Maandag 23/05/2022

'It's only rock-'n-roll', maar het moet wel opbrengen

Dat TW Classic dit jaar met de Rolling Stones een commerciële voltreffer zou worden, kon een blinde zien aankomen. Ook de rest van het programma zorgde ervoor dat de 65.000 toeschouwers al vroeg op het festivalterrein van Werchter waren.

De affiche (met verder ook Admiral Freebee, Seasick Steve, Arno, Triggerfinger en Simple Minds) oogde opvallend mannelijk, en het was wellicht ook geen toeval dat vrijwel elke naam op het podium op de een of andere manier aan de Stones gelieerd was. De ene had er zijn sound op gebaseerd, de andere werd door de groep tot de rock-'n-roll bekeerd, en nog anderen stonden al eerder met hen op het podium. Ook opmerkelijk: de gemiddelde leeftijd op de weide lag opvallend hoog - nooit eerder zoveel grijs haar bij elkaar gezien. Het pleitte bovendien voor het mercantiele inzicht van de Stones dat ze precies wisten wat de fans wilden: de keuze in T-shirts (veel XXL-maten, trouwens) was quasi eindeloos, en de prijzen voor een affiche, een jacket of een onderhemdje bleken een stuk forser dan bij dit soort massaconcerten gebruikelijk is. It's only rock-'n-roll, maar het moet wel opbrengen. De goedkoopste tickets kostten 89 euro, een plek in de golden circle vlak voor het podium werd tegen 150 euro aangeboden. Stevige prijzen, al moest je in sommige buitenlanden nog veel meer ophoesten.

Laatste kans

Tijdens de vorige drie passages van de Stones dacht iedereen ook al dat het de laatste keer zou worden, maar dit keer was het wellicht écht de laatste kans om een van de grondleggers van de rock-'n-roll live te zien. Overal op het terrein zag je het bekende lippenlogo van Andy Warhol opduiken. Op tattoos, petjes, tasjes, polsbandjes en - uiteraard - ook op de reusachtige videoschermen. Zelfs Simple Minds, halverwege de jaren 80 een van de grootste groepen ter wereld, bleef hier een bescheiden support act, en kon eigenlijk nooit overtuigen.

Terwijl de oudere jongeren doorheen de dag hun dorst lesten aan de bierstandjes, klampten hun giechelende dochters presentator en nieuwbakken publiekslieveling Otto-Jan Ham vast voor een snelle foto. Zeggen dat de rest van het programma niet ter zake deed, en gewoon diende om het drankverbruik op peil te houden is wellicht wat overdreven, maar ondanks het late uur en de occasionele regenbui steeg de temperatuur toch aanzienlijk zodra de Stones op het podium verschenen. Naast ons hielden Ingrid Lieten en Didier Reynders - nota voor de roddelpers: ze waren daar niet samen - hun telefoon in aanslag om Keith en Mick op foto vast te leggen. Zodra de groep het podium opstapte had ze de match eigenlijk al gewonnen. Het idee dat de grootste nog levende rockband in de buurt was, volstond voor de meesten sowieso al om er een geslaagde avond van te maken.

Aartslelijk glitterjasje

Er spatte vuurwerk, je hoorde donder en zag bliksem, en de drie enorme videowalls gromden als een boze wolf. En dan werden de legendes zichtbaar en hoorde je de legendarische openingsriff van 'Jumpin' Jack Flash'. Iconen op een podium. Mick Jagger, in spuuglelijk groen glitterjasje. Keith Richards, die steeds meer had van een bejaarde honkballcoach. Charlie Watts, als altijd übercool achter het kleinste drumstel in de rock-'n-roll. En Ron Wood, met zijn 67 de jongste van het gezelschap, maar gretig als een tiener. Er is al veel afgezeurd over de leeftijd van de Stones - het klinkt ook gewoon lekker om te zeggen dat ze met z'n vieren 240 jaar oud zijn - maar je kon er onmogelijk omheen dat Jagger op zijn zeventigste nog steeds over een fysiek beschikte waar veel veertigers niet aan konden tippen. Met een charisma dat moeiteloos tot aan de achterste rijen strekte, een attitude om u tegen te zeggen én een ontzagwekkende lust for life.

Niet te geloven hoe hij onvermoeibaar van links naar rechts huppelde en, nadat die voor alle voorgaande bands geblokkeerd was, voor het eerst ook de enorme catwalk benutte die tot in het hart van de weide liep.

Als frontman beheerste Jagger alle knepen van het vak. Hij vuurde voortdurend het wat makke publiek aan, sprak tussen de songs een soort Nederlands dat spontaan aan Elio Di Rupo deed denken, en sprak lovende woorden over de prestaties van de Rode Duivels op het WK in Brazilië. Sympathiek, en zo viel het meteen minder op dat - ondanks de quasi eindeloze reeks classics waaruit de groep kon putten - bij momenten een vrij routineuze indruk naliet. Het contrast tussen de hyperkinetische Jagger en de wat futloze Keith Richards was bij momenten haast schrijnend, en toen die laatste op het idee kwam om 'Can't Be Seen' te zingen - een van de betere songs op Steel Wheels, nochtans - hoopte je vooral dat het snel voorbij zou zijn. Richards (die na afloop bedankte met een komisch 'merci and all that') kwam hooguit per ongeluk in de buurt van de juiste toonladder, en had de grootste moeite om zelfs de eerste rijen bij de les te houden.

Nostalgie

De sterkste momenten bleken sowieso niet de meest voor de hand liggende. 'Out of Control' uit Bridges to Babylon was zo obscuur dat nogal wat mensen het nummer via de Shazam-app op hun telefoon probeerden te identificeren, maar werd, dankzij een bluesy Jagger op mondharmonica, een van de hoogtepunten in de set. En ook 'Doom And Gloom', het recentste nummer in een verder erg nostalgische set, klonk opvallend dynamisch.

Het zag er allemaal wel aardig uit, maar tegelijk kon je je toch niet van de indruk ontdoen dat deze passage de keer te veel was. Los van de grote videoschermen en die paar pijlen vuurwerk tijdens de bisronde oogde de productie ook een stuk minder spectaculair dan bijvoorbeeld de Bridges to Babylon-tournee, waarbij een enorme uitschuifbare brug over de hoofden van het publiek het pad effende naar een tweede podium. Het verklaarde wellicht waarom het publiek al bij al vrij mak reageerde. Ook in de entourage van de Stones zelf viel achteraf te horen dat ze het een erg moeilijke show vonden. Zo werd '(I Can't Get No) Satisfaction' zaterdagavond niet alleen het laatste nummer, maar ondanks een handvol knappe momenten, tegelijk de samenvatting van een concert dat wel goed, maar nooit echt groots was.

Lees alle recensies van TW Classic op www.demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234