Vrijdag 14/05/2021
null Beeld Geert Joostens
Beeld Geert Joostens

column

"Ja, zo nu en dan heb ik echt trek in een loempia met curry"

Dominique Persoone (49), de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

Het glaasje is amper groter dan een vingerhoed. Je drinkt de zoete sake, of iets wat erop lijkt, in één teug op. Op de bodem van je miniglas staart een blote Aziatische dame je wezenloos aan, in een nogal provocerende houding. Geen twijfel mogelijk: je bevindt je in een van onze honderden Chinese restaurants en je hebt zojuist de rekening gevraagd. Het bijhorende pornoglaasje dateert nog van de tijd dat de Playboy onder de toonbank verkocht werd. Na meer dan een halve eeuw inburgering is het nog net geen beschermd werelderfgoed geworden. Het behoort onafscheidelijk tot de ­restaurantfolklore van de Chinees om de hoek.

Ja, zo nu en dan heb ik echt trek in een loempia met curry, een wontonsoepje, zuurzoet varkensvlees of gelakte spareribs, en dan stap ik ‘China’ binnen bij Robert, de derde generatie Brugse Chinees, met wie ik nog de hotelschoolbanken heb gedeeld. Of ik slenter door de Van Wesenbeekstraat aan Antwerpen-Centraal, in mijn jacht op canard ­lacqué. Chinees smaakt me alleen in een Chinees eethuis waar mijn smaakpapillen meteen geprikkeld worden door de geur van look, ­gember en steranijs en waar het bijhorend kitscherig interieur, het gebroken Nederlands, de warme handdoekjes en de kroepoek me een beetje dépaysé doen voelen. Veel rood en goud, een idyllisch plastic landschap met een pagode aan een of ander meertje, en een draak om de boze geesten buiten te houden.

Neen, die vrolijke gouden dikkerd is geen lachende boeddha, maar Hotei, de god van de rijkdom die samen met de traditionele goudvissen geluk en rijkdom afdwingt. Overal, in elke stad, elk gehucht, hetzelfde interieur evenals de eindeloze menukaarten met de genummerde gerechten, alsof alle Chinese restaurants – hoewel elk afzonderlijk ­uitgebaat – tot één groot concern behoren. Pizza Hut en McDonald’s avant la lettre. Het werkt en het smaakt.

Ondertussen is de Chinese eetcultuur ook beetje per beetje de ­keuken van ‘moeder de vrouw’ binnengesijpeld. We ‘Chinezen’ ook al lekker thuis, een wok met bijhorend kookboek is allang geen exotisch verjaardagscadeau meer, en in de supermarkten heeft de mix van op maat gesneden wokgroentjes gemengd met sojascheuten een vaste plaats tussen witloof, boontjes en spruitjes veroverd.

De Chinees is zo Belgisch geworden als maar kan, en daar doe ik mijn petje voor af. Wanneer ik aan een Chinese restauranthouder in Antwerpen vraag om het opschrift in Mandarijnse karakters boven zijn keuken te vertalen, blijkt het herkenbaar: ‘Mé alle Chienèsen moa nie mé den dèsen’.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234