Donderdag 05/12/2019

James Brown gevierd door jongere generaties

De 65ste verjaardag van Godfather of Soul James Brown, op 3 mei, is in de VS niet ongemerkt voorbijgegaan. Zowat alle hiphoppers en funkmuzikanten staan immers bij de Sex Machine in het krijt. Browns muziek, die vooral tussen 1965 en 1975 haar hoogtepunt beleefde, mocht dan al geworteld zijn in gospel en rhythm and blues, toch stond vooral het ritme centraal. De hyperkinetische beats en repetitieve grooves namen in zijn werk zo'n prominente plaats in dat de melodie algauw bijkomstig werd.

De shows van James Brown leken het gevolg van een pure adrenaline-rush: ze waren energiek, uiterst lichamelijk en brachten de toeschouwers in een mum van tijd aan het dansen. De zanger was zijn tijd dan ook ver vooruit: met 'Cold Sweat' legde hij de fundamenten voor het latere hiphopgenre en de jongste jaren is geen enkel repertoire zo vaak gesampled als het zijne. Maar Brown heeft nog meer verdiensten: zo was hij de ontdekker van talenten als Maceo Parker, Pee Wee Ellis, Bobby Byrd en Bootsy Collins en gaf hij met zijn succes, in een periode van raciale spanningen, de Amerikaanse zwarten een gevoel van eigenwaarde. De soulman was, niet toevallig, een van de voornaamste exponenten van de Black Pride-beweging.

Maar uiteraard beperkt de invloed van James Brown zich niet tot zijn Afro-Amerikaanse volksgenoten; ook talloze blanke artiesten zijn schatplichtig aan zijn muziek. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de op Zero Hour verschenen hommage-cd Super Bad@65, een laat aangesneden verjaardagstaart waarvoor artiesten uit de zogenaamde alternatieve sector de slagroomspuit hanteren. Zowat alle betrokken muzikanten hebben Browns werk op hun eigen manier verwerkt, zodat het een eresaluut met veel variatie is geworden.

Het onweerstaanbare 'In the Middle', hier gespeeld door The James Taylor Quartet, staat misschien wel het dichtst bij de geest van de Meester, maar ook Frank Black en Chris Whitley bewijzen, respectievelijk in 'Mother Popcorn' en 'I Can't Stand Myself', dat ze de funk in het bloed hebben. Zangeres Carmen Quinon laat zich begeleiden door Mercury Rev met het oog op een zeer bezielde uitvoering van 'It's a Man's, Man's, Man's World', terwijl Scarnela (een pseudoniem voor Carla Bozulich en Nels Cline van The Geraldine Fibbers) met een geloofwaardige versie van 'Hot Pants' komen aanzetten.

Doublespeak grossiert in broeierige hardcore, Sex Mob is afkomstig uit de New Yorkse Knitting Factory-scene, maar World Famous Blue Jays, Swinging Neckbreakers, The Fleshtones en Jules Shear houden het bij vrij traditionele r&b.

Alle zestien acts op deze tribute-cd hebben wel iets te bieden. Toch staan er een paar missers op: rapper Little Sammy D is weinig meer dan een James Brown-kloon, Chris Mc Dermott komt een beetje seksloos over en lo-fi-koning Don Flemings ijle, schetsmatige versie van 'People Wake Up and Live' spreekt evenmin tot de verbeelding. De luisteraar vraagt zich vertwijfeld af waar de song is gebleven en ook het ritme, bij Brown de bron van alles, is volkomen zoek. Super Bad@65 is dus geen voltreffer over de hele lijn en bevat weinig dat het originele spul naar de kroon kan steken. Niettemin is het een genietbare plaat die, met een beetje geluk, een nieuwe generatie op het spoor van James Brown zal zetten. Get funky! (DS)

De cd Super Bad@65: A Tribute to James Brown is uit op Zero Hour en wordt verspreid door Bertus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234