zijn. Koersbroeken met kevlar-bescherming tegen schaafwonden, bijvoorbeeld. Slechts één ploeg die ze gebruikt: Team Sunweb."

Zien we jou straks aan het werk in de Tour?

"Neen. Ik heb geen zin om mezelf tot eind juni te martelen met de onzekerheid of ik al dan niet geselecteerd zal zijn. Ik wil ook geen stappen overslaan in mijn herstelproces. De Tour dreigt in die zin een holderdebolderverhaal te worden: een dag goed, een dag afzien. Liever kom ik, via de Vuelta, op mijn best mogelijke niveau in het najaar. Daar liggen mijn kansen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234