Zaterdag 27/11/2021

'Ja, het doet deugd om 'une amoureuse' te spelen'

Op een bepaald moment zegt Jeanne in Une vie à t'attendre tegen haar moeder: 'Ik ben de vrouw van mijn echtgenoot geweest, ik ben de moeder van mijn zoon geweest, maar uiteindelijk heb ik nooit gedaan wat ik zelf wilde'. En dus kiest ze voor haar vrijheid, voor de mogelijkheid van een nieuwe liefde. Maar zoiets houdt natuurlijk ook risico's in.

Het is onder meer die stoutmoedigheid van Jeanne waardoor actrice Nathalie Baye zich aangetrokken voelde. "Ik had geen zin om Jeanne te vertolken omdat ze op de een of andere manier op mij zou lijken, maar omdat ik haar een mooi personage vond. Op een bepaald moment in haar leven heeft ze plots voor haar eigen vrijheid gekozen. Maar niet tégen iemand. Ik denk niet dat ze daarmee iemand kwaad berokkent. Ze kiest voor haar vrijheid en dus neemt ze risico's, want het zal misschien niet uitdraaien zoals ze gehoopt heeft. Maar de stoutmoedigheid, de durf van Jeanne is iets dat mij ontroert. Ik verkies iemand die keuzes durft te maken boven iemand die later spijt heeft dat zij zichzelf die keuzemogelijkheid niet gegund heeft."

In de persmap staat een mooie uitspraak van u, namelijk: 'Les femmes aimeraient tous avoir plusieurs vies'.

(snel) "De mannen waarschijnlijk ook. Of niet soms?"

Zeker en vast. Maar ik wou eigenlijk vragen of u zelf die wens om verschillende levens te leiden niet gerealiseerd hebt door actrice te worden?

"Ja, absoluut. Ik heb mijn eigen leven en dat is er slechts één. Maar ik heb toch het geluk gehad en de kans gekregen om binnen te dringen in het leven, in de emoties van allerlei personages die ik vertolkt heb. Ik heb er in ieder geval verschillende 'geheugens' aan overgehouden. Ik denk dat ik daardoor ook toleranter ben geworden."

Een van de redenen waarom u de rol van Jeanne aanvaard hebt, zou geweest zijn dat u, na enkele hardere vrouwenrollen, weer zin had om 'une amoureuse' te spelen.

"Het waren niet zozeer hardere rollen, maar veeleer rollen van eenzame vrouwen of bedrogen vrouwen of vrouwen met een drankprobleem, zoals in Les sentiments van Noémie Lvovsky of La fleur du mal van Claude Chabrol. In Une vie à t'attendre zou het dus meer gaan over de liefde, over verleiding, over een verliefde vrouw. En ja, het doet deugd om zoiets te spelen, van tijd tot tijd. Weet u, als je een rol aanvaardt, dan is dat vaak een antwoord, een reactie op een andere rol. Maar eigenlijk aanvaard je niet zozeer een rol, je aanvaardt vooral een film."

Films met een liefdesgeschiedenis kunnen onder verschillende noemers gecatalogeerd worden: romantische komedie of melodrama of romantische drama's. Welk etiket verkiest u voor Une vie à t'attendre?

"Ik zou het niet over een drama hebben, want dit is een film die vooral veel leven in zich draagt. Natuurlijk is er sprake van een liefdesgeschiedenis, die heel romanesk en heel sterk is en die dus alomtegenwoordig is in de film. Maar dit verhaal gaat ook over de familie, over vriendschap, over het leven. C'est vivant. Ik zou de film dus liever omschreven zien als une comédie dramatique."

En het is ook een echte ensemble-film.

"Absoluut. Dit is ook een un film d'acteurs geworden. Dit is weliswaar het debuut van Thierry Klifa, maar zijn enscenering is heel elegant en men voelt dat hij van acteurs houdt. Alle rollen - ook de kleinere, zoals die van François Berléand die mijn ex-echtgenoot speelt - zijn goed uitgetekend. Er zijn geen personages die aan hun lot worden overgelaten. Dit is echt un film chorale."

In verband met uw personage Jeanne zegt u ook dat je nooit iemand kan afnemen van iemand anders. Er moet al een opening zijn.

"Maar natuurlijk. Dat zijn dingen die je met z'n tweeën doet. Als je de deur niet opent, als je de ander niet binnenlaat, dan gebeurt er niets. Dus als Jeanne de man terugvindt die ze ooit heeft liefgehad, als er tussen hen iets gebeurt, dan kan dat alleen omdat hij zelf naar haar toegekomen is. Jeanne heeft hem niet gestolen. Zij is geen voleuse d'hommes."

Bij een vorige ontmoeting heb ik reeds gezegd dat u volgens mij 'le plus beau sourire du cinéma français' hebt. En ik wil dat hier graag herhalen. Zeker naar aanleiding van een film waarin opvallend veel geglimlacht wordt, niet alleen door Jeanne maar ook door de andere personages. Het zijn dan ook veel verschillende soorten glimlach: verliefd, teder, melancholisch, verlegen, ondeugend, twijfelend, noem maar op.

"Ik had daar eerlijk gezegd nog niet bij stilgestaan, maar wat u daar zegt, lijkt me inderdaad juist. Daarom is het vaak interessant om na te praten over een film, ook als je er zelf in meegespeeld hebt, want zo kun je geconfronteerd worden met wat anderen in die film zien of eruit halen. Het is niet zo dat Une vie à t'attendre de hele tijd un film souriant is, want naast de grappige momenten heeft de film ook harde, zelfs ruwe scènes. Maar er is ook de glimlach van Patrick Bruel, van Danielle Darrieux, van Géraldine Pailhas, van Anouk Grinberg. En dat zijn inderdaad zeer verschillende soorten glimlachjes."

Acteurs/actrices houden ervan in de schijnwerpers te staan. Maar dat betekent ook dat hun liefdesleven vaak aan de openbaarheid wordt prijsgegeven. Hoe gaat u daarmee om?

"Als een privé-leven niet langer privé blijft, dan kan zoiets zeer destabiliserend werken. Het kan bij sommigen het effect hebben dat ze zo misvormd raken dat ze het gevoel krijgen dat ze niet meer bestaan als hun privé-leven niet langer publiek is. Voor mezelf heb ik het gevoel dat ik een beroep uitoefen dat zich in de openbaarheid afspeelt, een beroep waarbij ik een rol speel, mezelf bloot geef, op de scène sta, gefotografeerd en gefilmd word. Vandaar dat ik voor mijn privé-leven juist behoefte heb aan schaduw, zodat het woord privé ook nog iets te betekenen heeft. Het verbaast mij nog altijd dat er mensen zijn die het blijkbaar helemaal niet erg vinden om geen privé-leven te hebben. Maar iedereen vindt wellicht z'n evenwicht op zijn of haar eigen manier."

Hoe was het om in de film te mogen/moeten zingen in aanwezigheid van een echte zanger als Patrick Bruel?

"In eerste instantie wou ik de scène met dat liedje helemaal niet doen, want ik voelde mij er absoluut niet toe in staat. Ik ben iemand die zelfs onder de douche niet zingt. Ik heb geen greintje zelfvertrouwen als het op zingen aankomt. Maar ik heb kunnen samenwerken met een jonge vrouw, Rachelle Du Bois, die mij enorm geholpen heeft en mij een beetje van mijn angsten heeft kunnen bevrijden. Toen we die scène, die toch vooral een liefdesscène was, dan uiteindelijk gedraaid hebben, was Patrick Bruel daar echt als acteur. Ik heb er toen geen moment aan gedacht dat hij ook zanger is. Hij was echt aanwezig als zijn personage Alex. Dat heeft mij eveneens veel geholpen en gelukkig ben ik toen vergeten dat Patrick ook zanger is, want anders had ik het waarschijnlijk toch niet gedurfd. Door de kwaliteit van zijn vertolking, door de manier waarop hij naar mij luisterde, kon ik helemaal opgaan in mijn personage en dus vergeten dat ik als zangeres niet zoveel voorstel."

De film is gesitueerd in Parijs, de hoofdstad van de liefde. Helpt een dergelijke locatie bij het acteren? Of kan het even goed tussen de muren van een of andere filmstudio?

"Dat Parijs mooi in beeld wordt gebracht, is natuurlijk belangrijk, want het is nu eenmaal een prachtige stad. Maar wat vooral helpt bij het acteren, is de kwaliteit van het scenario, van de regisseur en van de medespelers. In die omstandigheden kun je je overal en aan alles aanpassen. En dat is veel makkelijker dan op een somptueuze locatie een idiote scène te moeten draaien."

U hebt met beroemde regisseurs als Claude Chabrol, Bertrand Blier, Jean-Luc Godard, Bertrand Tavernier, Claude Sautet, François Truffaut, Maurice Pialat en in Hollywood zelfs met Steven Spielberg gewerkt. Kan een debuterend cineast zoals Thierry Klifa u nog verrassen?

"Een van de redenen waarom ik dit beroep zo graag doe, is juist de afwisseling tussen zeer ervaren regisseurs en beginnende filmmakers. Wat mij zo bevalt aan Thierry is dat hij un amoureux fou du cinéma is. Hij heeft meer dan tien jaar als filmjournalist gewerkt, maar hij is bovenal een gepassioneerde filmliefhebber gebleven, die makkelijk tien films per week ging bekijken. Zijn filmkennis, zijn enthousiasme en zijn liefde voor de acteurs waren allemaal pluspunten. Maar ook zijn professionele koppigheid. Want Thierry is weliswaar heel vriendelijk in de omgang, maar hij heeft ook een sterke persoonlijkheid en hij laat zich niet zomaar doen. En het is niet omdat hij als regisseur nog niet zoveel ervaring heeft, dat hij mij niets zou kunnen bijbrengen. Mijn eigen ervaring zal hem ook wel geholpen hebben, maar het blijft hoe dan ook een wisselwerking."

De film ziet er in ieder geval niet uit als het werk van een beginnend regisseur. Sommigen zullen opwerpen dat het resultaat eerder 'traditioneel' oogt.

"Er kan inderdaad gesproken worden van traditie, maar dan wel in de zin van du bon cinéma français. Er zit een soepelheid in zijn enscenering en een meesterschap in het vertellen van een verhaal en in de acteursregie die me toch wel verrast hebben voor een eerste langspeelfilm. Er zijn genoeg films waarvan je het verhaal soms moeilijk kunt navertellen. En ik vind het behoorlijk vervelend om een film te draaien waarvan ik het verhaal niet in eenvoudige woorden kan navertellen. Er zitten heel uiteenlopende personages in Une vie à t'attendre, maar het circuleert mooi en men kan het verhaal volgen, men kan de emoties begrijpen. Ik was tevreden toen ik de afgewerkte film zag. Want je lanceert je telkens weer in een avontuur en soms gebeurt het dat je ontgoocheld wordt door het resultaat. Hier was ik zeer tevreden."

Jan Temmerman

'Aan de vele rollen die ik al heb vertolkt, heb ik verschillende 'geheugens' overgehouden. Acteren heeft van mij een toleranter mens gemaakt'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234