Donderdag 25/02/2021

Israël en de Palestijnen

Het ziet er niet naar uit dat het gewelddadig conflict tussen Israël enerzijds en Hamas en Hezbollah anderzijds op middellange termijn gestopt kan worden, zelfs niet na de installatie van een VN-vredesmacht langs de grens tussen Israël en Libanon. Het verleden heeft dat al bewezen.

Laten we niet vergeten dat het conflict in essentie gaat om het heroveren van land en huis van miljoenen Palestijnse vluchtelingen die met geweld werden verdreven in 1948.

De bufferzone die men nu wil installeren zou dus de facto een onrechtvaardige toestand bestendigen. Door de stichting van Israël heeft de Palestijnse bevolking niet alleen veel menselijk leed te verwerken gekregen maar ook zwaar economisch en materieel verlies geleden, dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Welk volk zou zich dat laten welgevallen? Ten tijde van de Duitse bezetting van ons land was er ook verzet. Waren onze verzetsstrijders dan ook terroristen?

Volgens de normen van onze moderne markteconomie en rechtsbeginselen moet schade die men anderen berokkent, worden vergoed door teruggave of door betaling. In hoeverre werd het Palestijnse volk vergoed voor de financiële en morele schade die het opliep? Waar kregen zij nieuwe huizen en land? Internationale diplomatie zou een politieke oplossing moeten brengen maar al tientallen jaren is deze van toepassing en blijft ze vruchteloos.

Waarom dan geen internationaal onafhankelijk gerechtshof installeren dat uitspraak moet doen over de wederzijdse eisen en over de schade die de twee partijen elkaar aandeden en nog aandoen en de betaling ervan te eisen? Mocht al het geld dat al verspild werd aan wapens en oorlogsinspanning besteed zijn voor dit doel, dan was het conflict intussen al lang geregeld.

Hector De Cock,

Libin

Niet-religieuze plechtigheden

Net zoals Bart Van den Bossche reageerde op het stukje van Margot Vanderstraeten, wilde ik op mijn beurt reageren op zijn lezersbrief met een toelichting die hem ongetwijfeld zal interesseren. Bart Van den Bossche had het over een tekort aan niet-religieuze plechtigheden om geboorte of huwelijk aan de buitenwereld kenbaar te maken (DM 3/8). Als moreel consulent - officieel vertegenwoordiger van de vrijzinnig-humanistische gemeenschap - is een van mijn taken het samenstellen en leiden van niet-religieuze plechtigheden. Dit zowel bij geboorte, huwelijk, dood als eender welk moment dat door iemand als een overgangsmoment wordt ervaren (bijvoorbeeld het moment waarop een jongere zelfstandig gaat wonen). Vooral bij relatieplechtigheden (zoals trouwen, maar ook samenwonen) heeft het koppel een grote vrijheid wat betreft de vorm, locatie en inhoud van de plechtigheid. Traditioneel of creatief, formeel of informeel, dat is allemaal de keuze van het koppel zelf.

De vaakst voorkomende vrijzinnig-humanistische plechtigheid is jammer genoeg de afscheidsplechtigheid (meestal een crematie). Aan de hand van een gesprek met de nabestaanden stellen wij een plechtigheid samen waarin de overledene centraal staat: zijn levensloop, zijn persoonlijkheid, al wie en wat hij belangrijk vond. Zo heeft de onlangs overleden schrijver Hubert Lampo een crematieplechtigheid gekregen door een van mijn collega's. Deze diensten zijn volledig gratis. Meer informatie kunt u krijgen in een Centrum Morele Dienstverlening of bij de Unie Vrijzinnige Verenigingen (http://www.uvv.be).

Voor de volledigheid vermeld ik nog dat mensen die niet-religieus zijn, maar zich evenmin kunnen vinden in het vrijzinnig humanisme ook de mogelijkheid tot een volstrekt neutrale, burgerlijke afscheidsplechtigheid hebben. Deze diensten worden dan verzorgd door de crematoria.

Nils Van den Bergh, moreel consulent Centrum Morele Dienstverlening, Herentals

Steve en Fidel

Steve Stevaert noemt Fidel Castro een "charismatische historische leider" (DM 2/8) en is daarmee wel erg mild voor de ronduit ranzige dictatuur die het Cuba van Fidel Castro vandaag is. Zelf heb ik het eiland onlangs voor de eerste maal bezocht en ik kan u melden dat het failliet van het communistische systeem à la Castro zeer duidelijk zichtbaar is, zelfs voor een buitenlandse bezoeker, als die tenminste de moeite neemt om zijn paradijselijke strandkolonie even te verlaten.

Stevaert weet ongetwijfeld dat je voor democratie eerst en vooral een goed ontwikkelde middenklasse nodig hebt, en die is in Cuba dankzij de revolutie overvloedig aanwezig. Alleen wordt diezelfde middenklasse ondanks al haar mogelijkheden verplicht om rond te komen met ongeveer 7 dollar per maand in een land waar elk privé-initiatief simpelweg verboden is en de geheime politie de straten afschuimt. Het verband met de oude revolutionaire idealen ontgaat mij alvast volledig. We moeten dringend ophouden met Cuba te vergelijken met mislukte staten als Haïti (inderdaad, daar is de toestand nog veel erger) en erkennen dat er niets grappigs of exotisch is aan een regime dat zijn bevolking onderdrukt om zijn eigen vastgeroeste ideologie in stand te houden.

Het is bovendien schrijnend dat een democraat als Stevaert het 'gebrek aan vertrouwen' van Castro in vrije verkiezingen bijna goedpraat door te verwijzen naar de conservatieve machtswisseling in Nicaragua. Tot nader order zijn zelfs grote revolutionairen verplicht zich neer te leggen bij eerlijke verkiezingsuitslagen. Of zullen we in Vlaanderen de democratie ook maar afschaffen, uit angst voor de grillen van de kiezer? Stevaert kan zich beter opnieuw bezighouden met waar hij goed in is: gepaste linkse antwoorden formuleren voor hedendaagse problemen, in plaats van te blijven teren op de vroegere verwezenlijkingen van het socialisme. Fidel Castro zal die stap wellicht nooit meer zetten.

Philippe Beinaerts,

Antwerpen

Antwerpse stadsontwikkeling

Natuurlijk is het prachtig als ik lees dat er een positieve wind waait door Antwerpen met zijn "verregaande investeringen voor stadsontwikkeling" (DM 2/8). Nu weet ik echter uit ervaring dat "werken als ambachtslui in Antwerpen" enorm moeilijk is. Er wordt verkeer geweerd uit de binnenstad en daar kun je natuurlijk onmogelijk tegen zijn. Heel anders wordt het als je in de onmogelijkheid bent als vakman je materieel uit je bestelwagen te halen terwijl je net "aan renovatie doet". Je wordt verplicht een eind verder te parkeren als je een panne moet oplossen.

Natuurlijk is het voor iemand die op kantoor werkt moeilijk in te schatten wat een zware arbeid het vergt om eerst met je kar volgeladen uit je bestelwagen een straat in te lopen, je materieel dan zonder lift drie verdiepen hoog te brengen en daarna terug te gaan omdat niet alles op de kar kon. 's Avonds dezelfde actie in tegengestelde richting. Als je daarna omdat je met een nieuw parkeerticket 12 minuten te laat arriveert een parkeerbon aangeboden krijgt die - sorry! - niet meer ingetrokken kan worden...

Een karikatuur, zegt u? Nee, pure realiteit. De parkeerdienst én de ombudsman van Antwerpen kunnen enkel beamen dat dit een veelvoorkomend probleem is: het parkeerbeleid wordt niet door hén uitgestippeld.

Misschien kan de stad Antwerpen als ze haar mooie inkomsten uit onroerende voorheffing van al die gerenoveerde gebouwen binnenkrijgt ook eens nadenken over haar parkeerpolitiek t.a.v. al die mensen die dag in dag uit aan "stadsvernieuwing doen". Misschien kan men de mensen die aan het parkeerbeleid werken even het sjouwwerk laten doen gedurende een week?

Chantal Vercauteren, Sinaai

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234