Zondag 17/01/2021

Ja/nee, ik wil wel/niet

De één wil eeuwige trouw, een ring en een sprookjesfeest, voor de ander kan het allemaal niet informeel genoeg zijn. Maar bij de liefde zit geen handleiding, en gelukkig is gelukkig.

Ja, ik wil

De Antwerpse Joke (32) en Nick (26) waren een jaar of twee samen toen hij 'marry me?' op zijn arm liet tatoeëren. Joke had al een zoontje uit een vorige relatie, Willem (7). Een jaar geleden kregen ze een dochter, Stella.

Nick: "Zij werkt in de Caffènation, waar ik om een uur of tien 's morgens altijd een koffie kwam halen met collega's. Al de eerste keer dat ik daar binnenstapte, had ik haar gespot. Zo'n uitstraling, zo'n smile, ze maakte iedereen gelukkig. En dan dat shortje dat ze droeg... Ik dacht, die kan ik nooit krijgen."

Joke: "Ik had hem ook al snel in de gaten. Maar door zijn lichtjes ongeïnteresseerde blik had ik voor geen meter door dat het wederzijds was. (lacht) Hij bestelde elke dag dezelfde koffie en met een stiftje tekende ik dan een smiley op zijn beker, als stille hint. Maar maandenlang gebeurde er niets. Hij zag die smileys niet eens staan! En dan kwamen we elkaar tegen op een feestje, en vroeg hij heel onwennig: 'hoe heet gij eigenlijk?' Uiteindelijk bleven we babbelen tot het licht werd. En daarna vroeg hij: 'mag ik u kussen?'

"Die eerste zomer heb ik hem wel een beetje op afstand gehouden. Ik had al een zoontje, ik begreep niet waarom zo'n jonge gast geïnteresseerd was in mij. Ik wilde hem duidelijk maken dat ik al een gezinnetje was, dat hij niet zomaar kon weglopen als het serieus zou worden tussen ons. Maar dat schrikte hem niet af."

Nick: "Vroeger was ik totaal niet de persoon om te trouwen. Ik dacht, misschien ooit, als ik 60 ben of zo. Nu geloof ik dat ik gewoon nooit eerder met iemand samen was die zo perfect voor me was.

"Voor Willem is Joke een fantastische mama, en ik wilde ook een kindje met haar, ik wil de rest van mijn leven bij haar blijven. Omdat ik bezig ben met lasercut en met 3D-printen, besloot ik om zelf een verlovingsring te maken. Ik experimenteerde met porselein, met plexi en met hout. Uiteindelijk had ik tweehonderd ringen klaar."

Joke: "Die heb ik hier nog altijd in een kistje! (lacht) En dan zijn aanzoek, met die tattoo! Hoe kon ik daar nu ooit 'nee' op antwoorden? 'Ben je gek?', flapte ik eruit toen ik dat zag. Hij heeft het me gevraagd in Parijs, tijdens een picknick aan de Eiffeltoren. Het was verbazend heet voor een weekend in april, en ik begreep niet waarom hij al de hele dag met een trui rondliep."

Nick: "Uiteindelijk zijn we datzelfde jaar in september getrouwd. Joke was toen al zwanger van Stella. Met een hele stoet zijn we op de fiets naar het stadhuis gereden. En voor het feest had ik een grote N en J in hout gemaakt, een photobooth geregeld... We hadden zelfs een eigen hashtag waarmee onze gasten meteen foto's op Instagram konden plaatsen: #mrandmrsbal. En er waren kartonnen koffiebekertjes waarop stond: 'Our love started with a take away coffee'."

Joke: "Er was wel driehonderd man, en tot 's morgens hebben we gedanst. De witte schoenen die ik droeg, waren pikzwart! Ik heb ze achteraf ingekaderd. Want voor mij betekent dat heel veel, die trouw. Bij mijn volle bewustzijn, samen met alle mensen die in onze liefde geloven, heb ik hem beloofd dat ik voor altijd bij hem zal blijven. En van zo'n belofte ga ik niet zomaar lopen."

Nee, ik wil niet

Elf jaar kennen Eline (29) en Marie (28) elkaar al. Ze hebben een appartement gekocht samen, en zien een gezin zeker zitten. Maar trouwen? 'Het idee alléén al, van ons twee in een wit kleed. Nee, dat zal nooit gebeuren.'

Eline: (links op de foto) "Ik had al enkele relaties met jongens gehad toen ik Marie ontmoette tijdens het eerste jaar op de universiteit. Ik herinner me dat ik de klasgroep binnenkwam - in Kortrijk zijn die nogal klein - en dat er drie wat alternatieve kerels zaten. Pfff, hier zal ik mijn type ook niet vinden, dacht ik."

Marie: "Gelukkig vonden wij elkaar wél leuk, en werden we vriendinnen. Drie jaar lang trokken we samen op. Tot we tijdens een citytrip beseften dat we al een halve dag hand in hand rondliepen. We hebben daar toen véél te lang over nagedacht. Wat gebeurt er? Wat gaan ze van ons zeggen? Willen we dit wel? Uren aan een stuk. Daarna hebben we ons eindelijk gewoon overgegeven aan elkaar. En kijk, meer dan acht jaar later staan we nog steeds even sterk."

Eline: "Ik ben gewoon verliefd geworden op de persoon, zei ik altijd maar. Niet op het feit dat ze een vrouw is. Maar als ik er na al die jaren op terugkijk, voel ik wel dat ik niet gemaakt was om met een jongen samen te zijn. Dit voelt zoveel intenser, zoveel juister."

Marie: "We horen bij elkaar, en dat voelen onze vrienden ook. Vandaar dat ze ook beginnen te vragen wanneer we nu eindelijk eens gaan trouwen. We zijn de laatsten van onze vriendengroep die de stap nog niet gezet hebben én qua leeftijd ook de eerstvolgende logische trouwers in de familie. Er is dus wel wat druk van buitenaf, ja."

Eline: "De afgelopen jaren zijn we van het ene huwelijk naar het andere gegaan. Vorig jaar nog drie in een paar weken tijd. En ik moet toegeven: bij het derde zaten we daar toch al met heel wat minder enthousiasme. Het lijkt altijd zo op elkaar: een ceremonie, dan een receptie, dan handjes schudden, dan voor een paar uur aan tafel... Ik gun het onze vrienden helemaal, maar elke keer denk ik weer: ik wíl zoiets niet voor mezelf."

Marie: "Alleen al het feit dat je dan de hele dag in de schijnwerpers loopt, dat is echt niets voor ons. Zo zot veel geld steken in iets waarbij je je niet op je gemak voelt, dat lijkt me zinloos."

Eline: "En dan die witte jurken! Ik draag zelfs nooit een rok, dus het zou er wel érg vreemd uitzien. Soms probeer ik me voor te stellen hoe we er dan wél zouden uitzien op de pui van het stadhuis, maar ik kan me er geen beeld van vormen."

Marie: "We hebben het ook niet nodig om onze relatie te bekrachtigen. We hebben voor elkaar gekozen, ondanks het feit dat onze families daar misschien even aan moesten wennen. We hebben samen een thuis, zien dezelfde toekomst, zijn elkaars beste vriendin. Dat is voor ons veel meer waard dan een papiertje."

Eline: "Het meest officiële dat ik ooit heb gedaan voor Marie, is haar publiekelijk bedanken na mijn doctoraatsverdediging. Voor iemand die niet graag in de spotlights staat, was dat een hele overwinning, maar ik vond dat ik het moest doen. Het staat ook op de eerste pagina's van mijn doctoraat zelf. Dus elke student die mijn onderzoek uitleent in de bibliotheek weet het: Marie is de vrouw van mijn leven."

Nee, ik wil niet

Daisy (43) en Joeri (45) uit Wechelderzande zijn bijna dertig jaar bij elkaar. Zonder trouwboekje, maar mét Bijou, hun 8-jarig dochtertje. 'We zijn gelukkig, waarom zouden we dan iets veranderen?'

Daisy: "Joeri was de beste vriend van mijn oudere broer, dus toen ik 7 was, kende ik hem al. We maakten deel uit van een grote bende kinderen, die altijd samen speelden op een grote parking. Maar de vlinders kwamen pas toen ik een jaar of 14 was. En die liefde werd totaal niet beantwoord, ook al omdat ik veel te verlegen was om iets te laten blijken.

"Tot een jaar later, toen ik een paar video's moest gaan terugbrengen die mijn broer had geleend. Doodzenuwachtig was ik. Ik had net nieuwe boots gekregen, en de hele zool had ik volgekriebeld met hartjes en 'I love Joeri'. Zo erg was het! (lacht) Dat was ik natuurlijk helemaal vergeten toen ik naast hem in de zetel plofte en nonchalant mijn voet over mijn knie legde. Niet veel later volgde onze eerste kus! Op vleugeltjes ben ik naar huis gegaan."

Joeri: "Bij mij kwam het gevoel pas later. Die zomer heb ik met twee maten een maand door Europa gereisd. En ver weg van huis besefte ik dat ik haar toch wel miste, dat ik me alleen voelde zonder Daisy. Dus toen ik thuiskwam, is onze relatie echt begonnen.

"We waren nog heel jong, maar dat had ook z'n voordelen. Al heel vroeg kwamen we de obstakels tegen die andere koppels voorgoed uit elkaar drijven. Een andere verliefdheid, twijfels... Maar omdat er niet veel was dat ons aan elkaar bond - geen huis, geen trouwring, geen kind - werden er geen potten gebroken. Het waren geen al te grote drama's, zoals bij koppels die al kinderen hebben of samen een huis kochten. Wij vonden elkaar altijd wel weer."

Daisy: "Dat is ook een van de redenen waarom we niet trouwen. Wat een gedoe, als je dan iets tegenkomt! Zo veel venijn, financiële consequenties, de familie die zich komt moeien... Geen wonder dat gescheiden koppels elkaar bijna nooit meer terugvinden na zo'n crisis."

Joeri: "Ik vind trouwen ook meer iets voor in een sprookje. Na die ene dag, waar alles dan om draait, blijf je gewoon dezelfde mens.

"Misschien is het toeval, maar ik ken een paar koppels die al jaren gelukkig waren samen. En een paar maanden na hun trouw, liep hun relatie plots op de klippen. Het is waarschijnlijk bijgeloof, maar ik zou ons geluk nooit op het spel durven te zetten. Met ons drietjes is ons leven perfect, ik zou me zelfs geen leven met een andere vrouw kunnen inbeelden. Al vraagt onze dochter Bijou wel af en toe: waarom trouwen jullie niet?"

Daisy: "Joeri en ik runnen een decoratiebedrijf en zijn elke dag samen aan de slag. We zijn dat gewoon, zo doen we dat al jaren. Joeri is een fijne man, die rust uitstraalt. Met weinig woorden kan hij heel veel zeggen. Zelf ben ik nogal een babbelaar, en als andere mensen ook zo zijn, word ik daar wel eens gek van. En soms, als ik hem zie arriveren en uit zijn auto zie stappen, denk ik nog altijd: wow, da's de mijne!" (lacht)

Ja, ik wil

Dirk (36) en Terry (34) zijn acht jaar samen. Ze hadden een geweldige eerste date, woonden een paar weken later al samen en nog eens twee jaar daarna schoven ze elkaar een ring om de vinger in het Brusselse stadhuis.

Dirk: (rechts op de foto) "De eerste keer dat we elkaar zagen, dat was er boénk op. Alles viel meteen op z'n plaats voor ons. Terry kwam na die geweldige avond heel regelmatig langs en omdat hij in Luik woonde en ik in Turnhout, besliste hij al snel om dan maar bij mij te komen wonen."

Terry: "Ik wist het meteen: wij twee, wij blijven samen. Net daarom was een huwelijk niet meteen een meerwaarde voor mij, onze relatie voelde vanzelf heel standvastig aan. Maar ja, toen waren we in Parijs met oudejaarsavond, en ging Dirk op z'n knieën, midden op de Champs Élysées. Tja, dan kún je niet weigeren, hè. (lacht)

"Hoewel ik niet speciaal met trouwen bezig was, was het toch een pakkend moment. Alle mensen rondom ons begonnen in hun handen te klappen, en foto's te nemen. Maar vooral: ik wist hoeveel het huwelijk voor Dirk betekende, en dat hij dat met mij wilde delen, vond ik heel ontroerend."

Dirk: "Dat we zo snel getrouwd zijn, was wel bijzonder. Ik was nog maar enkele maanden uit de kast toen ik Terry ontmoette, en amper twee jaar later zetten we al de grote stap. Gelukkig zag mijn moeder Terry snel zitten als schoonzoon. Ze vindt het geweldig om met hem haar Frans te kunnen oefenen."

Terry: "Ik hou niet zo van grote groepen mensen, en ik moest mezelf dan ook een beetje opladen voor onze trouwdag. Maar toch heb ik er enorm van genoten. De verkeersopstopping in Brussel waardoor we moesten rennen om op tijd te zijn voor ons huwelijk, vond ik best romantisch. En toen we het stadhuis uitliepen, werden we opgewacht door een enthousiast publiek, dat eigenlijk voor de Bierfeesten op de Grote Markt kwam. Dat deed wel deugd, want ik denk dat het nog altijd niet voor iedereen even evident is om twee mannen te zien trouwen."

Dirk: "Voor Terry was trouwen geen jongensdroom, maar ik had echt een ideaalbeeld in mijn hoofd. Komt het door mijn katholieke opvoeding, mijn ouders die al 45 jaar gelukkig zijn samen? In elk geval, voor mij is een trouw belangrijk in alle betekenissen van het woord: kiezen voor elkaar, een stap verder zetten, trouw zijn aan elkaar."

Terry: "Ik heb niet het gevoel dat er sinds ons huwelijk veel veranderd is. Ik ging al honderd procent voor ons twee, en dat doe ik nog steeds. Maar ik vind het wel mooi dat we nog eens duidelijk voor elkaar hebben gekozen."

Dirk: "Op lange termijn brengt het een koppel toch dichter bij elkaar, denk ik. Soms, als ik een slechte dag heb, raak ik eventjes mijn trouwring aan, en dan weet ik: mijn man is er voor mij.

"Ik heb altijd van een gezin gedroomd, en dat heb ik nu, met Terry. Voor ik hem leerde kennen, was ik een enorme zenuwpees, maar bij hem ben ik tot rust gekomen. Die ring doet me beseffen dat ik een thuis heb, iets waar ik altijd op kan terugvallen. En dat vind ik zó schoon."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234