Vrijdag 09/12/2022

Iwein segers cabaretier (30)

Als een raket schiet zijn carrière de hoogte in. Na een opgemerkte deelname aan de Comedy Casino Cup volgde de publieksprijs op het Leids Cabaret Festival. En nu verrast hij televisiekijkend Vlaanderen in de vtm-reeks Expeditie Robinson. Anti-sexy is zijn ding. Het plompe dikkerdje naar wie niemand omkijkt, maar bij wie de meisjes o zo graag willen verblijven. Iwein Segers: ‘Ik koester een zekere schroom.’ Door NADIA DALA / FOTO CARMEN DE VOS

Saai is het nieuwe sexy

Vlaanderen kijkt met verwondering toe hoe jouw melkwitte, slome mannenlijf met genereuze embonpoint op zoveel bijval kan rekenen bij het andere geslacht in Expeditie Robinson. Wat is je geheime wapen ?

“(gespeeld verwonderd) De hele wereld is zo vreselijk gefocust op het fysieke. In tegenstelling tot de meeste andere kandidaten van Robinson, ben ik niet met mijn lijf bezig. Ik ben gewoon mezelf. Mijn uiterlijk is geen obsessie. Trouwens, na een dag of twee op zo’n eiland vergeet je snel dat je nauwelijks kledingstukken aan hebt. Het was een zware beproeving, met al die hitte en ontberingen. Maar toen ik achteraf de beelden op de televisie zag, was ik toch een beetje geschrokken. Ik bedoel: ik ben een dikzak, dat is altijd zo geweest en dat zal wellicht nooit veranderen. Mijn mollige postuur heb ik trouwens al sinds mijn achtste, want bij ons thuis is iedereen wat aan de dikke kant... Maar soms was het er precies een beetje over. De tv-makers wilden het typetje van dikke luiaard, die af en toe leuke opmerkingen maakt, extra in de verf zetten. En met mij hebben ze dat kunnen uitvergroten en in veelvoud weergeven. Ik kom niet in beeld als een aantrekkelijke gast hé. (lacht)

“En toch was ik op school de eerste met een lief, de knapste van de klas nog wel. Geen idee hoe ik daar toen in ben geslaagd. Het is wel bizar, achteraf bekeken. Ik heb me van jongsaf nooit willen conformeren aan het beeld waaraan anderen zich soms zo vreselijk krampachtig optrekken. Misschien spreekt dat sommige vrouwen net aan. Iwein Segers is safe. Die speelt niets: What you see, is what you get. Nochtans kunnen vrouwen af en toe niet goed inschatten of ik iets wel of niet meen, maar ook dat is blijkbaar intrigerend. Grapt-ie nu of niet? Ik geef toe: dat kan onduidelijk zijn. Maar ik blijf altijd mezelf. Ik ga me niet anders voordoen dan wie ik ben. Op dit moment ben ik samen met een leuk meisje. (trekt zijn portefeuille open) Knap, hé. We zijn net een maand samen. Ik heb mooie meisjes gehad zonder dat ik er zelf echt iets voor heb moeten doen. Ik durfde niet!”

Die vrolijke zelfverzekerdheid van jou is dus maar een pose?

“(zucht) Da’s een moeilijke vraag. Mijn zelfverzekerdheid maskeert af en toe een zekere verlegenheid, ja. Als ik al eens iets met iemand heb gehad, dan is het omdat zij de eerste stap naar mij heeft gezet. Ik ben een te grote klungel op dat gebied. Het is me trouwens nog maar één keer overkomen dat een vrouw me aansprak en dat er al meteen iets gebeurde. Met mijn huidige lief verliep het nog iets gecompliceerder: ik probeerde haar te versieren, maar ik had geen idee hoe ik dat moest aanpakken. In mijn hoofd redeneerde ik dat het zou volstaan als ik haar zou opbellen om een praatje met haar te slaan. Ik dacht: nu moet het voor haar toch keiduidelijk zijn dat ik haar wil. Maar ze had het niet door. Nadien heeft zij min of meer de stap naar mij gezet. Het is allemaal nogal privé. Laten we zeggen dat het lang duurt voor ik er vertrouwen in heb... Ik geloof bijna nooit dat een vrouw mij graag kan zien. Je zal het misschien grappig vinden, maar ik vind mezelf behoorlijk onbelangrijk.”

Even kijken of je het volgende grappig vindt: ‘Vrouwen zijn de enige verdrukte soort in de wereld die intiem samenleven met hun verdrukkers’, dixit de Amerikaanse activiste Evelyn Cunningham.

“Dat is toch niet meer van deze tijd, zo’n uitspraak! Bedoel je dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus? Komaan, met zo’n cliché heb ik niets te maken. Echte nonsens. Ik ben geen dominante verdrukker. Wat een ouderwetse uitdrukking, zeg. Weet je, ik hou niet van ruzie maken en ik haat conflicten. Als ik ervan overtuigd ben dat ik gelijk heb, dan zeg ik dat gewoon. En verder hou ik mijn mond. (denkt na) Natuurlijk zijn mannen en vrouwen vaak mekaars tegengestelde, maar in een goede relatie heffen die verschillen mekaar op. Toch? Thuis doe ik de afwas. Maar de was en de plas, daar bedank ik voor.”

Je bent dan ook tot je 26ste aan je mama’s rokken blijven hangen. Da’s wel erg lang.

“Dat klopt. Ik ben heel aanhankelijk. Mijn ouders, en het ouderlijke huis waarin ik ben opgegroeid, kon ik moeilijk loslaten. Naar school gaan was dan ook een nachtmerrie. Elke dag van mijn schoolleven heb ik geweend. Wanneer mijn mijn pa en ma me aan de schoolpoort dropten, bleef ik er blèten tot ze me weer kwamen ophalen. Nadien zat ik welgeteld één dag op internaat, één dag. Dezelfde avond ben ik met mijn deken onder de arm terug naar ons thuis gestapt. En toen ik in Antwerpen op kot zat, was het al niet veel beter: op dinsdagavond keerde ik weer naar mijn ouders. Pas op mijn 26ste ben ik met mijn toenmalige vriendin gaan samenwonen. Onze woning bevond zich op amper een kilometer van mijn ouders.

“Het is nog maar sinds kort dat ik dat nestgevoel heb kunnen loslaten. Ik woon nu in mijn eentje in Brussel, in een soort kunstenaarsloft. In de grond ben ik niet graag alleen. Ik denk veel na. En als ik de dingen in mijn eentje zit te overpeinzen, dan krijg ik de neiging om teleurgesteld te raken. Zonder gezelschap om me heen gaat alles zwaarder wegen. Misschien omdat ik van nature makkelijk teleurgesteld ben in mezelf. Ik heb nog maar één keertje iets tot een goed einde gebracht: een toneelstukje dat ik als kind schreef. Nadien heb ik jarenlang niets meer volbracht, omdat ik dacht dat er een teleurstelling zou volgen door een gebrek aan belangstelling van anderen, of omdat wat ik zou creëren niet goed genoeg zou zijn. Ik heb aan projecten gewerkt om ze nadien zo gauw mogelijk weer kapot te krijgen, om de mogelijke teleurstelling achteraf te verkleinen. Gelukkig ben ik die manier van doen nu beu. Hoewel, ook in de comedy beuk ik tegen de dingen aan. Ik stel me aan als een slechte comedian, om duidelijk te maken dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Ik maak mijn act als het ware kapot van het moment dat ik het podium betreed.”

Is dat de truc: je fysieke présence zo onbenullig maken dat het ten langen leste toch belangstelling wekt? Ook Alanis Morissette gelooft dat haar “lichaam een instrument is, geen decoratiestuk”.

“Ik gebruik mijn lichaam niet als instrument, ik ben er echt niet mee bezig. Dat lijkt moeilijk te vatten, maar het is waar. Hoewel, als ik vandaag zou mogen kiezen op wie ik zou willen lijken, dan zou ik meteen voor de Amerikaanse acteur Benicio Del Toro gaan. Dat vind ik een knappe vent. Vooral in Fear and Loathing in Las Vegas, waarin hij twintig kilo zwaarder is dan in het echt. Ik ben ook een grote fan van James Dean en van Morrissey, maar zonder enige vorm van afgunst. Doorgaans vind ik dat ik er goed genoeg uitzie. Deze baard draag ik bijvoorbeeld al sind mijn negentiende, omdat ik geen zin had om mij te scheren. Ik bloedde er altijd bij. En ook omdat ik zonder baard op Stijn Meuris gelijk. En dat willen we vermijden, hé (grijns). Neen, serieus: mijn boswachtersbaard camoufleert mijn zwakke kin. Mijn pa heeft ook gezichtsharen. Ik vind dat gewoon mooi voor een man, zo’n goeie ouderwetse, borstelige baard. Getrimde baarden zijn zo gay.”

En jij bent een echte vent. Feministe Gloria Steinem zei ooit dat “een vrouw die Playboy leest, gelijk staat aan een Jood die een naziboek doorbladert”. Over de mannen zweeg ze.

“Ik heb één Playboy in mijn bezit. Gekregen van actrice Maaike Neuville, omdat een van mijn comedy-idolen erin staat. Het is een Playboy van 1978. Er is een groot interview afgedrukt met de fantastische Andy Kaufman.”

Jij bent dus die ene kerel die Playboy uitsluitend voor de interviews leest?

“Seks is heel leuk om te doen, maar je moet er niet te veel over praten, zeker niet en plein public en met onbekenden. Ik zie de meerwaarde niet als ik op het podium of in interviews iets over seks zou verkondigen. Dat wordt al zoveel gedaan, denk ik dan. En daarom doe ik het niet. Nu ben ik ook niet zo’n groot seksbeest. Maar ik wil er niet veel over kwijt om de simpele reden dat het om een mooie ervaring tussen twee mensen gaat. Iets intiems. In Vlaanderen zijn we daar gelukkig nog ietsje schroomvoller in dan in Nederland ofzo. Schroom mag bij seks, het hoort erbij. Volgens mij is saai het nieuwe sexy. De ouderwetse aanpak in het benaderen van seks maakt het achteraf vaak nog leuker, vind ik. In videoclips is het tegenwoordig allemaal zo in your face. Dat kinderen daar naar kijken... Vreselijk.

Toen ik klein was, bestond de poppenserie Het Liegebeest op de VRT. Dat kinderprogramma zat vol fantasie en fun. Vandaag kijken kinderen ocharm naar Spring, waar knappe meisjes van alles met hun lichaam doen, ze dansen en springen en ervaren grote-mensen-dingen. Dat snap ik dus niet. Spring is het leven-zoals-het-is voor volwassenen, maar dan verplaatst naar de kinderwereld. Zoiets kan voor jonge meisjes en prille jongens toch niet interessant zijn? Het Liegebeest daarentegen, was een groen, slangachtig wezen dat leugens vertelde. Ik vond het grappig en spitsvondig. Het scherpte mijn geest aan. Vandaag is er helaas te veel bulk. Te veel zever. Gelukkig is er daarom: Iwein Segers (knipoogt).”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234