Vrijdag 02/10/2020

review

J.Bernardt feest Chez PIAS: duivel met zweterig baardje

J. BernardtBeeld RV Jan Opdekamp

Met een showcase om U tegen te zeggen maakte J.Bernardt zijn borst nat voor de festivals. Als hij deze zomer even rechttoe-rechtaan uit de hoek komt, staat ons wat te wachten.

"Ik word vandaag dertig”, aldus Jinte Deprez. "Welkom op mijn verjaardagsfeest”. Een jaartje ouder vieren op het podium? Why not? J.Bernardt dient immers als speeltuin voor Deprez. De Balthazar-gitarist kan er zijn hoogstpersoonlijke dada’s kwijt, zoals Maarten Devoldere dat kan bij Warhaus en Simon Casier bij Zimmerman.

In de knusse club Chez PIAS, in wezen een kelderzaaltje aan het gebouw van platenfirma PIAS in het centrum van Brussel, trakteerde Deprez vrienden, kennissen en muziekindustriepiepeltjes op een ietwat intiemere, doorwrochtere performance dan we van hem gewend zijn. De teugels mochten losser, het uitfreaken mocht bandelozer.

Krachthonk

Bovenal popelde Deprez om ons in deze gezellige setting de nagelnieuwe songs van Running Days voor te schotelen, zijn debuut dat op 16 juni verschijnt. Bijgestaan door een drummer en een keyboardspeler (Adriaan van de Velde, de man achter Pomrad) ploegde Deprez op geheel bezielde wijze door het materiaal. "Before it takes me under / I yearn for your thunder”, brieste hij in een van spanning zinderend 'On Fire’, dat warmbloediger klonk dan zijn strakke albumversie.

De uitgebeende groove van 'The Question’ profiteerde van een bitterzoet oriëntaals motiefje en kwam een stuk assertiever uit de hoek dan de versie die u straks op Running Days kan horen. Deprez heeft zijn songs hoorbaar naar het krachthonk gestuurd voor hij er de baan mee op ging. Het geldt ook voor het catchy 'The Other Man’, een motherfucker van een groove met kekke synth-trompetjes achter de oren. Deprez stortte zijn lichaam in de groeven van het ritme en zwaaide vervaarlijk met het drumstokje waarmee hij de samples triggerde op een statiefje drumpads.

Binnenste buiten

De J.Bernardt-sound blijft een interessant beestje. Zijn songs vallen bezwaarlijk als r&b te bestempelen en van funk zijn ze wel héél verre familie.  Te vierkant, te cerebraal, zeg maar. Bij Deprez’ knutselpop denk je eerder aan Beck (tijdens de radiohit 'Calm Down’, bijvoorbeeld), dan weer aan ontregelde, aan samples verslingerde songschrijvers als Mark Everett van Eels. 'Wicked Streets’ koketteerde met de blauwdruk van een Hudson Mohawke-beat, wat verderop meanderde een vereenvoudigde James Blake-groove. Het kader lijkt verraderlijk simpel en minimalistisch, maar is goed bekeken een impressionante evenwichtsoefening die Het Liedje dient.

Bovenal biedt het J.Bernardt-gegeven zijn schepper de kans zichzelf binnenste buiten te keren. Of hoe noemt u anders die hortende dansmove waarbij hij de beat leek te dirigeren, alsof de song een ongehoorzame straathond was die dringend manieren moest leren? Zingen deed Deprez trouwens met een duiveltje op de schouder. Zo zette hij in het driest schommelende titelnummer een straffe whiteboy-versie van Ray Charles neer. Een zuchtje later sprong hij het publiek in, zocht medestanders die met hem al shakend door de knieën durfden te gaan en plooide zijn lichaam dubbel tot het zweet van zijn baard droop.

Hopelijk viert hij vanaf nu elk concert zijn verjaardag.

Gezien op 1 juni Chez PIAS, in Brussel.

J.Bernardt speelt op 30 juni op Couleur Café,  op 1 juli op Rock Werchter en op 6 juli op Les Ardentes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234