Vrijdag 19/07/2019

Jaar des overvloeds

Er zijn tradities die je als vooruitstrevend blad niet zomaar overboord gooit, en gelukkig maar. Eindejaarslijstjes helpen om structuur te brengen in de oneindige stroom aan cultuuruitingen die 2013 rijk was. In de volgende bladzijden geven we u daarom de (volgens onze recensenten) tien beste voorstellingen, platen, expo's, tv-programma's en films van het afgelopen jaar mee.

Nick Cave & the Bad Seeds: Push the Sky Away

Nick Caves obsessie voor seks, religie en geweld zet opnieuw de lijnen uit, maar Push the Sky Away heeft veel minder gemeen met de rock-'n-roll waar The Bad Seeds en Grinderman in grossieren. Minder gitaren en snoeiharde drums, meer somber meanderende violen en geloopte keyboards. Meer subtiliteit, minder explosieve uitbarstingen.

The National: Trouble Will Find Me

De liefde, een deugd? Op Trouble Will Find Me lijkt die zekerheid meer dan ooit te wankelen. Zelfs wanneer romantiek voorzichtig binnenkronkelt in 'This Is the Last Time' word je nog tot aan je nek in melancholie begraven. Op een dronken polonaise zal je deze groep dus niet zo gauw betrappen. Maar met een plaat als deze binnen handbereik, lijkt vreugde schromelijk overschat.

Jon Hopkins: Immunity

Als handlanger van Brian Eno en Coldplay toonde Jon Hopkins zich al van vele markten thuis. Maar met Immunity verrast de Brit opnieuw. De spanning wordt laag per laag opgebouwd, met repetitieve ritselklanken, donkere zoemtonen en etherische synths. Hopkins' minimalistische pianospel gijzelt ook je aandacht, maar in het algemeen schuifelt hij tussen onheilspellende ambient en jakkerende techno.

Arctic Monkeys: AM

Arctic Monkeys ruilde het druilerige Sheffield in voor de zonnige boulevards van LA, en dat hoor je. Strak in het pak cruist het viertal over Pacific Coast Highway, waarbij ze wel nog passeren langs Britse mijlpalen John Lennon, Led Zeppelin en zelfs Gary Glitter. R&B zet Arctic Monkeys dan weer op een geheel nieuw spoor. Superieure plaat.

Vampire Weekend: Modern Vampires of the City

Modern Vampires of the City laat diepe bijtsporen na. De zon die over Contra scheen, blijft hier verborgen onder de smog van New York. De songteksten behelzen verraad, dood en religie, terwijl de muziek karakter krijgt door excentrieke motiefjes, grillige details en experimentele structuren. Deze Vampire Weekend klinkt volwassener dan ooit.

Madensuyu: Stabat Mater

Het Gentse duo Madensuyu noemde zijn derde plaat naar een religieus gedicht uit de 13de eeuw, maar hun eigen versie ontsteekt in een heidense toorn. Vijf jaar na het grandioze D is Done tekenen Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel voor ziedende no wave, rauwe power en een verschroeiende intensiteit. Verhakkeld, verpletterd en ontbeend: zo voel je je na deze doortocht.

I Am Kloot: Let It All In

In Groot-Brittannië is I Am Kloot - ongelukkige groepsnaam, zéker in Vlaanderen - met de jongste twee platen de cultstatus ontgroeid. John Bramwell is de poeët van de pub, schrijft teksten vol sigaretten en alcohol, en verpakt die verhalen in prachtige, orkestrale arrangementen. De nummers zijn klassiek van snit, maar de zanger toont keer op keer dat hij de songschrijversdiscipline tot op de komma in de vingers heeft.

Villagers: {Awayland}

Een schrijfkramp had Villagers bijna genekt, maar de beats en blieps van Berlijnse clubs brachten redding. Conor O'Brien wou de intieme sfeer van zijn debuut niet lozen, maar laat elektronica de nieuwe songs als een neveldeken omkransen. {Awayland} klinkt als de perfecte tijdelijke vluchtheuvel, beschermend ingesloten door twee krullende haakjes. De oversteek vervolgen? Met deze plaat voelt u wellicht geen behoefte meer.

Stromae: Racine carrée

De titel van Stromaes tweede verwijst toepasselijk naar de vierkantswortel. Met mathematische precisie ontleedt hij alle wetten van chanson, house, dubstep en rumba. De Brusselaar zingt over het verlies van de liefde ('Formidable'), wantrouwen in het mannelijke geslacht ('Tous les mêmes') of het gemis van een vader ('Papaoutai'). 'Alors on danse' was duidelijk geen toevalstreffer.

Melanie De Biasio: No Deal

Melanie De Biasio bracht vijf jaar geleden een plaat uit die in Vlaanderen nauwelijks werd opgemerkt, maar je kunt onmogelijk naast No Deal luisteren. Al na de eerste seconde spits je de oren: dit is een stem die vanuit het verleden lijkt aangewaaid. Het lijkt haast of Nina Simone is uit de doden opgestaan. Dit is jazz, maar not as we know it. Melanie De Biasio heeft een tijdloze plaat gemaakt. Een wereldplaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden