Zaterdag 23/01/2021

'J'AIME CLOCLO' (maar hou het stil)

Van 'Ik vind Cloclo de Franse variant op Michael Jackson' tot 'Ooit start ik een Claude François Tribute Band': met een nieuwe biopic in de cinemazalen doorbreekt de fine fleur van de Belgische rock het hardnekkige taboe rond 'de verwijfde charmezanger' Claude François.

Claude François? Ik wist niet eens wie hij was. Toen ik hem opzocht, en de eerste beelden zag van een wat verwijfde man met onnatuurlijk blonde haren die in een glitterkostuum variétéliedjes zong, begreep ik het nog minder."

Jérémy Renier, bekend van L'enfant en Le gamin au vélo, krijgt de hoofdrol van Cloclo aangeboden, maar staat niet te springen. Begrijpelijk. Claude 'Cloclo' François torst 34 jaar na zijn dood immers nog steeds een weinig benijdenswaardig imago met zich mee. Afgelikte charlatan eerder dan doorleefde chansonnier. Of zoals auteur Bart Van Loo in zijn Chanson schrijft: "Onberispelijk blond kapsel, hemd in de broek, passend jasje, slank en afgetraind: Claude François ziet eruit als de ideale schoonzoon, als de vlijtigste leerling van de klas."

Met passie gemaakt

Tot nu. Na de verguizing door het grote publiek, de omarming door de crème de la rock. "Claude François wordt zwaar onderschat", zegt pianist Jef Neve. "Veel mensen doen er meewarig over, maar ik heb heel veel respect voor zijn songs." Neve staat daarmee niet alleen. "Ik ben een grote fan", zegt Nicolas Rombouts, naast Gregory Frateur het kloppend hart van Dez Mona. "De soul en de schwung die in zijn muziek zit, vind ik heel straf. En wie een song als 'Comme d'habitude' heeft geschreven, kan voor mij niets meer fout doen. Ik hoop echt dat hij ooit als een serieuze singer-songwriter wordt aanzien. Zo'n goede zanger en performer verdient een rehabilitatie. Ooit richt ik een Claude François Tribute Band op."

Pascal Deweze, bekend van Metal Molly, Sukilove en Broken Glass Heroes, beaamt. Meer zelfs: "Ik vind Claude François de Franse variant van Michael Jackson", zegt Deweze. "Zijn bewegingen, de grooves, het showbizzgehalte: wat een totaalpakket. Akkoord, hij is misschien niet de beste zanger of songschrijver. Maar het merendeel van zijn muziek blijf nog steeds overeind."

Ook in de platenkast van Deweze. "Ik heb alles van Claude François, op LP én cd", zegt hij. "En nu ben ik al een tijdje digitaal aan het luisteren, omdat ik een best-of aan het samenstellen ben voor mijn vrienden. Daarbij merk ik natuurlijk ook dat er veel sentimentele drek tussen zit, maar luisteren naar Claude François doet eigenlijk altijd deugd."

Stiekem, echter, zoals ook pakweg ABBA steevast in stilte wordt aanbeden. 'Magnolia Forever', met uitroepteken maar zonder megafoon: die sfeer. "Hoe ouder ik word, hoe minder ik dat onderscheid tussen 'goed' en 'fout' hanteer", zegt Deweze. "De muziek van Claude François is met veel passie gemaakt, dat voel je. En voor mij is dat het enige wat telt." Els Pynoo treedt Deweze daarin volmondig bij. "In mijn jeugdherinneringen wordt Claude François op alle trouw- en communiefeesten gedraaid, met alle bijhorende danspassen vandien", zegt de flegmatieke frontvrouw van Vive La Fête. "En als ik Cloclo nu in de auto hoor, ga ik de radio nog altijd luider zetten. In zijn nummers zit een zeer groot optimisme, ik word altijd blij als ik hem hoor."

Liefdesleven vol dalen

Zo ook Stijn Meuris. Ter illustratie: tik op YouTube 'De telefoon weent' in, en bots op Noordkaap in plaats van op Claude François. "Bij Cloclo komt de moeilijk te definiëren genetica van de Franse muziek op een zeer subtiele manier samen", zegt Meuris. "Strakke choreografie, weidse gebaren, etcetera. Neem nu 'Alexandrie, Alexandra': voor zo'n song zou ik een arm en een been geven. En dan zijn latex danspasjes! Anno 2012 word je daar voor opgepakt, maar dat is toch volstrekt uniek voor een überEuropeaan als hij? Hét codewoord bij Cloclo voor mij is 'sexy'. Hij maakte kleurenmuziek, nog voor er kleurentelevisie was."

Ook van Podium spat die kleurenpracht af, de film waarin Benoit Poelvoorde op weergaloze wijze Cloclo-vertolker Bernard Frédéric neerzet. Vurig bewonderaar, begeesterd imitator. Poelvoorde, maar ook Deweze. "Heel af en toe speel ik in een coverband, en daar doe ik vaak een korte Claude François-appearance", zegt Deweze. "Erg ontspannend. Ik heb van mijn vijfde tot mijn tiende namelijk leren zingen op de platen van Claude François, in fonetisch Frans."

Gevolg: Deweze kan Cloclo's versie van "I want to hold your hand" al meezingen van voor hij wist wie The Beatles waren. "Ik was zwaar gefascineerd door de mythe rond zijn persoon en die Motown-ritmes in zijn muziek vond ik geniaal", zegt Deweze. "Toen ik Cloclo na de split van Metal Molly helemaal herontdekte, bleek pas hoeveel ik vocaal van hem had gepikt. Mijn zangspieren zijn echt naar Claude François gevormd."

Zie in deze ook Will Tura, ooit hoge ogen gooiend met 'Alleen gaan', en Raymond van het Groenewouds 'Zoals gewoonlijk', de veelgeprezen bewerking van Cloclo's 'Comme d'habitude'. "Ik vind dat een ongelooflijk sterk nummer", liet Raymond daar ooit over optekenen. "Je kan gewoon geen grotere sukkelaar zijn dan de man die daarin beschreven wordt. Wanneer ik dat nummer zing, geloof ik het ook."

Cloclo's levenswandel spreekt anno 2012 nog steed tot de verbeelding:. "Die tragiek spreekt mij enorm aan", zegt Rombouts. "Zelfs als het allemaal wat te veel glitter en glamour werd, bleef Claude François altijd oprecht." Geboren in Egypte en opgegroeid in Monte Carlo richt François het tienerblad Podium op. Hij opent een mannequinbureau en lanceert een eigen parfum. Overleeft een aanslag van een IRA-bom, ook. Maar sterft door aanraking met een gloeilamp. En vooral: liet zich omringen door een entourage van langbenige Clodettes, maar beleeft een liefdesleven vol diepe dalen.

"Claude François schaamde zich nooit, en daar kan ik alleen maar naar opkijken", zegt Pynoo. "Zijn manier van optreden en zijn opvallende danseressen hebben mij zeker beïnvloed. Hoe opvallender, hoe beter."

Cloclo: haarlak op de zielenkrassen, zeg maar. "Ik vraag me echt af wat Cloclo nog had kunnen betekenen in de jaren tachtig", besluit Bart Van Loo. "Hij is altijd een groot voortrekker geweest: marketeer lang voor alle Madonna's en Britney's, en zijn superprofessionele Clodettes waren echt vernieuwend. Claude François vond naadloos de aansluiting bij een groot publiek en bleef toch altijd zichzelf. Akkoord: hij is niet van de orde Brel of Gainsbourg. Maar door de vervlogen tijd is er een soort patina over Claude François neergedaald, waardoor de glitter niet meer verblindt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234