Woensdag 21/08/2019

James Taylor

Zou James Taylor een vertegenwoordiger zijn van de hemel of van de hel? Zijn muziek is wat wij stervelingen weleens 'hemels' noemen, maar hij moet toch al heel wat onheilige dingen hebben gedaan

Het heeft geduurd tot donderdagavond, toen ik met mocassins aan mijn voeten het net afgelopen concert van James Taylor verliet, dat ik begreep wat het wachten op de zomer eigenlijk inhoudt.

Om te beginnen kan ik alleen maar positief zijn over het paar bruine mocassins dat ik eerder deze week paste en vervolgens betaalde aan een jobstudente wier naam ik vergeten ben. Ik gok op Zehra. Dat de zomer van 2008 erg warm zou worden, had ik die ochtend in de krant gelezen. Voor een simpele ziel als ik is het leven dan al helemaal pannenkoek en rijstevlaai, hoewel ik vermoed dat rijstevlaai niet echt bestaat. Misschien een idee voor een student vlaaiendraaierij die het helemaal wil maken en daar alles, maar dan ook alles voor overheeft, behalve de man van Phaedra worden. Het is rijst, het is vlaai, het is de rijstevlaai. Ik moet zelfs geen auteursrechten op die naam. Als het warm wordt en de ruiten gekuist zijn ben ik meer dan tevreden.

Lang leefde ik in de overtuiging dat ik geen mocassinman was, maar hoe een mens zich vergissen kan. Kijk maar naar het Duitse volk tijdens WOII of de marketeers die Kanaal Twee in 2BE veranderden. Je denkt goed te doen, maar op een ochtend word je wakker en zit de akelige waarheid naast je op bed om met gedempte stem te prevelen: 'Ik heb op jou gewacht.'

Ik vond mocassins iets voor lui die zeilboten bezitten of er tenminste zo willen uitzien. Maar dat is allemaal onzin. Het ware mocassingevoel zit 'm immers tussen de oren. Sta mij toe dat te verduidelijken met een leerzame anekdote uit mijn rijke verleden als hangjongere en zanger van de Hagelandse metalcoregroep Ricky Versus Civilization.

Het moet een jaar of heel wat geleden zijn en het was precies deze tijd van het jaar. Of toch ongeveer. Ik vroeg een goede vriend naar zijn plannen voor de toekomst. Je moet weten dat de vriend over wie we het hier hebben in die tijd een toen nog niet zo heel erg zeldzame werkloze Vlaamse man was die vooral op zoek ging naar werk via de minder klassieke kanalen. Te weten: door PlayStation te spelen in de hoop, of zelfs in de veronderstelling, dat een man genaamd Danny Sweetlife op een mooie dag bij hem zou aanbellen met een geweldige jobaanbieding en een vrouw die goud schijt als je aan haar borsten komt.

Toen Danny tot ieders verbazing toch niet opdaagde, besloot ik eens een gesprek te voeren met die vriend. Dat doen vrienden helaas, elkaar dwingen tot het voeren van gesprekken in slecht verluchte cafés waar geen citroenblokjes in de urinoirs liggen. Op de vraag wat hij nu eigenlijk van plan was met zijn leven, verklaarde de vriend - en ik citeer - "gewoon te wachten op de zomer". Vervolgens sipte hij van een lauw blikje PepsiMax en knipperde hij met zijn ogen, zoals slaapverslaafden of langdurig depressieven dat doen.

Ik begreep niets van dat antwoord. Op de zomer wachten. Wat was me dat voor een hippiegelul. Trouwens, wat doe je dan als het zomer is? Wachten op Kerstmis? Wachten op de volgende zomer? Wachten op een nieuwe serie van De schalkse ruiters?

Wachten is sowieso iets waar ik een enorme hekel aan heb. De hel ziet er volgens mij uit zoals een wachtzaal. En als je echt heel stout bent geweest, kom je in een wachtzaal terecht waar een man tot in de eeuwigheid praat over de lonen die de bazen van grote bedrijven uitbetaald krijgen, en dat zoiets toch niet kan. En ook als jij zegt 'Nee, dat zou toch niet mogen', blijft hij toch zijn punt herhalen. Zonder ooit te stoppen. In die wachtzaal. Dat is de hel. Maar goed. Daar zijn we gelukkig nog niet. Trouwens, ik verkies de hel boven de hemel op elk uur van de dag, als ik afga op de aardse vertegenwoordigers van beide oorden.

Zou James Taylor een vertegenwoordiger zijn van de hel of van de hemel? Zijn muziek is wat wij stervelingen weleens 'hemels' noemen, maar in zijn meer dan dertigjarige bestaan als muzikant moet hij toch heel wat onheilige dingen hebben gedaan.

Het beste aan James Taylor is dat hij je al de rest doet vergeten. En dat meer dan twee uur lang. Hij zegt dat het leven uiteindelijk best oké is, dat je niet moet aannemen wat de rest van de wereld je voor waar probeert te verkopen, en dat de lach een machtig wapen is. En als je dan mocassins aan je voeten hebt, begrijp je heel even hoe het allemaal in elkaar zit. Jammer genoeg ben je dat inzicht al lang weer kwijt als je thuiskomt. Maar in die warme zomer kom ik er misschien wel weer op. En anders wacht ik gewoon tot James Taylor nog eens komt spelen.

Paul Baeten Gronda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden