Maandag 24/01/2022

‘Jack White hoorde onze cd en het was beklonken’

Omdat de tourkaravaan niet stopt in België klom De Morgen in Frankrijk als verstekeling aan boord. Een blik voor én achter de schermen.

We geloven nauwelijks onze oren wanneer de deuren van de Parijse concertzaal l’Olympia openzwaaien: Creature With The Atom Brain is net aan zijn botverpulverende set begonnen, en tussen de songs door wordt je trommelvlies geen rust gegund. Gefluit. Hees gejuich. Een stormachtig applaus. Niet het soort vertwijfelde beleefdheidsapplausjes dat je associeert met een onbekend voorprogramma. Het publiek kwam voor The Dead Weather, maar Parijs blijft niet onbewogen onder de melodieuze decibelstorm van ‘Spinnin’ the Black Hole’ en het onvoorstelbare flegma van dit Belgische balorkest van Beëlzebub. De reacties zijn soms zelfs laaiender dan bij concerten op eigen bodem. Van Transylvania (hun laatste plaat verschijnt pas in januari in Frankrijk) zullen achteraf zo’n dertig exemplaren verkocht worden in de lobby. Op andere avonden is dat blijkbaar niet anders. “We zien pas een dag na ons concert of we indruk hebben gemaakt”, vertelt frontman Aldo Struyf achteraf bij een plastieken bekertje Jim Beam en een kaaskoekje. “Als er opmerkelijk veel Fransen of Britten naar onze website surfen en de plaat online bestellen, weten we dat het goed zat.”“Je zou denken dat een mens snel went aan zo’n publiek, maar dat gebeurt dus niet”, vertelt hij grijnzend in een opvallend ruime kleedkamer. “Elke avond hebben we geen idee van wat ons te wachten staat. Maar tot nu waren de reacties verrassend enthousiast - de zaal was elke keer goedgevuld voor ons. Alleen in Newcastle reageerde het publiek lauwtjes. You can’t always get what you want, wisten de Stones al, hé. Ook bij The Dead Weather was er toen trouwens weinig animo.”

Met dank aan de Queens

Nu hij er zélf over begint: hoe kwam Jack White in godsnaam uit bij deze petits Belges? De link met Queens Of The Stone Age (Struyf is goede vrienden met Josh Homme, Mark Lanegan en Dean Fertita) hielp blijkbaar. “Dean (gitarist en toetsenist bij Queens Of The Stone Age en The Dead Weather, gva) heeft ons aanbevolen bij Jack. Naar het schijnt, krijgt die laatste een lijstje met bands die als voorprogramma kunnen dienen, en Dean vertelde hem direct dat wij de interessantste waren. Heel sympathiek. Jack heeft toen geluisterd naar onze plaat, en voor hem was de zaak zo beklonken. Een fantastische kans, ook omdat we ons niet hoefden in te kopen in de tour. Het kost nog altijd geld, maar daar liggen we niet wakker van: op het einde van de rit zullen we twee à drieduizend euro lichter zijn. Tja, dat moeten we dan maar terugwinnen door wat extra te spelen in België. We kiezen wel bewust voor een lowbudgetstijl: we slapen met vier op één kamer, en onze geluidsman Bart werkt gratis.” Niet alleen Creature With The Atom Brain overtuigt in Parijs: ook de groep van White en Mosshart is duidelijk op dreef in l’Olympia. Het publiek kent de plaat Horehound nauwelijks een week, maar her en der zien we fans élke song meezingen, tot de outtake ‘Jawbreaker’ toe. Ook de covers van Bob Dylan (‘New Pony’), Them (‘You Just Can’t Win’) en zelfs de doommetalgroep Pentagram (‘Forever My Queen’) kennen geen geheimen voor het kolkende publiek in de statige zaal. De fans komen niettemin pas écht op kookpunt aan het eind, wanneer Mosshart een opwindend voodoodansje brengt tijdens de psychedelische cover ‘A Child of a Few Hours Is Burning to Death’ van The West Coast Pop Art Experimental Band. Zo exuberant als haar présence oogt, zo angstvallig verbergt White zich achter de drumkit.Ook in de backstage is geen spoor van deze White Stripe te bekennen, tot hij ons rond één uur ’s nachts met verende tred en ravenzwarte haardos passeert op weg naar de bus. Even knipperen met je ogen en hij is alweer verdwenen. Iemand uit zijn entourage vertelt ons dat White het niet zo begrepen heeft op de feestjes in de coulissen: “Hij is liever op zijn gemak na een show. Je weet ook nooit vooraf of het in de backstage stikt van de klaplopers, aandachtsgeile wannabe’s en opdringerige journalisten. Mensen als jij verpesten het eigenlijk”, voegt hij er pestering grijnzend aan toe, terwijl we even verder Warren Ellis - bekend als Bad Seed van Nick Cave - zien wegglippen naar de achterste vertrekken van de backstage: het heiligdom van White. Even later merkt Struyf ook op: “Deze tour is écht wel anders dan die met de Queens Of The Stone Age: toen trokken wij de hele tijd met hen op. Nu spreek ik dagelijks misschien tien minuutjes met White en Mosshart, en that’s it. Hij is graag op zichzelf, denk ik. Maar morgen - na de show in Londen - gaan we wellicht nog een pint drinken.”De volgende nacht zal Aldo ons enthousiast terugbellen. In een afgeladen O2 Arena - “waanzinnige zaal en publiek, verschrikkelijk geluid” - stonden drummer Dave Schroyen en hij naar The Dead Weather te kijken. White merkte hen op aan de zijkant van het podium, grijnsde en kondigde bisnummer en single ‘Cut like a Buffalo’ aan als ‘Creature with the Atom Brain’ , onder luid gejuich van het publiek. “Dat was echt kicken. Weet je wat? Voor mijn part mag dit moment nu al tellen als hoogtepunt.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234