Maandag 14/06/2021

Ivoriaanse omwentelingen

Ik had gedacht vandaag over Thor Hushovd te moeten vertellen, zoals menig wielerpennist omstreeks deze tijd over de Noorse bonk zal uitweiden. Wiedes, zijn fonkelnieuwe regenboogtrui was nog niet dichtgeritst toen hij na het WK in Geelong meteen over Parijs-Roubaix begon. Je hebt zo van die mensen die een obsessie hebben voor Roubaix en Hushovd is daar één van. Hincapie, ook. En Paul Sherwen, dertig jaar geleden. Hushovd heeft de razende ambitie dit jaar, in zijn hoedanigheid van wereldkampioen, een ereronde op de vélodrome van Roubaix te rijden. Met andere woorden: om een Bernard Hinaultje te doen. Het verschil is dat Hinault de helleklassieker geen wielerwedstrijd maar een circusnummer vond. Hinault maakte stoelgang bij de gedachte aan kasseien. Zolang de Koppenberg in het parcours van de Ronde stond geschreven, weigerde hij ook daar aan de start te verschijnen. Het kon de Fransen natuurlijk geen camembert schelen wat hun landgenoot al dan niet in la Belgique’ske deed. Maar zolang hij hun eigenste klassieker links liet liggen, zeurden ze de oren van zijn Bretonse karakterkop. Waardoor Le Blaireau besloot één keer Roubaix te rijden, en te winnen, om van die koers en het gezaag af te zijn.

Thor heeft minder haat voor kasseien die hem naar de zege kan drijven, maar wij kunnen hem alleszins niet verwijten veel aan het toeval te hebben overgelaten dit seizoen. Daags na Kuurne deed hij samen met zijn superknecht Vansummeren al een harde training over, onder meer, de rotstrook van Carrefour de l’Arbre. Om banden uit te testen. Op lagere fietsen met een aangepaste voorvork. En in de auto gaf de bekende doctor in de kasseikunde, Peter Van Petegem, instructies. Dan heb je geen ander doel voor ogen dan triomferen in een koolmijnstreek.

Maar sport staat niet los van de wereld en mijn aandacht wordt helaas getrokken naar een wedstrijd die tussen 19 en 24 april wordt gereden. Of niet zal worden gereden, door omstandigheden. De koers, in alle ironie geheten, de Ivoriaanse Ronde van de Vrede. Een rittenwedstrijd die sinds haar ontstaan in 2008 nog maar voor de tweede keer op de kalender staat. En daar zal ’s lands labiliteit wel voor iets tussen zitten, neem ik aan. Ook nu. Start- en aankomstplaats Abidjan staat in brand, letterlijk. Omdat de rivaliteit tussen president Gbagbo en de winnaar van de laatste verkiezingen Ouattara met niet al te propere manieren wordt uitgestreden, zal de proloog langsheen zo’n honderdtal lijkzakken moeten worden verreden. Dat is een schatting. Een eerste. En een lichte. In een land waar 1 miljoen mensen op de vlucht zijn en waar Amnesty International al decennialang de handen vol heeft, hoef je geen nadar te zetten in de laatste kilometer voor de streep. De massa’s bevinden zich ginds in graven, niet onder het spandoek van de arrivé.

Die voorlopig enige Tour Ivoirien de la Paix was koddig genoeg ook de laatste wedstrijd waaraan Valentino Fois heeft deelgenomen, een Italiaanse renner met de levensstijl, en noodlottigerwijs dus ook de stervensstijl, van Pantani en Vandenbroucke. Op zijn allerlaatste koersdag reed Valentino van Grand Bassam naar het eerder genoemde Abidjan, in een truitje van Amore & Vita, de wielerploeg die door het Vaticaan werd opgericht om een aantal katholieke waarden uit te dragen. Om een afschuw voor abortus en euthanasie uit te schreeuwen. Alle middelen zijn toegestaan voor het apostolaat, ook de koers. Ik probeer het mij voor te stellen: paus Benooi XVI als ploegdirecteur, in de volgwagen. Iemand die het peloton neemt voor het zinnebeeld van een stevige lepel spermatozoïden, zich haastig voortbewegend in de richting van het leven. Vita. Dolgelukkig wanneer één zijner poulains zich vijf minuutjes in de kijker rijdt. Het delirium nabij omdat hij de toeschouwers in de etappe van Dimbokro naar Bouaké er bij deze van heeft kunnen overtuigen te leven naar de letter van de Bijbel. Want het bestaan is een feest, waarde Ivorianen, vergeet dat niet, het bestaan is een feest en het is zonde om dat voortijdig af te breken.

Cosponsor op die wielertruitjes van de pauselijke ploeg was trouwens McDonald’s, een slapstickauteur zou het niet dúrven te bedenken. Hoe meer zielen, hoe meer hamburgers.

God is de wereld toch nog zo genadig gebleven de Roomse Curie geen zak verstand van koers te geven. Een zegepalm hebben ze alleszins nooit hoeven te zegenen.

Tenzij de blauwhelmen hun tijd als signaleur willen passeren, zullen ook dit jaar de fietsen op stal blijven in De Hel van het Zuiden. Jammer. En jammer tevens dat ik het geld niet heb om een wielerploeg op poten te zetten. Want ik zou mij inschrijven voor deze Ronde van de Ivoriaanse Vrede. En op de truien van mijn renners zou te lezen staan dat al die in de afgelopen weken gruwelijk verkrachte vrouwen, en het zijn er veel, hun oorlogsbaby’s wel degelijk mogen aborteren. Precies omdat Amore en Vita belangrijke waarden zijn, inderdaad.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234