Zaterdag 23/01/2021

‘Jaloezie is een vreselijk gevoel, maar meeslepend om te vertolken’

Het is pas de tweede bioscoopfilm van het Franse duo Patrick-Mario Bernard en Pierre Trividic. Zij baseerden zich voor L’Autre op de roman L’Occupation van Annie Ernaux. Hoofdpersonage Anne-Marie is al een eind in de veertig. Na een stukgelopen huwelijk heeft ze al een tijdje een passionele verhouding met de veel jongere Alex (rol van Cyril Guei). Die wil hun relatie stilaan wat meer standvastigheid geven, maar dat ziet Anne-Marie niet zitten. Ze is erg gesteld geraakt op haar vrijheid en meent dat het leeftijdsverschil later misschien voor problemen zou kunnen zorgen. De geliefden besluiten een punt te zetten achter hun relatie, maar tegelijk proberen ze toch vrienden te blijven. Dat lijkt te lukken. Tot Alex laat weten dat hij iemand anders heeft leren kennen. Anne-Marie kan daar eerst mee leven, maar als ze te weten komt dat die andere geen jongere vrouw is, maar even oud als zij, slaan de stoppen door.

Wat we in L’Autre te zien krijgen is een soort atypische, want niet-chronologisch vertelde en visueel gestileerde, kroniek van een obsessionele jaloezie.

Blanc: “Naar aanleiding van deze film heb ik zo’n beetje mijn eigen enquête over jaloersheid uitgevoerd. Wat bleek? Bijna niemand heeft daar last van. Of ze hebben er ooit weleens mee te maken gehad, maar nu is dat toch wel achter de rug. We leven dus allemaal in de ontkenning. (lacht)”

Hoe zou u het hoofdpersonage omschrijven?

“Anne-Marie is een sociaal assistente, iemand met een groot hart voor de problemen van anderen. Maar ze is blijkbaar niet in staat om haar eigen leven in goede banen te leiden. In het boek van Annie Ernaux was Anne-Marie een schrijfster, maar dat vonden Patrick en Pierre niet filmisch genoeg. Zij wilden iemand met een concretere job, iemand met een directe band met de buitenwereld en andere mensen. “Anne-Marie is een beschaafde vrouw, goed in haar vel, gesteld op haar vrijheid. Maar dan wordt ze plots overvallen door die verwoestende jaloezie. Een vreselijk gevoel, maar meeslepend om te vertolken. Eerst is ze gewoon nieuwsgierig naar die andere vrouw, maar doordat Alex liever niet te veel informatie vrijgeeft, wordt Anne-Marie steeds obsessioneler en gewelddadiger. Haar verbeelding slaat helemaal op hol. Wat het voor haar allemaal nog extremer maakt, is het besef dat ze haar greep op de werkelijkheid begint te verliezen. Anne-Marie komt in een soort delirium van uitzinnige jaloezie terecht. Uiteindelijk zal ze zich als het ware met haar rivale identificeren, met alle gevolgen van dien.”

Dat zien we onder meer als Anne-Marie op een bepaald moment uit de bol gaat en haar spiegelbeeld wil vernietigen, terwijl ze luidkeels ‘Salope’ krijst.

“Ja, voor ze beslist hadden om L’Autre als filmtitel te kiezen, hebben Patrick en Pierre even met het idee gespeeld om ‘Salope’ als titel te gebruiken.”

De regisseurs geven te kennen dat ze deze rol speciaal voor u hebben geschreven.

“Ik had indertijd hun debuutfilm Dancing gezien. Die was geproduceerd door Patrick Sobelman, die ook de producent was van de trilogiedie ik met Lucas Belvaux heb gedraaid (‘Un couple épatant’, ‘Cavale’ en ‘Après la vie’, JT). Ik heb Sobelman toen gezegd dat ik erg graag met Patrick en Pierre wilde samenwerken. We hebben elkaar ontmoet en toen bleek dat ook zij geïnteresseerd waren om een film met mij te draaien. Et voilà. “Zij wilden graag iets doen met L’Occupation. Ik kende het boek van Annie Ernaux wel, maar vroeg me toch af hoe ze van zo’n originele en vreemde roman een filmadaptatie zouden maken. Maar ze zijn er toch in geslaagd om die dimensie van fantasie en verbeelding over te brengen. Met elementen die je misschien niet ziet, maar waarvan je toch voelt dat ze er zijn. “Ook de stad speelt een belangrijke rol in deze film en is door de makers ook opgevat als een personage. Het verhaal situeert zich niet in hartje Parijs, maar eerder in de periferie. Het is een hedendaagse omgeving met veel reflecterende oppervlakten, die soms als trompe-l’oeils fungeren. Moderne locaties die zowel mooi en aantrekkelijk als kil en bedreigend kunnen zijn. Die dubbelzinnige sfeer is voor mij een van de grote kwaliteiten van deze film.”

Wie is Dominique Blanc?

Actrice Dominique Blanc debuteerde begin jaren tachtig op de planken, meer bepaald in Peer Gynt van Ibsen in een regie van Patrice Chéreau, met wie ze later nog vaak zou samenwerken, zowel voor theater als film, zoals in La reine Margot en Ceux qui m’aiment prendront le train. Haar eerste filmervaring dateert van 1982, op de set voor Passion van Jean-Luc Godard. Resultaat: een ontgoocheling van je welste. Blanc besluit dat ze toch maar liever carrière wil maken in het theater en op televisie. Toch wilde regisseur Régis Wargnier absoluut met haar samenwerken voor La femme de ma vie. Ze hoefde niet eens op auditie. Wargnier zou later in een interview uit de doeken doen hoe de actrice aandachtig naar hem had geluisterd toen hij haar begon te vertellen over de rol van Sylvia, en hoe hij de indruk had gekregen dat zij de informatie meteen verwerkte en voor zijn ogen als het ware in het personage van Sylvia was gemetamorfoseerd.“Ja, ik herinner mij dat ook zo”, aldus Blanc. “Mijn eerste grote filmrol was inderdaad in La femme de ma vie, wat ook de eerste film was van Régis Wargnier. Mijn personage was een alcoholverslaafde vrouw met zelfmoordneigingen. Dat soort rollen kreeg ik nadien nog vaak aangeboden. (lacht) Net als personages van eenzame of getormenteerde vrouwen. “Ik word eerder als tragédienne en minder als comédienne beschouwd. Het valt me nog altijd op dat ze bijna nooit aan mij denken als het om een komedie gaat. Een rol in een grappige film als C’est le bouquet! is eerder uitzonderlijk. Wat mij ook aan L’Autre bevalt, is dat het over een vrouw van eind de veertig gaat, en dat in een hoofdrol. Dat blijft toch eerder uitzonderlijk. In de filmwereld is het toch nog altijd vaak zo dat mannen verouderen en vrouwen gewoon verdwijnen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234